The Delines - The Sea Drift (2022)

Ik probeer hetzelfde enthousiasme te krijgen als de rest hier. Het lukte niet bij The Imperial en het lukt nu ook niet. Ik mis echt iets denk ik. Voor mij is het allemaal zo gezapig, en dat zal het ongetwijfeld niet zijn als ik al die normaal gesproken gelijkgestemden hier zich zo lovend zie uitlaten over het album.

Categorie 'wel okay' en verder kom ik niet helaas.

Ik kwam vandaag halverwege, morgen poging 2. Het doet me vrij weinig vooralsnog...

Iedereen luistert en beoordeeld met eigen oren. Ik snap best wat je bedoelt met "gezapig". Daar zet ik "bezwerend" tegenover. Zelfde betekenis, maar andere beleving. En muziek is ook een kwestie van smaak toch? Niets mis mee en dat maakt dit forum (vaak) zo leuk.

Maar "bezwerend" heeft uiteraard niet dezelfde betekenis als "gezapig".

Broeierig gecondenseerde literaire miniatuurtjes, laat dat maar aan Vlautin over.

Mooie plaat zo op het eerste gehoor, maar het sleept zich iets teveel voort en hierdoor krijgen de nummers halverwege het album de neiging om wat op de achtergrond te geraken. Ik kende de band verder niet maar de boeken van Vlautin wel, en die vind ik prachtig. Ik zal me dus wat meer focussen op de teksten, wie weet komt het album dan nog wel wat meer tot leven.

Je schrijft het alsof je de bladzijden los van elkaar moet zien te peuteren/stomen. Denk dat het veel van je mindset afhangt.

Toen ik eenmaal relaxt achterover leunend de muziek op me liet inwerken, begon het goed - kreeg op een gegeven moment een soort van Sittin' on the Dock of the Bay gevoel - verwijzing naar de eindigheid des levens (het terugtrekkend getij) - en dat was fraai; kan er even nu geen titel op knopen, maar al lezend besefte ik op een bepaald punt dat het album zo'n 20 minuten verder was, ik nergens op een Aha-erlebnis was getrakteerd en was ik niet lezend, maar uitsluitend luisterend/mijmerend geweest - de waarschijnlijkheid groot was geweest dat ik de oogkens toe had gedaan. En precies op dat moment begon een prachtig nummer (titel even ontschoten) met koperblazers. En ik - puber in da 60s, groot gegroeid met Atlantic, Tamla Motown en Stax - ben echt een sucker voor koperblazers (ooit meegespeeld in een band met koperblazers). Dat was een fraaie song - live ga ik dit ensemble zeker zien, maar dit album is voor mij nog te veel colorado (Haribo) om hier enorm positief over te zijn. Mijn lief noemde dit HOLM - Hedendaagse Ouwe Lullen Muziek, dwz voor de 40- en 50-plussende hectische werkzame die even wil afdraaien.

Hey, wie maakt mij nu weer wakker tijdens mijn zaterdagse middagslaapje

Harder zetten

Dat klopt, ik wist het niet zo goed onder woorden te brengen. Aan één kant snap ik gezapig wel, maar ervaar het dan niet als gezapig.

Hier keek ik naar uit! Vlautin weet met zo weinig woorden zo ontzettend veel te zeggen; al heb je daar ook wel een portie inbeeldingsvermogen voor nodig. Levensverhalen uit het afvoerputje of gewoon de pechvogels van de samenleving; zo knap opgeschreven. Bij een ander zou het al gauw neerbuigend overkomen.

Maar even praktisch; ik heb vandaag de LP gekocht en tot mijn verbazing staat 'Hold Me Slow' hier niet op. Wel gewoon op de cover en het label, maar ze zijn het 'vergeten' mee te persen. Qua tijdsduur had het toch moeten passen lijkt me.

Ha, ben ik niet de enige. Release van 2021 staat op het label. Ook vreemd/verwarrend.

De gelimiteerde Deluxe versie (aqua LP + CD) heeft het nummer niet op de LP (wel op de bijgesloten CD), zie hier:

The Sea Drift

Maar de standaard LP uitvoering zou "Hold Me Slow" er wel op hebben moeten staan. Foutje tijdens het persen?

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Delines - The Sea Drift - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Delines - The Sea Drift
De Amerikaanse band The Delines maakten al flink wat indruk met hun eerste twee albums, maar het buitengewoon sfeervolle en met geweldige vocalen gevulde The Sea Drift is nog wat mooier

The Delines begonnen ooit als gelegenheidsband, maar zijn die status inmiddels volledig ontgroeid. De eerste twee albums van de band uit Portland waren van een behoorlijk hoog niveau, maar het deze week verschenen The Sea Drift is nog een stuk beter. De productie is feilloos, de sfeervolle instrumentatie prachtig en ook dit keer tekent Willy Vlautin voor ijzersterke songs en prachtige verhalen. Zangeres Amy Boone hoeft vervolgens alleen maar de sterren van de hemel te zingen en dat doet ze. En hoe. Het levert een album op dat de ruimte vult met prachtige klanken en met een stem van een bijna onwerkelijke schoonheid. Derde prachtalbum van deze band.

Toen de Amerikaanse band The Delines zeven jaar geleden voor het eerst opdook, was het vooral een gelegenheidsband, met Richmond Fontaine voorman en minstens even succesvol schrijver Willy Vlautin als het meest aansprekende lid. Op het debuut van de band, Colfax, stal echter vooral de tot dat moment volslagen onbekende zangeres Amy Boone de show.

Na Colfax was het lange tijd stil rond The Delines en leek de band de boeken in te gaan als een eendagsvlieg. Uiteindelijk bleek de lange revalidatie van Amy Boone na een ernstig ongeluk de reden voor de vertraging. Met The Imperial sloeg de band in 2019 keihard terug met een album dat de belofte van het uitstekende debuut meer dan waar maakte.

Vorig jaar leverde de band nog een grotendeels instrumentale soundtrack af bij een boek van Willy Vlautin, maar het deze week verschenen The Sea Drift is de echte opvolger van het inmiddels twee jaar oude The Imperial. Het derde album van The Delines laat horen dat de muzikale chemie tussen Willy Vlautin en Amy Boone nog niet is uitgewerkt en alleen maar sterker is geworden.

Willy Vlautin heeft ook voor The Sea Drift weer een aantal prachtige songs geschreven en het zijn songs vol mooie verhalen. The Sea Drift laat zich beluisteren als een roman en het is een roman die prachtig is ingekleurd. Ook voor album nummer drie hebben The Delines weer een beroep gedaan op producer John Morgan Askew, die ook The Sea Drift weer zeer fraai heeft ingekleurd.

Ook het derde album van de band uit Portland, Oregon, staat weer vol met zeer sfeervolle klanken, die vooral goed tot zijn recht komen wanneer de zon onder is. Ook The Sea Drift is een album van de nacht en het is een album waarop vooral invloeden uit de country, soul en jazz (zeker in de songs waarin de trompet een hoofdrol speelt) worden verwerkt.

Het derde album van The Delines is wederom een album dat ook in de jaren 70 gemaakt had kunnen worden, maar wat klinkt het weer heerlijk. De band speelt nog wat hechter dan op de vorige twee albums en de arrangementen zijn nog wat rijker. The Sea Drift is rijkelijk versierd met strijkers en blazers, maar het klinkt nergens over the top.

De meeste songs klinken zelfs redelijk sober en hebben genoeg aan bas, drums, orgel en spaarzame maar prachtige gitaarlijnen. De songs zijn sterk, de verhalen zijn mooi en de instrumentatie is bijzonder sfeervol en trefzeker maar ook dit keer is het toch weer Amy Boone die de show steelt.

De Amerikaanse zangeres zingt ook dit keer de sterren van de hemel en in een tijd waarin alles voluit moet en iedere oneffenheid wordt weggepoetst met de auto-tune, betovert Amy Boone met prachtig gedoseerde en loepzuivere vocalen. Het zijn vocalen die de toch al zo mooie en sterke songs op The Sea Drift nog een flink stuk optillen en het zijn bovendien vocalen van een niveau dat de meeste zangeressen niet gegeven is.

The Sea Drift is de perfecte metgezel voor de kleine uurtjes op kille winteravonden of juist het album om heerlijk mee te ontwaken op een lome zondagochtend, maar het album verdient het ook om noot voor noot te worden uitgeplozen. The Sea Drift van The Delines is waarschijnlijk niet de release die deze week de meeste aandacht zal krijgen, maar het is echt een hele mooie en bovendien het beste album van The Delines tot dusver. Erwin Zijleman

Mooie plaat. Maar vind het, eerder dan voor kille avonden of lome zondagochtenden misschien, toch ook echt iets voor zwoele zomeravonden. Bij een glas wijn, met uitzicht op een Grieks havendorp, ofzo

Tja, wat moet ik hier nu van vinden? Ben vanaf hun prille begin een grote fan van Richmond Fontaine. Willy Vlautin is een meesterlijke verteller van het gewone Amerikaanse leven. Ook zijn romans getuigen hiervan, zodat hij zich inmiddels genesteld heeft in het Amerikaanse literaire wereldje.

Het eerste album van The Delines vond ik geweldig. De verhalen van Willy kregen een warm en wat jazzy jasje aangemeten, met de fraaie stem van Amy Boone als vertolker.

Hun tweede album leek die lijn door te trekken, maar deed mij vreemd genoeg niets. En datzelfde heb ik nu weer: mooie verhalen, goede songs, geweldige productie en die warme stem van Amy ....... maar ook nu komt er niets van binnen.

Daarom geen waardering. Ik zal het album de komende tijd nog eens draaien. Wie weet gaat het nog eens gebeuren ...

score alvast verhoogd naar 4*
Wordt mogelijk nog meer.
Want grijp er steeds weer naar terug.

In mei 2019 zag in The Delines in de achterzaal van de Tolhuistuin. Wat was dat een betoverende avond. Eind april van dit jaar ben ik er weer bij als ze dit pareltjes gaan spelen. Gezapig? aERodynamIC Ik snap wat je bedoelt, maar ik vind het vooral sfeervol, betoverend, harmonieus, warm. Veer je op van deze muziek? Nee niet echt. Sterker nog, na twee keer draaien dacht ik dat ik deze plaat al jaren kende. Van de vernieuwing moeten The Delines het niet hebben. Wel van de jazzy miniatuurtjes, kleine muzikale verhaaltjes. En ach, die stem! En die blazers! Steeds weer een beetje verder wegdromen. Hier word ik heel gelukkig van. 4,5*

Ik moet hier toch van terugkomen, het album kruipt langzaam onder m'n huid. Het hielp zeker om de teksten er bij te pakken, want die zijn wonderschoon. Wat een prachtige kleine verhaaltjes vertelt Vlautin hier, prachtig voorgedragen en ingeleefd gezongen ook. All Along the Ride vind ik het hoogtepunt. Ik zie ze haast zitten in de auto, dat afgematte en zwijgende stel. Uitgeblust, moe van het leven. De zelfkant van Amerika werd niet eerder zo treffend beschreven. Het vinyl is in de bestelling, wellicht groeit deze dan nog door, want ik vind dit toch wel een ontdekking hoor!

Volg The Delines al enthousiast sinds het prachtige debuut ‘Colfax’. Het recept is inmiddels bekend, maar dat maakt het geheel niet minder prachtig. Schitterende miniatuurtjes, waarin muziek en verhaal een tintelend verbond sluiten. Amy Boone zingt zo ontspannen en zo mooi op de rootsachtige muzikale omlijsting van Willy Vlautin en zijn makkers. Heerlijk plaat voor in de late uurtjes van de dag.

Eindelijk het vinyl binnen via de plaatselijke platenhandel. Wat komt de muziek weer binnen zeg en het is al eerder gezegd......wat een prachtige teksten. Ik had me voorgenomen voorzichtig te zijn met 5.0*, maar ik kan het niet laten.......

Wisselende comments maar gemiddeld toch een hoge waardering. Mij smaakt ie zeker beter dan The Imperial.

All along the ride Zucht. Wat een kanjer van een nummer is dat toch. Als ze deze niet live spelen eind april storm ik het podium op. Zin in (concert he, niet het podium op)

Eergisteren Delines weer live mogen zien en het was weer genieten. Prachtig geluid, maar wel jammer om te moeten staan. Dit leent zich meer voor een luie zit met wijntje of speciaalbier.
Enfin, bewust nog niets van de cd geluisterd tot aan dit optreden. Live werd ik enthousiast van de nieuwe nummers en tijdens het nadien beluisteren van dit album werd dit zéker niet minder. Het is weer een heerlijke warme jas die meteen lekker zit. Thuis gaat ie de speler in en komt het speciale drankje er alsnog bij voor de ultieme beleving. Begin met 4.0, maar score kan nog hoger uitvallen.

Ik lees iets over ouwe lullen muziek?! Mijn vrouw vindt dat ook, maar houdt wijselijk haar mond omdat ik haar dan meteen trakteer op wat steviger materiaal van bijvoorbeeld Porcupine Tree. Tactiek werkt perfect!

Nieuwe (gelimiteerde) single in september: "The Lost Duets" met als B-kantje "My Blood Bleeds the Darkest Blue". Slechts 600 exemplaren op 7" geloof ik.

Vanavond live in Leeds in een klein zaaltje. Kijk er erg naar uit. De band nog nooit live gezien.

Iemand afgelopen vrijdag nog naar het concert in de Oosterpoort geweest?

Poles Apart yep. Dat was een best mooi concert, met een opvallende kanttekening. Ze speelden in de binnenzaal, waarbij gek genoeg het geluid voor hun intiemere en subtielere muziek iets te hard stond. Vriendin was mee, vond de studioversies beter overkomen dan de liveversies.

Nee wel in juli in Tivoli Vredenburg, in de Hertz - seated. Live klinkt het dynamischer en steviger dan van de plaat - maar het semi-amfitheater zitgebeuren in de zaal + gemiddelde bezoekersleeftijd zorgde wel voor een bedaarde en belegen belevenis. Er werd appsoluut niet uit den plaat gegaan en beleefd geapplaudiseerd. Zelf ook van de categorie "oudere jongere" gaat mijn voorkeur uit naar een meer mixed setting. Het was goed, mooi en bedeesd.

Volgende keer zou ik denk ik toch een andere zaal prefereren. Ik miste de tafels met booz en rinkelende glazen

Muziek blijft beleving, want ik was er ook en trek een heel andere conclusie. Ik vond het zeker niet te hard en mooi in balans. Misschien de keyboard wat te hard in de live mix. En het album op plek 43 in de jaarlijst lees ik net. Voor mij nummer1 !

Best mooi maar mij ook iets te clean en kabbelend allemaal. Blazertjes komen voortdurend op precies het moment dat je ze verwacht en dat geldt eigenlijk voor alle instrumentatie. Ik mis spanning. Niet helemaal mijn ding denk ik dit.