Wilderun - Epigone (2022)

Een waanzinnig goede plaat. Waar ik “Veil Of Imagination” niet heel erg kon waarderen door de knetterharde overgangen, is dat hier in mijn optiek smaakvoller maar ook gedoseerder toegepast. De composities zijn ook vaak opgebouwd naar een hoogtepunt die telkens wordt uitgesteld (Woolgatherer). Dit gaat mee doen met de jaarlijsten van 2022. Veel akoestische instrumenten die absolute en brute hoogtepunten inleiden. Van “papa wat zing je mooi voor mij als ik ga slapen,” naar; “ik scheur je helemaal uit elkaar”!

Briljant.

Openingsbod gelijk 4,5

Nou, dat belooft wat als ik op jouw 1e beoordeling (*) afga Ayreonfreak. Nu al vooruit kijken naar de jaarlijsten van 2022, terwijl ikzelf net vanochtend m'n jaarlijstje voor dit jaar heb vastgelegd.
En dan te bedenken dat ik Veil Of Imagination in tegenstelling tot jou ook al heel erg kon waarderen => zin in...

*: ik neem aan dat er nog een uitgebreide review op Progwereld verschijnt binnenkort ?

Jazeker, ben er "as we speak" mee bezig...

Ben benieuwd naar jouw lijstje. Welke komt op één?

Mooi, daar verheug ik me op. En hier mijn lijstje: Prog Eindejaarslijstje 2021

Morgen eindelijk te beluisteren via de stream. De vorige plaat had ik toch af en toe wat moeite met de snoeiharde passages in sommige nummers. Ben benieuwd hoe zich dat ontwikkeld heeft. Aan de reactie van Ayreonfreak te lezen erg goed

Yes, zin in !
En Ayreonfreak durft wel om slechts 4 dagen op weg in het nieuwe jaar al het woord eindejaarlijstjes in de mond te nemen, zie Wilderun – Epigone | Progwereld; de verwachtingen zijn dus hoog gespannen...

Hier hetzelfde verhaal: Wilderun – Epigone | Zware Metalen => de spanning is nauwelijks meer te houden; dat wordt een lekker weekendje luisteren...

En als zelfs AMG een volle 5.0 score uitdeelt (Wilderun - Epigone Review | Angry Metal Guy) is de hype compleet => ik meld me morgen na een 1e luisterbeurt...

Wauw! Zelden liet een album zo'n geweldige indruk achter als Epigone van Wilderun. Het vorige album vond ik al erg sterk, maar nog wat onevenwichtig. Daar is op het nieuwste album geen sprake meer van. Werkelijk alles lijkt te kloppen. De nummers zitten van start tot finish geweldig in elkaar, de uitvoering is grandioos en de productie maakt het geheel helemaal af. In de rustige passages waan je je als luisteraar bijna onderdeel van de band en in de bombastische delen blijft het geluid ruimtelijk en dynamisch.

De tijd zal leren of mijn enthousiasme voor dit album blijvend is, maar vooralsnog krijgt dit album van mij de volle mep!

Staat hier onderussen ook onder favorieten. Eerste indruk is positief.

W1 achter de rug, nog 51 te gaan. En nu al een top 10 album over 2022 te pakken? Het zou zomaar kunnen...

De eerste luisterbeurt zit er bijna op hier, en dit is geen plaat die zich na eenmaal luisteren laat kennen, denk ik. Ik bespeur wel meer dan genoeg om die volgende luisterbeurten te rechtvaardigen, want het is een indrukwekkende trip. Vooral de symbiose tussen verschillende elementen vind ik erg goed; het symfonische gedeelte neemt af en toe de overhand, maar uiteindelijk is er wel een mooie balans aanwezig, waardoor ook de traditionelere elementen kunnen schitteren. Die gitaarsolo in Distraction III bijvoorbeeld, laat me meteen overweldigd achter. Zanger Evan Berry klinkt al even overweldigend, in feite. Hij heeft een groot bereik, en wisselt cleane zang af met grunts alsof het een koud kunstje is.

Tip: Zet dit album na een paar reguliere luisterbeurten eens op shuffle. Wordt ie nog beter van.

Het enige nadeel wat ik aan dit album zie is overigens de cover. Zelden zo'n lelijke en nietszeggende hoes gezien.

Na de 1e twee luisterbeurten begin ik met 4,5 * en sluit ik me aan bij de positieve reacties en reeds gerefereerde recensies hierboven. Geweldig hoe dynamisch en smaakvol hier met afwisseling van rustige / akoestische passages, orkestrale intermezzo's tot ruige uitbarstingen wordt gespeeld, zonder dat het gekunsteld wordt, maar volledig in dienst van de compositie en het album als geheel; iets meer in balans ook dan Veil Of Imagination.

Regelmatig komt Opeth in gedachten, zelfs de stem van de zanger lijkt op die van Mikael Åkerfeldt; ook een beetje op Asger Mygind van Vola trouwens...

Deze gaat zeker nog vele rondjes draaien om volledig doorgrond te worden; Topalbum om het jaar direct goed mee af te trappen !

(en ja, die hoes nemen we maar op de koop toe... )

Ik ben inmiddels erg positief maar moest er wel even inkomen hoor. De eerste keer kon ik mijn aandacht er maar moeilijk bijhouden maar zoals wel vaker moet je voor dit soort muziek echt even gaan zitten (of liggen in bad zoals ik) met de oogjes dicht. De overgangen tussen rustig en hard zijn beter gedoseerd en vloeiender dan op de vorige plaat en daardoor trek ik ze veel beter. Wat een prachtige stukken staan hier op zeg. Ik zet hem straks weer op en heb er nu al weer zin in.

Wilderun heb ik best wel een hele tijd links laten liggen. Ik hoorde namelijk het verkeerde nummer van Veil of Imagination: Far from Where Dreams Unfurl, het meest triomfantelijke symfonische folknummer van die plaat. Dat was me iets te bombastisch. Toen ik vorig jaar Passenger van deze plaat hoorde ben ik Veil of Imagination toch maar eens volledig gaan beluisteren. Daar hoorde ik een indrukwekkende mix van folk, prog en deathmetal met sterke symfonische elementen, maar voor mij was het net iets te theatraal.

Wat dat betreft is Epigone veel meer een plaat naar mijn gading. Het is een plaat die qua symfonische elementen minder ''Disney'' is, maar onheilspellend en melancholisch. Ook voelen ze meer als accent in het geheel, maar daardoor klinken die passages dan ook gigantisch. Het adagium less is more geldt ook hier. Wat trouwens niet betekent dat Wilderun niet alle registers open trekt op Epigone.

Het is alleen minder gebouwd op de grootste instrumentatie. Epigone is een plaat die je op een reis stuurt door middel van songstructuur en spelen met verwachtingen. De band komt hier aanzienlijk tegendraadser uit de hoek. Openingstrack Exhale is gelijk bloedmooi en laat me al verlangen naar een ''Damnation''-stijl album van Wilderun. Prachtige dromerige folk met het soort zwevende akkoorden waar Devin Townsend een patent op heeft. Nog een punt waar Epigone meer naar mijn gading is dan Veil of Imagination: de folkinstrumentatie is ''aardser'' op Epigone, in plaats van de fladderende weelde van Veil of Imagination. Ook Evan Berry's vocalen vind ik veel smaakvoller geworden, en zijn cleane vocalen zijn veel subtieler en zijn grunts Åkerfeldtiaanser dan op de voorganger. Het lijkt sowieso dat Wilderun met deze elementen meer dynamiek en vooral balans brengt door juist bepaalde elementen terug te schroeven.

De band gaat pas na een aantal minuten in het veertien minuten durende Woolgatherer in de metalmodus. Een track waar je gelijk in kan horen waar Wilderun allemaal toe in staat is. Het is een track die je allerlei kanten opstuurt en vrij rigoureuze transities tussen hard en zacht maakt. Toch voelt het niet fragmentarisch en vooral na meerdere luisterbeurten is de logica achter deze track en de gehele plaat overduidelijk, steeds meer motieven en passages blijken toch verdomd catchy te zijn. Meeslepende progressieve deathmetalpassages die ook op het Deliverance-album van Opeth zouden passen, kronkelende maar smaakvolle Dream Theater-passages met John Petrucci-stijl gitaarsolo's en de dromerige wall of sound van Devin Townsend, en zelfs nog wat van de weidse progressieve blackmetal van Enslaved in zijn latere jaren.

Wilderun is ook niet geheimzinnig over zijn inspiraties, en dat siert ze. Zelfs met duidelijke referenties kun je Wilderun met gemak uit een verzameling van progmetalbands halen. Daarvoor hebben ze absoluut genoeg een eigen schrijfstijl en karakteristieke elementen. De Distraction-suite eindigt bijvoorbeeld in een chaotische soundscape. Dit is iets dat je stijlgenoten van Wilderun niet zo snel hoort doen. Ze verrassen ook door op de deluxe editie een cover uit te voeren van Radiohead's Everything in It's Right Place, dat in het origineel een minimalistische maar gedetailleerde electronic-track is. Wilderun brengt daarentegen de hoofdmelodie veel meer naar boven, maar houdt ook de subtiliteit van het origineel. Erg knap is dat, en de track past dan ook naadloos in de Wilderun-sound.

Epigone is gelijk een enorme klapper aan het begin van het jaar. Op 7 januari kwamen er andere interessante albums uit, maar ik ben tot nu toe nog niet verder gekomen dan deze plaat. Het is namelijk een plaat die uitnodigt tot verkenning en een enorm fijne luisterervaring is. Een aanrader voor fans van bovenstaande bands met nog een toevoeging van het Australische Ne Obliviscaris.

Bij Woolgatherer denk ik telkens, kom dan, kom dan, maar dat wordt heerlijk uitgesteld. Briljant.

Gebeurt me wel vaker als ik prog luister: Ik hoor dat het goed in elkaar zit en dat het instrumentale gedeelte me bijzonder aantrekt. Maar hoe goed ik het ook vind.... ik haak 9 van de 10 keer af op de vocalen - het is me snel te dun, te hoog of te ijl en te theatraal ook. Zo jammer vind ik dat.

Woow! Bijzonder...

Elk van die bijvoeglijke naamwoorden vind ik niet van toepassing op de stem van Evan Anderson Berry.
In dat kader valt hij juist níet, in mijn optiek. Hij zingt niet te dun, niet te hoog, niet te ijl en zeker niet te theatraal. Ik kan begrijpen dat je de grunts niet kan waarderen, maar binnen de "cleane vocals" zingt Berry in mijn beleving heel aangenaam.

Ach ja, smaken verschillen.

In dit geval zeker, zoals je correct aangeeft.

Het is ook niet dat ik het slecht vind of zo. In tegendeel, dat maakt ook dat ik het zo jammer vind. Het overkomt me gewoon (te) vaak dat ik het vocale gedeelte niet mooi vind. Vooral in dit genre. Maar ik ben daar misschien ook wel een mierenneuker in (excuses voor het taalgebruik: anders is er vast een mod die het weg wil halen).

Zolang het overdrachtelijk bedoelt is lijkt het mij toch geen probleem

Wie vind je dan wel een goede zanger(es)?

Goed en mooi zijn wat mij betreft twee verschillende dingen. Ik bedoel: ik vind het geen goede zanger (technisch gezien zeker niet) maar ik luister bijvoorbeeld wel graag naar Jon Ivar Kollbotn van Major Parkinson. Ook vaak hele mooie vrouwen-vocalen bij die band trouwens. Ik weet dat het niet te vergelijken is (doe ik ook niet) maar als Evan Anderson Berry daar de leadzanger was geweest, had het me waarschijnlijk wel minder aangesproken.

Mike Patton vind ik ook een prima zanger.

Misschien moet je dan maar naar een obscuur bandje als Last Crack gaan luisteren wellicht
Toevallig net gedraaid.

Bij vlagen heel erg goed, maar even vaak weet het songmateriaal me niet echt te boeien. Vooral de meer ingetogen passages zijn, hoewel best mooi, niet spannend genoeg om de aandacht er volledig bij te kunnen houden. Dat is jammer, want op zijn best is deze mengeling van progressieve rock en death-metal bijzonder indrukwekkend en meeslepend. De symfonische elementen zijn ook prachtig in het geheel verweven.

Bij mij klikt het niet. De ingetogen muziek is prachtig, 5*Distraction iii. De hardere stukken klikken bij mij niet, vooral door de zang die matig zingt over extreem raggende gitaren en drums waar weinig grove meer inzit. Muziek doet bij vlagen denken aan Opeth, Riverside en Anathema waar ik wel erg van kan genieten, maar deze CD doet het niet bij mij.

In den beginne is er geen duisternis. Zijn er geen oude, stoffige gebouwen, verlaten kerkhoven of roestige hekwerken te bespeuren. De maan werpt een zacht licht over de beboste heuvels en alles lijkt heel vredig.

De muzikale reis, welke pas na vele minuten ontaardt in een dollemansrit, luistert weg als een zwaarlijvige musical, soms als droefgeestige filmmuziek, maar is toch vooral een progressieve metal plaat en zelfs eentje van de bovenste plank.

De ceremonie bij de oude zomereik is zojuist beëindigd, het kampvuur gedoofd en de ladelichters van Jan Hagel hebben ontelbare glimmende kiezelstenen over de weg gestrooid.

Ja... inderdaad, je moet blijven opletten. Goed je aandacht erbij houden.

Want ondanks al dat fraais is het glibberen geblazen tussen steile rotswanden, scherpe bochten, heestergewas vol meerstemmig elfengezang en andere brulgeesten. Maar meestentijds is deze Wilderun 'excursie' prima te doen voor mensen die niet van klimmen, modderpaadjes en rochelende gedrochten houden. Nou ja, al zou een kortere route net even wat prettiger voor je kunnen zijn.

En als Epigone dan (bijna) voorbij is, is Kid A op de juiste plek gearriveerd en dat is gewoon weer... lekker thuis.

Onderuit...

Op de bank.