Deep Purple - Turning to Crime (2021)

Ted was niet de man waarvoor ik naar Lichtenvoorde kwam...

Ach ja vroeger in de jaren '70 dachten "wij" dat rockartiesten ergens rond hun dertigste wel klaar zouden zijn ( I hope I die before I get old ), niet dus zeventigers en tachtigers blijven hun kunstje gewoon doen.
Deep Purple blijft dus ook gewoon hun kunstje doen en waarom niet zolang er nog liefhebbers zijn.
Ik was echt van plan dit album over te slaan maar er wel hier over te lezen op de albumpagina.
Dat meelezen prikkelde toch wel dus ik heb 'm dit weekend al 3 keer tot mij genomen.
Er staan best veel nummers op die ik al kenden (Ik ben ook al oud) en die komen hoofdzakelijk uit de jaren '60 ( in hun begintijd bediende Deep Purple zich ook nog regelmatig van covers).
Bij covers album heb ik de goede eigenschap dat hoe het origineel gedaan is mij niet zo boeit, maar meer hoe het resultaat op mij overkomt en dat valt eigenlijk niet tegen.
Spelen kunnen die gasten nog steeds en ik vind het best een prettig album, prima zingende Gillan en fijne accenten van de band.
Bij werkt het duidelijk aanwezige spelplezier aanstekelijk en luister dan ook met plezier naar dit album.
En om met een cliché te eindigen, veel nieuwe fans verwacht ik niet voor ze met dit album.

"Met het sterke album InFinite werd in 2017 het ‘afscheid’ van de band geïnterpreteerd door heel wat collega’s van de muziekpers, de tour zou ook de laatste zijn. Deep Purple ontkende noch bevestigde, maar uit sommige bandreacties werd een ‘ja’ afgeleid. Maar toen kwam in 2020 Whoosh!, sluitstuk van de ’time trilogy’ die met Now What?! in 2013 werd ingezet, en opnieuw een fraai werkstuk. Voor Purple was het dus nog niet meteen over en uit. En vrijdag 26 november 2021 verscheen Turning To Crime, alweer de tweeëntwintigste Deep Purple-plaat. Bob Ezrin tekende, net als bij de vorige drie albums, opnieuw voor de productie.

Eigenlijk had Turnng To Crime evengoed Turning To Purple’s Roots kunnen heten, de band keert immers min of meer terug naar hun geluid van tijdens Deep Purple, Shades of Purple en The Book of Taliesyn. En, neen Rod Evans (zanger op die eerste drie Purple-albums) werd niet opnieuw aan boord gehaald.

Op deze nieuwe plaat staat niet één compositie van de band zelf, jawel, het werd een cover-album zowaar. Maar tegelijkertijd kon Turning To Crime niet meer Deep Purple klinken! Vintage Purple dus!"

Je kunt verder lezen, op Luminous Dash, waar mijn volledige review staat:

DEEP PURPLE - Turning To Crime (EarMusic/Edel) - Luminous Dash BE - luminousdash.be

Deep Purple is er al zolang ik leef en ondanks periodes van inactiviteit, zijn ze toch ook erg productief geweest, zeker de laatste 8 jaar, waarin 4 albums zijn uitgebracht, de laatste heel recent, vorig jaar.

Deep Purple werd opgericht in 1968 en alleen drummer Ian Paice heeft altijd deel uitgemaakt van de Engelse rockers. Na een minder succesvol eerste paar jaar, werd met de samenstelling van de beroemde MKII bezetting het grote succes behaald. Naast Paice bestond die bezetting uit zanger Ian Gillan, bassist Roger Glover, toetsenist Jon Lord en gitarist Ritchie Blackmore en werden de albums "IN ROCK", "FIREBALL" en "MACHINE HEAD" grote verkoopsuccessen en brachten ze de rockklassiekers "CHILD IN TIME" en "SMOKE ON THE WATER" uit. Ruzies, veel bandwisselingen, pauzes, reünies en een flinke hoeveelheid albums, waarna het in 2005 verschenen "RAPTURE OF THE DEEP" de band op het gebied van het maken van albums rustig aan ging doen. In 2013 werd onder productionele leiding van de legendarische producer Bob Ezrin het geweldige "NOW WHAT?!" gemaakt. Met dit album maakten de "oude" rockers duidelijk dat er nog steeds rekening met ze moest worden gehouden. "INFINITE" uit 2017 en het vorig jaar verschenen "WHOOSH!" bevestigden die status. Goede, veelal zelf gecomponeerde liedjes, perfect gemusiceerd en heerlijk gezongen. Deep Purple in topvorm.

Groot was de verrassing dan ook, dat iets meer dan een jaar na album #21, nummer 22 in de winkels ligt, "TURNING TO CRIME". Bijna 50 minuten, 12 songs en allemaal covers, maar wel met een Deep Purple aanpak. Naast de longtime members Paice, Gillan en Glover, wordt het vijftal al een aantal jaren gecompleteerd met toetsenist Don Airey en de geweldige gitarist Steve Morse. Bob Ezrin is, net zoals bij de vorige 3 albums de producer en hij heeft het weer voor elkaar gekregen om de band gedreven te laten spelen.

Het kortste nummer van het album is “7 AND 7 IS” en is van de band Love, die het in 1966 als single uitbrachten. Lekker tempo, prima gezongen nummer en een perfecte albumopener. “ROCKIN’ PNEUMONIA AND THE BOOGIEWOOGIE FLU” werd in 1957 geschreven en opgenomen door Huey “Piano” Smith en is een feestje. Smaakvol piano spel, heerlijk vrolijk sfeertje en een geweldige gitaarsolo die het afmaakt. Het door Fleetwood Mac geschreven “OH WELL” was een nummer 1 hit in Nederland in 1969 en is door Deep Purple bijna één op één gecoverd. Morse kan zijn kunnen laten horen, de ritmesectie zorgt voor een degelijke basis en Gillan zingt geweldig. Het van Mitch Rider bekende “JENNY TAKE A RIDE” is een heerlijke bluesy uptempo song met mooi orgelspel en gitaargeweld. Bob Dylan schreef en nam “WATCHING THE RIVER FLOW” op in 1971 en bracht het als single uit. De bluesy aanpak van Deep Purple past perfect bij het nummer, waarin Airey zijn kunnen op de toetsen ten volle mag laten horen. Het bigband-achtige “LET THE GOOD TIMES ROLL” werd in 1946 al opgenomen door Louis Jordan en het is op “TURNING TO CRIME” op een zeer goede en smaakvolle manier aangepakt.

Het titelnummer van het Little Feat album uit 1973 is het zevende nummer op het album. Ook op “DIXIE CHICKEN” blijft het vijftal dicht bij het origineel, net iets meer power, maar de sfeer blijft hetzelfde. The Yardbirds scoorden in 1966 een kleine hit in Nederland met “SHAPES OF THINGS” en Deep Purple maakt er een eigen versie van met veel ruimte voor Steve Morse om zijn gitaar te laten zingen. “THE BATTLE OF NEW ORLEANS” heeft een hele bekende melodie en tekst, die je zou kunnen kennen van de Les Humphries Singers hit “MEXICO”. Het origineel werd eind jaren vijftig geschreven door Jimmy Driftwood en deze nieuwe versie heeft een countryachtig geluid en een lekker tempo. Op het derde album van de uit Detroit afkomstige Bob Seger staat het nummer “LUCIFER” dat ook op single is uitgebracht. Een geweldige versie is op dit album te horen, met opnieuw een hoofdrol voor Morse, wat heeft die man toch een heerlijke en zeer persoonlijke geluid. Het alom bekende “WHITE ROOM” van Cream is misschien overbodig, maar de heren pakken het wel goed aan. Ze blijven dichtbij het origineel, wat ik wel een goede keuze vind. Vijf nummers zijn verwerkt in “CAUGHT IN THE ACT”, namelijk “GOING DOWN” van Freddie King, “GREEN ONIONS” van Booker T. & The MG’s, “HOT ‘LANTA” van de Allman Brothers Band, “DAZED AND CONFUSED” van Led Zeppelin en tenslotte “GIMME SOME LOVIN’” dat je zou kunnen kennen van de Spencer Davis Group. In bijna 8 minuten komen alle kwaliteiten van Deep Purple voorbij en wat dat betreft is het een perfect slot van een erg goed album.

Natuurlijk zullen er mensen zijn die vinden dat je dit niet kunt doen, dat het een “misdaad” is om sommige nummers te coveren, vandaar ook de humoristische titel van het album. Ze doen het echter met veel waardering en gevoel voor de originele versies, waardoor het, wat mij betreft, een waardevolle aanvulling is op het toch al indrukwekkende oeuvre van de band. Deep Purple is nog steeds “alive & kicking” en met dit prima plaatje, kunnen we weer vooruit kunnen.

De 'heavy crime' van Deep Purple, founding fathers van de hardrock,  bestaat erin, zeggen ze vol zelfspot, dat ze zich in 2021 zomaar even 16 songs van anderen toeëigenen. In de royaal op Tarantino's 'Reservoir's Dogs' geïnspireerde video van single 'Oh Well' is goed te zien op welke snode wijze de Deep Purple-bunch het jatwerk van Fleetwood Mac, Ray Charles, Bob Dylan e.a. heeft gepland en uitgevoerd. Het verdict voor dergelijk cover-stealing, aldus verder de video, blijkt niet min. Steve Morse (67), 15 jaar; Don Airey (73) 15 jaar; Ian Paice (73), 20 jaar; Roger Glover (75), 20 jaar; Ian Gillan (76), 30 jaar tralies. Gold ook niet eens als verzwarend element de duidelijke vaststelling van recidive, want ook in de Purple Mark I bezetting had met 'Hush', 'Hey Joe' en ander moois al duchtig gecoverd, maar van die tijd bleek enkel Ian Paice van de huidige bandleden betrokken.

Gewoon het zoveelste lockdown-afstandsproject dus dit, Deep Purple's coronaplaat, een begeesterd tussendoortje. Deden het dus niet uit luiheid, omwille van writersblock of contractuele verplichting. Nee, alles is integendeel, wat zouden ze de wereld overigens nog moeten bewijzen. In Deep Purple's nieuwste wordt bovendien geen enkele original verkracht. Ondanks de afstand spat het spelplezier er meters van af. Ieder nummer krijgt onvermijdelijk organisch het eigen Purple-watermerk. Alle ingrediënten zitten erin. De Morse-gitaarbliksems, het versplinterend klassiek Aerey-orgelwerk en ongelooflijke pianotoetsen als eeuwig tribuut aan Jon Lord, de altijd solide bassende Glover, verbluffende Paice, dartel jonglerend doorheen z'n zeer uiteenlopende percussiestijlen. De intussen nog belegener zang van Gillan, maar toch even flexibel en messcherp als vanouds, inclusief, gedoseerd in z'n enkele stevig gepassioneerde uithalen.

Deep Purple-knipoogjes naar eigen werk zijn niet van de lucht , zo de 'Smoke On The Water'-riedel in  'Rockin' Pneumonia...' . Maar verrassendst blijkt de voorliefde voor de oude rock and roll uit hun eigen jonge jaren, de fifties, sixties, seventies, zelfs de forties. Gillan was daar eerder al goed in.
'7 And 7 Is' rockt en wervelt. Anders dan in het origineel van Love, maar Morse en Airey gaan met hun solo's schitterend in duel en Aerey's synthesizer jankt als bij The Stranglers op dreef. En dit alles genepen in slechts een goeie twee minuten. 'Rockin' Pneumonia And The Boogie Woogie Flu' is dan weer een regelrechte oude dansvloerswinger.

Klapper 'Oh Well' van de vroege Fleedwood Mac krijgt, met dank vooral aan Morse' geweldige gitaarwerk, een machtige versie, ook de karakteristieke Purple-outro klinkt 'oh so well'.
'Jenny Take A Ride!', prachtig swingend rock and rollnummer, kordaat zoals alleen Purple dit hier kan coveren en met uitmuntende 'speed king' Gillan - z'n schreeuwtje zit op minuut 2:16. Dylan's 'Watching The River Flow' transformeren ze tot een vlugge honky-tonk pianoshuffle en het nummer krijgt als outro de klassieke pianoreprise die wellicht alleen Don Airey had kunnen bedenken. Met 'Let The Good Times Roll', oudste song uit the forties van Louis Jordan, hengelt Deep Purple, met nachtclubcroonende Gillan, ongetwijfeld naar een full big band-uitvoering in 'Later... with Jools Holland' op de BBC. Sterk. Het verrassende 'Dixie Chicken' volgt dan getrouw in de sporen van Little Feat.

'Shapes Of Things' is geheel paars gekleurd,  heavier en beter nog dan de Yardbirds zelf, met een glansrol van Ian Paice, of nee, toch maar weer...   de hele band.
Bij 'The Battle Of New Orleans' ontschiet even een onthutsend 'Zijn dit echt de hardrockers Deep Purple?'. Maar toch compleet verbazend wat ze met het ouwe folk- countrynummer doen. 't Is zelfs Roger Glover die de zangpartij voor zijn rekening neemt. Maar maakte die zelf ooit ook al niet zo'n atypisch nummer, 'Butterfly Ball'? Ook 'Lucifer' van Bob Seger krijgt een excellente Purple-pimp en Gillan soleert en feest er als de be(e)sten. Ook 'White Room', zeer Cream-getrouw, zit Deep Purple als gegoten.

Afsluiter op dit Deep Purple pop-up-coronapodium 'Caught In The Act'  is een medley. Freddie King ('Going Down'), Booker T. & The M.G.'s ('Green Onions'), Led Zeppelin ('Dazed And Confused'), The Allman Brothers Band en Spencer Davis Group worden samengekneed tot één geïnspireerde geluidsband/rocksong. Het drijft met stevig honky-tonk de medley in en behoudt zijn volledige schwung tot finaal de hele band, enthousiast meezingend, met Gimme Some Lovin' landt.

Zo, Deep Purple covert Led Zeppelin. Robert Plant van zijn kant, hij covert zich in dit eigenste 2021 in duet met Alison Krauss weer de charts in. Dit 'Turning To Crime' van Deep Purple is een gevarieerd, op en top geloofwaardig collectief project van een instituut. Het komt tussendoor, omdat ze 't gewoon niet konden laten, met een verfrissende make-over van twaalf songs in de unieke sound van z'n sedert 1968 gegroeide legende. Hoe bar ook de tijden altijd zal dit Deep Purple, als waren het nog de jonge snaken van toen, gespierd, gedreven en vol humor blijven verder musiceren. De cohesie is zelfs, sedert de 'Morse, Airey, producer Bob Ezrin-periode', hechter dan ooit tevoren. Krijgt de rol van Ezrin als zesde man zo intussen niet stilaan George Martin-allures?

Soit, de Deep Purple-gang ziet er, aldus opnieuw de video van 'Oh Well', vandaag bovendien ook còòler uit dan ooit. Kijk naar de grijnzende Gillan, met juwelen, ha ha, en piekfijn in het pak. Nee, begrepen, dat cynische gevangenisplunje van de plaathoes was nergens anders voor nodig dan voor de grap.
...Gaan ze daar bij jullie ook weer naar lockdown?
 

Zwaar gedateerd die gasten....

Wereldschokkende coveralbums ken ik niet, maar als ze zijn geslaagd, laten ze steevast een glimlach op de lippen achter. Zo ook hier. Dat deze krasse knarren de lockdown hebben gebruikt om muziek uit hun jonge jaren een nieuw jasje te geven, is prijzenswaardig. Ze hadden het ook kunnen laten bij thuis series bingewatchen.
Mijn hoogtepunten van deze plaat: Oh Well, Shapes of Things en White Room. Over de productie klaag ik niet en als je dan ook nog merkt hoeveel plezier de mannen hoorbaar hadden, dan moet je wel een azijnpisser zijn om over dit plaatje te vallen.

Vergis ik me, of hoor ik in de laatste track rond Dazed and Confused knipoogjes naar Paranoid?