Hippotraktor - Meridian (2021)

Op 7 juni dit jaar komt de opvolger van Meridian uit. Het album zal de naam 'Stasis' gaan dragen. Ik zou al heel blij zijn als dat album wordt vergezeld van eenzelfde thematische invalshoek als Meridian.

Dit album verhaalt namelijk over een personage die alleen op de wereld is. Hij is alleen en heeft geen medemensen om zich heen. Om zijn plek in een verder desolate wereld te vinden, gaat hij de
natuurlijke elementen op aarde personificeren en goddelijke krachten toebedelen. Het is een muzikale uitwerking van de filosofische theorie van het naturalisme, waarin onder andere wordt gesteld dat de oorsprong van religie kan worden gevonden in de vroegste mensen die aan natuurkrachten goddelijke eigenschappen toebedeelden. Voor de geïnteresseerden heb ik hier het Wikipedia-lemma.

Op muzikaal vlak bewandelt Hippotraktor geen nieuwe wegen. In feite is de band een uitstekende toevoeging aan het ontzettend grote hedendaagse progressieve metallandschap, zonder daar echt bovenuit te springen. Desalniettemin klinkt Meridian muzikaal uitermate verzorgd en is er weinig op af te dingen. Maar dat neemt niet mijn gevoel weg dat deze plaat muzikaal, ten opzichte van andere platen in het genre, iets speciaals of extra's heeft te bieden. De meerstemmige zanglijnen vind ik overigens wel zeer smaakvol uitgevoerd en doen ontzettend denken aan de Belgische kanjers van Psychonaut, hetgeen overigens geen verbazing mag heten, aangezien Stefan de Graef ook de vocalen bij laatstgenoemde band verzorgd.

Het feit dat deze plaat muzikaal eigenlijk niets speciaals of nieuws biedt, maakt dat mijn beoordeling zo blijft zoals hij is. Desalniettemin geeft de filosofische achtergrond wel veel meer diepgang aan de plaat, hetgeen de genietbaarheid van de luisterervaring absoluut ten goede komt. Hopelijk weet de band op de opvolger eenzelfde sterke thematiek te verpakken in een iets gewaagder muzikaal jasje. In dat geval kan Hippotraktor in ieder geval op mijn waardering rekenen.

Aangename bak logge, zware metal uit België. Qua stijl zweeft het geluid ergens tussen Tool en The Ocean in, met lange, progressieve tracks die bol staan van de afwisseling. Het klinkt in ieder geval behoorlijk indrukwekkend en met Stefan de Graef (tevens actief in het eveneens belgische Psychonaut) heeft men een zanger van formaat in de gelederen. Het songmateriaal kan me niet de volledige speelduur bij de les houden, maar goed is dit debuut zeer zeker.