Midlake - For the Sake of Bethel Woods (2022)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Midlake - For The Sake Of Bethel Woods - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Midlake - For The Sake Of Bethel Woods
Het is heel lang stil geweest rond de Amerikaanse band Midlake, maar de band uit Denton, Texas, keert deze week terug met een fascinerend nieuw album vol invloeden, dat groeit en groeit en groeit

Het is een mooi stapeltje albums dat de Amerikaanse band Midlake inmiddels op haar naam heeft staan. Het zijn albums waarop steeds weer net wat andere invloeden centraal staan, waardoor Midlake op ieder album anders klinkt, zonder de albums uit het verleden te verloochenen. Ook op het deze week verschenen For The Sake Of Bethel Woods horen we een aantal bekende invloeden, als invloeden uit de progrock en de psychedelica en hoewel Midlake absoluut voortborduurt op haar vorige albums, klinkt het nieuwe album toch weer anders. For The Sake Of Bethel Woods is een album dat ook decennia geleden gemaakt had kunnen worden, maar het is ook een spannend album dat alleen maar beter wordt.

De Amerikaanse band Midlake leek in 2012 ten dode opgeschreven toen voorman Tim Smith de band verliet. De band uit Denton, Texas, herpakte zich in 2013 echter knap met het prima Antiphon, waarop invloeden uit de Britse folk, 60s psychedelica en een beetje progrock en spacerock hand in hand gingen.

De wederopstanding van de band was helaas van korte duur, want de afgelopen achtenhalf jaar was het vrijwel stil rond Midlake. Gitarist Eric Pulido werkte aan een aantal andere projecten, waaronder de supergroep BNQT, die vooralsnog maar tot één album kwam en ook de andere leden van de band waren niet bezig met Midlake.

Naar verluidt vroeg de in 2018 overleden vader van toetsenist en fluitist Jesse Chandler zijn zoon in een droom om Midlake weer bij elkaar te brengen, met het deze week verschenen For The Sake Of Bethel Woods als resultaat. Het is een mooi verhaal, dat de vader van Jesse Chandler ook nog een plekje op de cover van het nieuwe album van Midlake heeft opgeleverd.

Op deze cover zien we vader Chandler als bezoeker van het fameuze Woodstock festival in 1969. Het is, samen met de titel van het album, zeker niet de enige verwijzing naar een ver verleden, want ook in muzikaal opzicht zijn de verwijzingen naar het verre verleden talrijk. Midlake kon op haar vorige albums uit de voeten met psychedelica, soft-rock, folk en progrock en al deze invloeden hebben ook hun weg gevonden naar For The Sake Of Bethel Woods, dat het grootste deel van de tijd klinkt als een album dat ook in de jaren 60 of 70 gemaakt had kunnen worden en dat ook nog uitstapjes richting spacerock, jazz(rock), Westcoast pop en funk bevat.

De band werd dit keer bijgestaan door topproducer John Congleton, die de afgelopen twee decennia werkte met alles en iedereen en al vaker liet horen dat hij authentiek klinkende albums als het nieuwe album van Midlake af kan leveren. Midlake is na het vertrek van Tim Smith absoluut een andere band geworden, maar ik hoor op For The Sake Of Bethel Woods ook absoluut flarden van de eerste drie albums van de band, Bamnan And Slivercork (2004), The Trials Of Van Occupanther (2006) en The Courage Of Others (2010).

Het nieuwe album van Midlake klinkt hiernaast als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en het is er een vol verrassingen. Op haar nieuwe album put Midlake uit nogal wat genres, wat hier en daar verrassende echo’s uit het verleden oplevert. For The Sake Of Bethel Woods is zeker geen typisch progrock album, maar ik heb de afgelopen decennia geen ander album gehoord dat me zo vaak doet denken aan de muziek van de inmiddels vrijwel vergeten Britse symfonische rockband Camel.

Het nieuwe album van Midlake is geen album dat je onmiddellijk omver blaast, of laat ik voor mezelf spreken, het is geen album dat mij direct omver blies. Zeker bij eerste beluistering vond ik het album aangenaam en bijzonder klinken, maar kabbelde het ook wel wat voort. Dat is na een aantal keren horen compleet veranderd, want wat is For The Sake Of Bethel Woods een prachtig album, waarop de spanning steeds weer prachtig wordt opgebouwd en waarop steeds weer nieuwe en bijzondere dingen te horen zijn.

Het is een album dat ik in de dagen dat ik een zwak had voor symfonische rock prachtig zou hebben gevonden, maar dat me ook decennia later steeds steviger vastgrijpt en dat, als je goed luistert, er ook nog eens in slaagt om invloeden uit een ver verleden te combineren met zeer eigentijdse invloeden. Midlake was door menigeen afgeschreven, maar keert terug met een prachtalbum waarmee de band absoluut verder kan. Erwin Zijleman

Het album The Trials Of Van Occupanther vond ik geweldig. Ook na al die jaren blijf ik die nog zeer regelmatig draaien.

De albums daarna kocht ik allemaal, maar na enkele malen draaien bleven ze op de plank liggen. Ze waren gewoon over de hele linie minder. Met de hierboven genoemde waterscheiding tussen mét en zonder Tim Smith ben ik het niet eens. Want ook Bamnan And Silvercork en The Courage Of Others vond ik een stuk minder.

Normaal gesproken zou ik dit nieuwe album van Midlake links hebben laten liggen. Maar vanwege enkele positieve reacties ben ik toch gaan luisteren. Helaas met hetzelfde resultaat als alle andere albums van Midlake (natuurlijk met uitzondering van The Trials Of Van Occupanther).

Niet dat het slecht is. Er wordt best goed gemusiceerd en de productie is ook in orde. Het punt is dat er gewoon geen enkel nummer blijft hangen. Geen looks, riffs of melodielijnen die als een weerhaakje aan je oren blijven hangen.

En dat kenmerkt The Trials Of Van Occupanther nu juist wél. Misschien was dat een van die zeldzame keren dat alles bij die band op dat moment op zijn plek viel. Soms gaat dat zo ....

Ik vond Midlake vóór het vertrek van Smith al minder worden. The Courage of Others voelde een beetje belegen vergeleken met het meeslepende Van Occupanther. Antiphon klonk niet vervelend, maar veel te doorsnee. Van deze nieuwe had ik dan ook weinig verwachtingen, maar hoewel het een beetje een stuurloos geheel is smaakt-ie me eigenlijk verrassend goed. Op momenten roept het een klein beetje de Bamnan and Slivercork-sfeer op, en ik had nooit verwacht dat ze daar ooit nog naar terug zouden grijpen (ik vind Bamnan een miskend meesterwerkje, misschien nog wel mooier dan Van Occupanther hoewel vrij onvergelijkbaar). Midlake vind ik toch op z'n sterkst als er een zekere bevreemding en experiment in de muziek zit en ik ben blij dat dat weer eens terug te horen is. Natuurlijk blijft die prachtstem van Smith een enorm gemis, maar anderzijds is dat gemist wellicht juist een stimulus geweest om nieuwe wegen te verkennen en waren ze met hem aan boord alleen maar Courage of Others-achtige platen blijven maken. Dan kies ik toch liever hiervoor. Verre van perfect, wel lekker prikkelend.

Met de zwaar psychedelische elektrische folkrocksound van Bamnan and Slivercork levert het Texaanse Midlake in 2004 een indrukwekkend debuut af. Dit buitenbeentje op het Bella Union label weet echter pas met het volledig in balans zijnde opvolger The Trials of Van Occupanther het hart van de muziekliefhebber te raken, waar seventies Fleetwood Mac invloeden de sfeer bepalen en frontman Tim Smith een hoog Britpop-achtige melodieuze zang toevoegt. Een prachtplaat met gepassioneerde gedreven samenzang en licht pulserende gitaaruitvluchten. Het melancholisch tragische met prachtig fluitspel versierde The Courage of Others is de afsluitende Midlake zwanenzang van de vermoeid en uitgeblust klinkende Tim Smith die zich vervolgens op zijn Harp project richt en een streep onder zijn Midlake carrière zet.

Met het op onaf werkmateriaal voortbordurende Antiphon revancheert het gezelschap zich sterk. Gitarist Eric Pulido pakt de vrijkomende toegelegde rol van tekst schrijvende zanger goed op, en staat aan de basis van een frisse koerswijziging, waar weer die heerlijke psychedelica zo mooi op de voorgrond treedt. Een hoopvolle toekomst ligt in het verschiet, met een voortreffelijk herpakte band die zoveel speelplezier uitstraalt. Maar dan wordt het heel stil, een overpeinzend sabbatical van zeven jaar tot gevolg.

Stilletjes hervatten in 2019 de folkrockers hun werkzaamheden, al snel belemmerd door de mondiale lockdown, waardoor er een moeizaam tweejarig proces aanbreekt. In de prille lente van 2022 verschijnt dan eindelijk For the Sake of Bethel Woods. De titel verwijst naar de heilige Woodstock gronden waar toetsenist Jesse Chandler zijn jeugdtijd doorbrengt. Zijn vier jaar geleden overleden vader siert als jong volwassene op de in Woodstock geschoten albumhoes. Al liftend bereikte hij op zestienjarige deze memorabele plek, waarnaar toe hij op latere leeftijd verhuist en een gezin sticht. Zijn geest dwaalt tevreden tussen de tracks rond, in een vormgegeven trip down memory lane eerbetoon, met de nodige verwijzingen naar het wereldberoemde festival.

Ondanks dat de Midlake leden er nooit bij zijn geweest, roept Commune wel dat hunkerende magische moment op. Het uptempo jazzy rockende Bethel Woods is Midlake nieuwe stijl. Aardse melancholica omlijst door een stuwend geluid, met een volgroeide stevig op dreef zijnde McKenzie Smith achter het drumstel. Keihard als droog aangestoken kampvuurhout knetterend. En daarmee houden de vergelijkingen met die folk basis wel op. Huilende gitaarakkoorden dwalen in hypnotiserende psychedelica af. Krachtig is hierin toch wel het toverwoord, daar veranderen de duistere uithalen verder niks aan. Wat een geweldige aftrap en wat overstijgt Midlake zichzelf hier weer.

Funky trippend leggen ze het hoogpolige Glistening muziektapijt neer. Nog meer verslavende intrigerende lagen, nog meer onvoorspelbare diepgang. Het nachtorkestrale geheimzinnige einde met experimentele illustrerende Radiohead invloeden geeft aan waar Midlake in dit stadium toe in staat is, en dat is niet misselijk. Man, wat verkeren die hier in topvorm zeg! De discovloer wenkt zelfs van een afstand, maar nog niet geheel overtuigd slaan ze dit aanbod af. Die deur staat bij het droog ritmische Dawning wel meer op een kier. Een beetje onwennig stappen ze deze nieuw te ontdekken wereld binnen, al kleuren ze het einde het wel heerlijk met hoge synths en grimmige noise in.

Dwarse elektronica hallucinaties dopen je onder in trippende Exile sixties psychedelica. De cold turkey op de morning after, de belevingen van een dag eerder begraven in half verdoofde wazigheid en weggestopte vervaagde herinneringen. En dan is het tijd voor de cooling down. Feast of Carrion wandelt door nostalgische LSD velden. Kleurrijk als een beschermende violette regenboogaura, speels licht doorlatend.

Het verblindende Noble gaat nog een stapje verder. Eric Pulido heeft een prachtig diep lage stem waaroverheen die zacht fluwelen backings nog meer tot zijn recht komen, kinderlijk lief zelfs. Begrijpelijk trouwens, het is een ware liefdesbetuiging van McKenzie Smith naar zijn zoontje die dezelfde heldhaftige naam draagt en aan een geboren zeldzame hersenaandoening lijdt. Het kille Gone, met die steevaste holle postpunk baslijnen van Scott Lee vormt de stabiliteit in deze woeste hypnotiserende tribal stamper waardoorheen het onstuimig fladderend fluitspel van Jesse Chandler de strijd met de duisternis aanvecht.

De reis vervult zich in de meer groots opgezette eindstukken. Toegankelijke popmelodieën omlijsten de The Beatles memorerende samenzang van de vooruitgeschoven Meanwhile… single. Een begrijpelijke keuze, al behoort deze tot de onzichtbare schaduw categorie op het fenomenale For the Sake of Bethel Woods. In diezelfde lijn opereert het overtuigende The End. Dwarrelende regenbuien aan goedvriendelijke instrumentatie geven er een breed opgezette wending aan en werken naar een adembenemende seventies progrock climax toe die uiteindelijk in het volledig wegblazende Of Desire die finishlijn bereikt. Wat een meesterwerk is dit For the Sake of Bethel Woods toch!
Midlake - For the Sake of Bethel Woods | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Mooi album! Nadat ik ze toevallig zag in de AB Brussel in 2014 tijdens carnaval ben ik deze band blijven volgen. Was top in Brussel. Morgen 2 september zie ik ze weer op festival Bruis in Maastricht. Ben benieuwd!

Ook ik ben van mening dat Van Occupanther een hoogtepunt in het werk van Midlake (en de popmuziek) is, maar dat betekent nog niet dat de rest verwaarloosbaar is, want zowel The courage of others als het Tim Smith-loze Antiphon vond ik eveneens prachtig, en ik heb niet de indruk dat deze band na het vertrek van hun frontman en songschrijver zoveel minder is geworden. Ook op dít album hoor ik weer een verzameling nummers die uiterst aangenaam in het gehoor liggen, met warme zang, goed lopende composities en een sound waarbij ik zoals wel vaker niet precies kan onderscheiden welke instrumenten naast piano, bas en drums ik nou precies hoor – niet dat alles in een geluidsbrij verzandt, integendeel zelfs, maar er hangt een soort mysterieus sausje over het totale geluidsbeeld waardoor deze plaat zeker niet als een vlakke dertien-in-het-dozijn-produktie klinkt, hetgeen ook perfect past bij de enigszins ongrijpbare teksten waarin thema's als natuur, verbondenheid, het sacrale en het zoeken naar verbondenheid centraal lijken te staan.
        Wat deze plaat wel enigszinds onderscheidt van de eerdere albums is de afwezigheid van wat Cor (met instemming door mijn voorganger Dim geciteerd) "verukte-opveer-momentjes" noemt – pakkende tekst- en melodiebuigingen als "I think I'll head home", "I wanted to marry Babette" en "We're raised in a town where they jump on your back and sing" tref ik hier maar weinig aan, want ondanks een paar fuzzy gitaarsolo's blijft dit album vrij onderkoeld. Aangezien een paar nummers (met name Feast of carrion en Dawning) na een aantal keer draaien al wat geheimen hebben prijsgegegeven, en omdat dit toch Midlake blijft, heb ik er wel vertrouwen in dat dit album nog gaat groeien, maar vooralsnog zet ik in op een lagere score dan ik bij deze band eigenlijk had verwacht.