Midlake - For the Sake of Bethel Woods (2022)

Dit album borduurt voort op de weg die ze hebben ingezet met Antiphon. Meerstemmige folk muziek met psychedelische progrock invloeden. Vind deze zelfs beter dan Antiphon.

Mooi album! Nadat ik ze toevallig zag in de AB Brussel in 2014 tijdens carnaval ben ik deze band blijven volgen. Was top in Brussel. Morgen 2 september zie ik ze weer op festival Bruis in Maastricht. Ben benieuwd!

Dit is precies hoe ik over dit album denk, dank Cor voor het schrijven van mijn motivatie.

Ook ik ben van mening dat Van Occupanther een hoogtepunt in het werk van Midlake (en de popmuziek) is, maar dat betekent nog niet dat de rest verwaarloosbaar is, want zowel The courage of others als het Tim Smith-loze Antiphon vond ik eveneens prachtig, en ik heb niet de indruk dat deze band na het vertrek van hun frontman en songschrijver zoveel minder is geworden. Ook op dít album hoor ik weer een verzameling nummers die uiterst aangenaam in het gehoor liggen, met warme zang, goed lopende composities en een sound waarbij ik zoals wel vaker niet precies kan onderscheiden welke instrumenten naast piano, bas en drums ik nou precies hoor – niet dat alles in een geluidsbrij verzandt, integendeel zelfs, maar er hangt een soort mysterieus sausje over het totale geluidsbeeld waardoor deze plaat zeker niet als een vlakke dertien-in-het-dozijn-produktie klinkt, hetgeen ook perfect past bij de enigszins ongrijpbare teksten waarin thema's als natuur, verbondenheid, het sacrale en het zoeken naar verbondenheid centraal lijken te staan.
        Wat deze plaat wel enigszinds onderscheidt van de eerdere albums is de afwezigheid van wat Cor (met instemming door mijn voorganger Dim geciteerd) "verukte-opveer-momentjes" noemt – pakkende tekst- en melodiebuigingen als "I think I'll head home", "I wanted to marry Babette" en "We're raised in a town where they jump on your back and sing" tref ik hier maar weinig aan, want ondanks een paar fuzzy gitaarsolo's blijft dit album vrij onderkoeld. Aangezien een paar nummers (met name Feast of carrion en Dawning) na een aantal keer draaien al wat geheimen hebben prijsgegegeven, en omdat dit toch Midlake blijft, heb ik er wel vertrouwen in dat dit album nog gaat groeien, maar vooralsnog zet ik in op een lagere score dan ik bij deze band eigenlijk had verwacht.