Wilderun - Epigone (2022)

Wilderun heb ik best wel een hele tijd links laten liggen. Ik hoorde namelijk het verkeerde nummer van Veil of Imagination: Far from Where Dreams Unfurl, het meest triomfantelijke symfonische folknummer van die plaat. Dat was me iets te bombastisch. Toen ik vorig jaar Passenger van deze plaat hoorde ben ik Veil of Imagination toch maar eens volledig gaan beluisteren. Daar hoorde ik een indrukwekkende mix van folk, prog en deathmetal met sterke symfonische elementen, maar voor mij was het net iets te theatraal.

Wat dat betreft is Epigone veel meer een plaat naar mijn gading. Het is een plaat die qua symfonische elementen minder ''Disney'' is, maar onheilspellend en melancholisch. Ook voelen ze meer als accent in het geheel, maar daardoor klinken die passages dan ook gigantisch. Het adagium less is more geldt ook hier. Wat trouwens niet betekent dat Wilderun niet alle registers open trekt op Epigone.

Het is alleen minder gebouwd op de grootste instrumentatie. Epigone is een plaat die je op een reis stuurt door middel van songstructuur en spelen met verwachtingen. De band komt hier aanzienlijk tegendraadser uit de hoek. Openingstrack Exhale is gelijk bloedmooi en laat me al verlangen naar een ''Damnation''-stijl album van Wilderun. Prachtige dromerige folk met het soort zwevende akkoorden waar Devin Townsend een patent op heeft. Nog een punt waar Epigone meer naar mijn gading is dan Veil of Imagination: de folkinstrumentatie is ''aardser'' op Epigone, in plaats van de fladderende weelde van Veil of Imagination. Ook Evan Berry's vocalen vind ik veel smaakvoller geworden, en zijn cleane vocalen zijn veel subtieler en zijn grunts Åkerfeldtiaanser dan op de voorganger. Het lijkt sowieso dat Wilderun met deze elementen meer dynamiek en vooral balans brengt door juist bepaalde elementen terug te schroeven.

De band gaat pas na een aantal minuten in het veertien minuten durende Woolgatherer in de metalmodus. Een track waar je gelijk in kan horen waar Wilderun allemaal toe in staat is. Het is een track die je allerlei kanten opstuurt en vrij rigoureuze transities tussen hard en zacht maakt. Toch voelt het niet fragmentarisch en vooral na meerdere luisterbeurten is de logica achter deze track en de gehele plaat overduidelijk, steeds meer motieven en passages blijken toch verdomd catchy te zijn. Meeslepende progressieve deathmetalpassages die ook op het Deliverance-album van Opeth zouden passen, kronkelende maar smaakvolle Dream Theater-passages met John Petrucci-stijl gitaarsolo's en de dromerige wall of sound van Devin Townsend, en zelfs nog wat van de weidse progressieve blackmetal van Enslaved in zijn latere jaren.

Wilderun is ook niet geheimzinnig over zijn inspiraties, en dat siert ze. Zelfs met duidelijke referenties kun je Wilderun met gemak uit een verzameling van progmetalbands halen. Daarvoor hebben ze absoluut genoeg een eigen schrijfstijl en karakteristieke elementen. De Distraction-suite eindigt bijvoorbeeld in een chaotische soundscape. Dit is iets dat je stijlgenoten van Wilderun niet zo snel hoort doen. Ze verrassen ook door op de deluxe editie een cover uit te voeren van Radiohead's Everything in It's Right Place, dat in het origineel een minimalistische maar gedetailleerde electronic-track is. Wilderun brengt daarentegen de hoofdmelodie veel meer naar boven, maar houdt ook de subtiliteit van het origineel. Erg knap is dat, en de track past dan ook naadloos in de Wilderun-sound.

Epigone is gelijk een enorme klapper aan het begin van het jaar. Op 7 januari kwamen er andere interessante albums uit, maar ik ben tot nu toe nog niet verder gekomen dan deze plaat. Het is namelijk een plaat die uitnodigt tot verkenning en een enorm fijne luisterervaring is. Een aanrader voor fans van bovenstaande bands met nog een toevoeging van het Australische Ne Obliviscaris.

Bij vlagen heel erg goed, maar even vaak weet het songmateriaal me niet echt te boeien. Vooral de meer ingetogen passages zijn, hoewel best mooi, niet spannend genoeg om de aandacht er volledig bij te kunnen houden. Dat is jammer, want op zijn best is deze mengeling van progressieve rock en death-metal bijzonder indrukwekkend en meeslepend. De symfonische elementen zijn ook prachtig in het geheel verweven.

In den beginne is er geen duisternis. Zijn er geen oude, stoffige gebouwen, verlaten kerkhoven of roestige hekwerken te bespeuren. De maan werpt een zacht licht over de beboste heuvels en alles lijkt heel vredig.

De muzikale reis, welke pas na vele minuten ontaardt in een dollemansrit, luistert weg als een zwaarlijvige musical, soms als droefgeestige filmmuziek, maar is toch vooral een progressieve metal plaat en zelfs eentje van de bovenste plank.

De ceremonie bij de oude zomereik is zojuist beëindigd, het kampvuur gedoofd en de ladelichters van Jan Hagel hebben ontelbare glimmende kiezelstenen over de weg gestrooid.

Ja... inderdaad, je moet blijven opletten. Goed je aandacht erbij houden.

Want ondanks al dat fraais is het glibberen geblazen tussen steile rotswanden, scherpe bochten, heestergewas vol meerstemmig elfengezang en andere brulgeesten. Maar meestentijds is deze Wilderun 'excursie' prima te doen voor mensen die niet van klimmen, modderpaadjes en rochelende gedrochten houden. Nou ja, al zou een kortere route net even wat prettiger voor je kunnen zijn.

En als Epigone dan (bijna) voorbij is, is Kid A op de juiste plek gearriveerd en dat is gewoon weer... lekker thuis.

Onderuit...

Op de bank.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Het eerste album dat ik dit jaar kocht en vanaf luisterbeurt één was duidelijk dat dit album hoog in mijn jaarlijst zou eindigen.

Ook tien maanden later is mijn enthousiasme voor dit album nog erg groot. De ambitieuze composities, het bombast, de contrasten…. ik hou ervan!

Er zijn eigenlijk maar één klein kritiekpunt bij dit album. De matige hoes spreekt niet erg tot de verbeelding, in tegenstelling tot bijvoorbeeld die van het vorige album.

Let wel: dit is geneuzel in de marge, want muzikaal staat dit album als een huis, nee, een fort! Hoogtepunten zijn voor mij Passenger en Identifier, maar eigenlijk luistert dit album als één lang hoogtepunt. De suggestie van Ayreonfreak om dit album op shuffle af te spelen wijs ik graag van de hand. De opbouw van dit album zoals op LP en CD is perfect en verdient op deze manier afgespeeld te worden.

Volgend jaar is deze band op de Nederlandse podia te bewonderen in het voorprogramma van Soilwork en Kataklysm. Ik ben benieuwd hoe ze dit live gaan klaarspelen. Ik vrees met een backingtrack…… hopelijk heb ik ongelijk en verrassen ze ons met inventieve arrangementen.

Score: 96/100