menu

Midlake - For the Sake of Bethel Woods (2022)

mijn stem
3,48 (80)
80 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Pop
Label: Bella Union

  1. Commune (0:53)
  2. Bethel Woods (4:23)
  3. Glistening (4:04)
  4. Exile (3:33)
  5. Feast of Carrion (4:40)
  6. Noble (6:25)
  7. Gone (5:08)
  8. Meanwhile... (3:34)
  9. Dawning (4:16)
  10. The End (3:23)
  11. Of Desire (3:58)
totale tijdsduur: 44:17
zoeken in:
avatar van Poles Apart
3,0
Ondertussen: Meanwhile...

avatar van Justinx


Is dit nog Midlake? Totaal onherkenbaar geworden, jammer.

avatar van Venceremos
3,0
Midlake klinkt op geen enkel album hetzelfde, juist een charme vind ik. De platen vormen echter wel een mooi aaneengesloten geheel, zoas deze single ook weer aardig aansluit op Antiphon. Of het kwalitatief allemaal nog in orde is zal moeten blijken.

avatar van Justinx
Dat probeer ik ook niet te zeggen. Ieder album is inderdaad anders, maar je hoort op alle albums wel dat het Midlake is ondanks dat we ondertussen een nieuwe zanger hebben. Als ik naar Meanwhile... luister hoor ik eigenlijk gewoon een andere band.

avatar van Venceremos
3,0
Noble
Een dreampopperrige derde single, weet nou niet bepaald wat ik hier van moet vinden.

avatar van Savant
geplaatst:
Tim Smith wordt door mij node gemist. Die gaf Midlake iets eigens. Dat zijn ze in mijn oren na zijn vertrek wel kwijtgeraakt.

avatar van philtuper
geplaatst:
Wat Savant zegt. Tim Smith was dé toegevoegde waarde van Midlake. Zonder hem is het middelmaat geworden. Echt zo zonde dat we van hem niks meer vernomen hebben. Zijn project Harp is volgens mij een stille dood gestorven en ik vrees dat hij nu ergens schaapherder is in de Appalachen. Niet dat dat erg is voor hem, maar wel voor de muziekliefhebber.

avatar van Erikpol
geplaatst:
Savant schreef:
Tim Smith wordt door mij node gemist. Die gaf Midlake iets eigens. Dat zijn ze in mijn oren na zijn vertrek wel kwijtgeraakt.

Bethel Woods geeft wel een beetje de oude sound terug. Wel goed nummer. Maar eens zonder Tim is het stukken minder.

avatar van Ducoz
3,5
geplaatst:
Erikpol schreef:
(quote)

Bethel Woods geeft wel een beetje de oude sound terug. Wel goed nummer. Maar eens zonder Tim is het stukken minder.


Je hoort de invloeden van Van Occupanther er zeker in terug. Die komen wel meer terug op de plaat.

avatar van aERodynamIC
4,0
geplaatst:
Deze band kan weinig kwaad doen bij me, zeker ook toen ik ze live zag in Rotown Rotterdam jaren geleden.

Dit album doet mij ook wel denken aan de sfeer op The Trials of Van Occupanther. Nu was dat echt een album dat op het juiste moment kwam en zal altijd wel mijn favoriet blijven denk ik, maar For the Sake of Bethel Woods is zeker erg aangenaam en dat terwijl ik er niet eens naar uitkeek.

Is het trouwens raar dat ik bij Glistening een Vampire Weekend gevoel krijg?

Welkom terug Midlake!

avatar van papat
3,0
geplaatst:
De keyboardsolo in Meanwhile klinkt wel heel erg Camel.

avatar van Venceremos
3,0
geplaatst:
Vreemd en ietwat zwakker voortborduursel juist op Antiphon dat ik wel een prima plaatje vond. Het organische geluid van Occupanther is in mijn orennergens te bekennen.

Voor een comeback-album best OK maar of 't zal beklijven?

geplaatst:
Ik luister nu Antiphon en vind de plaat ERG jaren '70 / begin jaren '80 en ruik gelijk de Fresh Up aftershave die mijn broer kwistig gebruikte op zijn zolderkamer waar hij dit soort voortmeanderende muziek met blokfluit en dromerige stem draaide. Straks FTSOBW draaien.

avatar van Abram Olsen
3,5
geplaatst:
Eerste luisterbeurt verrast me zeer! Op Antiphon miste ik Tim Smith, hoewel de plaat best oké is. Op deze nieuwe voelt dat voorlopig helemaal niet zo aan en lijkt zijn ‘geest’ wel ergens mee te spelen.

avatar van papat
3,0
geplaatst:
Haalt wat mij betreft het niveau van de vorige platen niet. Lekkere sound, maar matige melodieën.

avatar van Ducoz
3,5
geplaatst:
Ik begrijp dat Tim Smith een belangrijke factor is op de eerste drie platen, maar er word mij toch echt te veel voorbij gegaan aan het feit dat de band het Midlake geluid maakt, die band verder nog altijd het zelfde is. Pullido heeft een misschien iets minder kenmerkende stem, maar ligt zo dichtbij dat het verschil ook weer niet zo groot is. Het zal vaak ook wel zijn wat het 'mogelijk' had kunnen zijn in de meest ideale situatie.

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Midlake - For The Sake Of Bethel Woods - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Midlake - For The Sake Of Bethel Woods
Het is heel lang stil geweest rond de Amerikaanse band Midlake, maar de band uit Denton, Texas, keert deze week terug met een fascinerend nieuw album vol invloeden, dat groeit en groeit en groeit

Het is een mooi stapeltje albums dat de Amerikaanse band Midlake inmiddels op haar naam heeft staan. Het zijn albums waarop steeds weer net wat andere invloeden centraal staan, waardoor Midlake op ieder album anders klinkt, zonder de albums uit het verleden te verloochenen. Ook op het deze week verschenen For The Sake Of Bethel Woods horen we een aantal bekende invloeden, als invloeden uit de progrock en de psychedelica en hoewel Midlake absoluut voortborduurt op haar vorige albums, klinkt het nieuwe album toch weer anders. For The Sake Of Bethel Woods is een album dat ook decennia geleden gemaakt had kunnen worden, maar het is ook een spannend album dat alleen maar beter wordt.

De Amerikaanse band Midlake leek in 2012 ten dode opgeschreven toen voorman Tim Smith de band verliet. De band uit Denton, Texas, herpakte zich in 2013 echter knap met het prima Antiphon, waarop invloeden uit de Britse folk, 60s psychedelica en een beetje progrock en spacerock hand in hand gingen.

De wederopstanding van de band was helaas van korte duur, want de afgelopen achtenhalf jaar was het vrijwel stil rond Midlake. Gitarist Eric Pulido werkte aan een aantal andere projecten, waaronder de supergroep BNQT, die vooralsnog maar tot één album kwam en ook de andere leden van de band waren niet bezig met Midlake.

Naar verluidt vroeg de in 2018 overleden vader van toetsenist en fluitist Jesse Chandler zijn zoon in een droom om Midlake weer bij elkaar te brengen, met het deze week verschenen For The Sake Of Bethel Woods als resultaat. Het is een mooi verhaal, dat de vader van Jesse Chandler ook nog een plekje op de cover van het nieuwe album van Midlake heeft opgeleverd.

Op deze cover zien we vader Chandler als bezoeker van het fameuze Woodstock festival in 1969. Het is, samen met de titel van het album, zeker niet de enige verwijzing naar een ver verleden, want ook in muzikaal opzicht zijn de verwijzingen naar het verre verleden talrijk. Midlake kon op haar vorige albums uit de voeten met psychedelica, soft-rock, folk en progrock en al deze invloeden hebben ook hun weg gevonden naar For The Sake Of Bethel Woods, dat het grootste deel van de tijd klinkt als een album dat ook in de jaren 60 of 70 gemaakt had kunnen worden en dat ook nog uitstapjes richting spacerock, jazz(rock), Westcoast pop en funk bevat.

De band werd dit keer bijgestaan door topproducer John Congleton, die de afgelopen twee decennia werkte met alles en iedereen en al vaker liet horen dat hij authentiek klinkende albums als het nieuwe album van Midlake af kan leveren. Midlake is na het vertrek van Tim Smith absoluut een andere band geworden, maar ik hoor op For The Sake Of Bethel Woods ook absoluut flarden van de eerste drie albums van de band, Bamnan And Slivercork (2004), The Trials Of Van Occupanther (2006) en The Courage Of Others (2010).

Het nieuwe album van Midlake klinkt hiernaast als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en het is er een vol verrassingen. Op haar nieuwe album put Midlake uit nogal wat genres, wat hier en daar verrassende echo’s uit het verleden oplevert. For The Sake Of Bethel Woods is zeker geen typisch progrock album, maar ik heb de afgelopen decennia geen ander album gehoord dat me zo vaak doet denken aan de muziek van de inmiddels vrijwel vergeten Britse symfonische rockband Camel.

Het nieuwe album van Midlake is geen album dat je onmiddellijk omver blaast, of laat ik voor mezelf spreken, het is geen album dat mij direct omver blies. Zeker bij eerste beluistering vond ik het album aangenaam en bijzonder klinken, maar kabbelde het ook wel wat voort. Dat is na een aantal keren horen compleet veranderd, want wat is For The Sake Of Bethel Woods een prachtig album, waarop de spanning steeds weer prachtig wordt opgebouwd en waarop steeds weer nieuwe en bijzondere dingen te horen zijn.

Het is een album dat ik in de dagen dat ik een zwak had voor symfonische rock prachtig zou hebben gevonden, maar dat me ook decennia later steeds steviger vastgrijpt en dat, als je goed luistert, er ook nog eens in slaagt om invloeden uit een ver verleden te combineren met zeer eigentijdse invloeden. Midlake was door menigeen afgeschreven, maar keert terug met een prachtalbum waarmee de band absoluut verder kan. Erwin Zijleman

avatar van Tonio
3,0
geplaatst:
Het album The Trials Of Van Occupanther vond ik geweldig. Ook na al die jaren blijf ik die nog zeer regelmatig draaien.

De albums daarna kocht ik allemaal, maar na enkele malen draaien bleven ze op de plank liggen. Ze waren gewoon over de hele linie minder. Met de hierboven genoemde waterscheiding tussen mét en zonder Tim Smith ben ik het niet eens. Want ook Bamnan And Silvercork en The Courage Of Others vond ik een stuk minder.

Normaal gesproken zou ik dit nieuwe album van Midlake links hebben laten liggen. Maar vanwege enkele positieve reacties ben ik toch gaan luisteren. Helaas met hetzelfde resultaat als alle andere albums van Midlake (natuurlijk met uitzondering van The Trials Of Van Occupanther).

Niet dat het slecht is. Er wordt best goed gemusiceerd en de productie is ook in orde. Het punt is dat er gewoon geen enkel nummer blijft hangen. Geen looks, riffs of melodielijnen die als een weerhaakje aan je oren blijven hangen.

En dat kenmerkt The Trials Of Van Occupanther nu juist wél. Misschien was dat een van die zeldzame keren dat alles bij die band op dat moment op zijn plek viel. Soms gaat dat zo ....

avatar van Poles Apart
3,0
geplaatst:
Tonio schreef:
Misschien was dat een van die zeldzame keren dat alles bij die band op dat moment op zijn plek viel. Soms gaat dat zo ....

Vergeet ook John Grant - Queen of Denmark (2010) niet, toch ook een verkapte Midlake plaat, en erg goed.

avatar van Venceremos
3,0
geplaatst:
Daar mis ik de zang van Tim Smith nou helemáál niet.

Z'n fluitspel op QoD is daarentegen ongeëvenaard.

avatar van nightfriend
geplaatst:
Meh, wat klinken die drums op Meanwhile hard en plomp, verpest het hele nummer.

avatar van heartofsoul
4,0
geplaatst:
Voorlopig ben ik toch wel in mijn sas met dit album, waarvan de welsprekende titel en het hoesontwerp in ieder geval al tot mijn verbeelding spraken. Ik doe het voorlopig nog even met Spotify, dus het aantal sterren kan nog veranderen, maar ik vermoed dat ik niet onder mijn huidige score zal komen.
In vocaal opzicht vind ik wat ik hoor oorstrelend (die harmonieën!), en de composities zijn prachtig.
Wel een bedenking: het geluid van de drums vond ik inderdaad (eens met nightfriend) het hele album door aan de harde kant, en dus niet zo fraai.

avatar van nightfriend
geplaatst:
Jammer te horen dat dat het hele album zo is, maar gaat het nog wel proberen want ben toch best wel fan van de band en verrast met het verschijnen van dit album.

avatar van Kaaasgaaf
4,0
geplaatst:
Ik vond Midlake vóór het vertrek van Smith al minder worden. The Courage of Others voelde een beetje belegen vergeleken met het meeslepende Van Occupanther. Antiphon klonk niet vervelend, maar veel te doorsnee. Van deze nieuwe had ik dan ook weinig verwachtingen, maar hoewel het een beetje een stuurloos geheel is smaakt-ie me eigenlijk verrassend goed. Op momenten roept het een klein beetje de Bamnan and Slivercork-sfeer op, en ik had nooit verwacht dat ze daar ooit nog naar terug zouden grijpen (ik vind Bamnan een miskend meesterwerkje, misschien nog wel mooier dan Van Occupanther hoewel vrij onvergelijkbaar). Midlake vind ik toch op z'n sterkst als er een zekere bevreemding en experiment in de muziek zit en ik ben blij dat dat weer eens terug te horen is. Natuurlijk blijft die prachtstem van Smith een enorm gemis, maar anderzijds is dat gemist wellicht juist een stimulus geweest om nieuwe wegen te verkennen en waren ze met hem aan boord alleen maar Courage of Others-achtige platen blijven maken. Dan kies ik toch liever hiervoor. Verre van perfect, wel lekker prikkelend.

1,5
geplaatst:
Die stem verteer ik niet

avatar van deric raven
4,5
geplaatst:
Met de zwaar psychedelische elektrische folkrocksound van Bamnan and Slivercork levert het Texaanse Midlake in 2004 een indrukwekkend debuut af. Dit buitenbeentje op het Bella Union label weet echter pas met het volledig in balans zijnde opvolger The Trials of Van Occupanther het hart van de muziekliefhebber te raken, waar seventies Fleetwood Mac invloeden de sfeer bepalen en frontman Tim Smith een hoog Britpop-achtige melodieuze zang toevoegt. Een prachtplaat met gepassioneerde gedreven samenzang en licht pulserende gitaaruitvluchten. Het melancholisch tragische met prachtig fluitspel versierde The Courage of Others is de afsluitende Midlake zwanenzang van de vermoeid en uitgeblust klinkende Tim Smith die zich vervolgens op zijn Harp project richt en een streep onder zijn Midlake carrière zet.

Met het op onaf werkmateriaal voortbordurende Antiphon revancheert het gezelschap zich sterk. Gitarist Eric Pulido pakt de vrijkomende toegelegde rol van tekst schrijvende zanger goed op, en staat aan de basis van een frisse koerswijziging, waar weer die heerlijke psychedelica zo mooi op de voorgrond treedt. Een hoopvolle toekomst ligt in het verschiet, met een voortreffelijk herpakte band die zoveel speelplezier uitstraalt. Maar dan wordt het heel stil, een overpeinzend sabbatical van zeven jaar tot gevolg.

Stilletjes hervatten in 2019 de folkrockers hun werkzaamheden, al snel belemmerd door de mondiale lockdown, waardoor er een moeizaam tweejarig proces aanbreekt. In de prille lente van 2022 verschijnt dan eindelijk For the Sake of Bethel Woods. De titel verwijst naar de heilige Woodstock gronden waar toetsenist Jesse Chandler zijn jeugdtijd doorbrengt. Zijn vier jaar geleden overleden vader siert als jong volwassene op de in Woodstock geschoten albumhoes. Al liftend bereikte hij op zestienjarige deze memorabele plek, waarnaar toe hij op latere leeftijd verhuist en een gezin sticht. Zijn geest dwaalt tevreden tussen de tracks rond, in een vormgegeven trip down memory lane eerbetoon, met de nodige verwijzingen naar het wereldberoemde festival.

Ondanks dat de Midlake leden er nooit bij zijn geweest, roept Commune wel dat hunkerende magische moment op. Het uptempo jazzy rockende Bethel Woods is Midlake nieuwe stijl. Aardse melancholica omlijst door een stuwend geluid, met een volgroeide stevig op dreef zijnde McKenzie Smith achter het drumstel. Keihard als droog aangestoken kampvuurhout knetterend. En daarmee houden de vergelijkingen met die folk basis wel op. Huilende gitaarakkoorden dwalen in hypnotiserende psychedelica af. Krachtig is hierin toch wel het toverwoord, daar veranderen de duistere uithalen verder niks aan. Wat een geweldige aftrap en wat overstijgt Midlake zichzelf hier weer.

Funky trippend leggen ze het hoogpolige Glistening muziektapijt neer. Nog meer verslavende intrigerende lagen, nog meer onvoorspelbare diepgang. Het nachtorkestrale geheimzinnige einde met experimentele illustrerende Radiohead invloeden geeft aan waar Midlake in dit stadium toe in staat is, en dat is niet misselijk. Man, wat verkeren die hier in topvorm zeg! De discovloer wenkt zelfs van een afstand, maar nog niet geheel overtuigd slaan ze dit aanbod af. Die deur staat bij het droog ritmische Dawning wel meer op een kier. Een beetje onwennig stappen ze deze nieuw te ontdekken wereld binnen, al kleuren ze het einde het wel heerlijk met hoge synths en grimmige noise in.

Dwarse elektronica hallucinaties dopen je onder in trippende Exile sixties psychedelica. De cold turkey op de morning after, de belevingen van een dag eerder begraven in half verdoofde wazigheid en weggestopte vervaagde herinneringen. En dan is het tijd voor de cooling down. Feast of Carrion wandelt door nostalgische LSD velden. Kleurrijk als een beschermende violette regenboogaura, speels licht doorlatend.

Het verblindende Noble gaat nog een stapje verder. Eric Pulido heeft een prachtig diep lage stem waaroverheen die zacht fluwelen backings nog meer tot zijn recht komen, kinderlijk lief zelfs. Begrijpelijk trouwens, het is een ware liefdesbetuiging van McKenzie Smith naar zijn zoontje die dezelfde heldhaftige naam draagt en aan een geboren zeldzame hersenaandoening lijdt. Het kille Gone, met die steevaste holle postpunk baslijnen van Scott Lee vormt de stabiliteit in deze woeste hypnotiserende tribal stamper waardoorheen het onstuimig fladderend fluitspel van Jesse Chandler de strijd met de duisternis aanvecht.

De reis vervult zich in de meer groots opgezette eindstukken. Toegankelijke popmelodieën omlijsten de The Beatles memorerende samenzang van de vooruitgeschoven Meanwhile… single. Een begrijpelijke keuze, al behoort deze tot de onzichtbare schaduw categorie op het fenomenale For the Sake of Bethel Woods. In diezelfde lijn opereert het overtuigende The End. Dwarrelende regenbuien aan goedvriendelijke instrumentatie geven er een breed opgezette wending aan en werken naar een adembenemende seventies progrock climax toe die uiteindelijk in het volledig wegblazende Of Desire die finishlijn bereikt. Wat een meesterwerk is dit For the Sake of Bethel Woods toch!
Midlake - For the Sake of Bethel Woods | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van WoNa
4,0
geplaatst:
Prima comeback album. De tijd zal het leren, maar dit zou zo maar mijn favoriet van de band kunnen worden. Een enkel zeurderig nummer, dat had de band altijd wel, maar ook aantal echte topnummers die Midlake terug op de kaart zet.

avatar van El Stepperiño
3,5
geplaatst:
Ik begin met 3,5*, maar kan nog meer of minder worden. Prima plaat dit. Op voorgaande albums kunnen ze voor mij ook best wel eens zouteloos klinken, maar daar heb ik hier (nog) geen last van! Kan groeien, kan ook krimpen...

avatar van Cor
3,5
Cor
De Midlake-sound blijft enorm fijn, maar ik vind dit album als geheel wel wat monotoon en eenvormig. Te weinig 'verrukte-opveer-momentjes', zal ik maar zeggen. Geen vervelende plaat, maar ik had stiekem op net iets meer gehoopt.

avatar van Gladius
3,5
Ik ben ook niet zo'n fan van de nieuwe(re) stijl van de band. Ik trok eerlijk gezegd met flink wat scepsis naar Trix gisterenavond, de start van hun nieuwe tournee over 't water. Maar al na het eerste nummer kwam er een brede glimlach op m'n gezicht. Dit heb ik nou al een hele tijd moeten missen zonder het eigenlijk te beseffen: het heerlijke 'volle' geluid van een uitstekende band met alles erop en eraan. En ja hoor, ze grepen meer dan eens terug naar het vorige werk: wat een geruststelling toen We Gathered in Spring weerklonk. En met Roscoe en het bisnummer Head Home (gitaarsolo!!) werden m'n stoutste verwachtingen overtroffen. Een perfecte mix van oud en nieuw dus, al voelde dat soms wat bevreemdend aan mijn inziens.
Al bij al dus zeer aangenaam verrast, dit is live een uitstekende band die heel goed op elkaar is ingespeeld. Voor hen was het ook een zeer fijn weerzien met het publiek: zeker vier keer benadrukte Eric dat het zo'n deugd deed om terug op 't podium te staan mét publiek.
Enkele nummers van dit album kwamen live voor mij ook beter uit de verf dan op de plaat. Desondanks geraak ik toch niet hoger dan 3,5: ik weet niet of ik 'm nog vaak ga draaien, voorlopig blijft het digitaal...

avatar van harencoor
4,5
geplaatst:
Dit album borduurt voort op de weg die ze hebben ingezet met Antiphon. Meerstemmige folk muziek met psychedelische progrock invloeden. Vind deze zelfs beter dan Antiphon.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:39 uur

geplaatst: vandaag om 05:39 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.