The Delines - The Sea Drift (2022)

Het was Rein van den Berg die mij in 2014 enthousiast attendeerde op hun debuutalbum Colfax. Ook mij had het album snel in een wurggreep, het zou uiteindelijk een van mijn favoriete albums van het vorige decennium worden.

De songs voor het album werden geschreven door meester-verteller Willy Vlautin, op een cover van Randy Newman’s Sandman’s Coming na. Liedjes doordrenkt met vooral countrysoul invloeden en met een filmisch karakter, die het vooral goed doen op de late avond. Zangeres Amy Boone tilde met haar geweldige zang de fraai gearrangeerde liedjes naar een nog hoger niveau.

De opvolger The Imperial vergrootte de populariteit van de band enorm, maar kon mij persoonlijk niet zo overtuigen als het debuut. In mei vorig jaar verscheen in eigen beheer het tussendoortje The Night Always Comes, een soort soundtrack bij Vlautin’s gelijknamige novelle en gevuld met op twee na instrumentale composities.

Het nieuwe album The Sea Drift is gedeeltelijk reeds geschreven en opgenomen voor de lock down. Amy Boone vroeg Willy Vlautin een song te schrijven in de trant van Tony Joe White's Rainy Night In Georgia. Het album moest uiteindelijk een opus worden met liedjes die zich afspelen aan de US Gulf Coast, niet ver vandaan waar Boone opgroeide.

Andermaal toont Vlautin zich een meester-verteller. Ook muzikaal weten de prachtig gearrangeerde songs met wederom een filmisch karakter pijlsnel te overtuigen. Het bijzonder goed in het gehoor liggende en uptempo Kid Codeine is enigszins een vreemde eend in de bijt.

Het bijzonder fraaie The Sea Drift ligt duidelijk in het verlengde van beide voorgangers en zal ongetwijfeld veel nieuwe zieltjes gaan winnen.

The Delines live :

21-02 BRUSSEL : AB Club
22-02 WAGENINGEN : Junushoff
23-02 UTRECHT : Tivolivredenburgh
24-02 GRONINGEN : Oosterpoort
25-02 EEKLO : N9
28-04 VENLO : Grenswerk
29-04 AMSTERDAM : Paradiso Noord

Na warm gemaakt te zijn door drie fantastische al vóór de release vrijgegeven tracks heb ik het album dan eindelijk in z’n geheel kunnen beluisteren.
Zoals wel vaker blijkt, zijn de overige ‘nieuwe’ songs niet beter. Alhoewel ‘Saved from The Sea’, ‘Drowning in Plain Sight’, ‘Hold Me Slow’ en ‘This Ain’t No Getaway’ ook van een ongekende schoonheid zijn. Maar net op het moment dat ik toe ben aan een mid/ uptempo nummer komt het trage ‘All Along The Ride’. Het eveneens bijna ‘slaapverwekkende’ ‘Surfers in Twilight’ waarin Amy Boone bijna fluistert is ook wel mooi, maar valt mijns inziens niet in de categorie topnummer. Maar haar doorleefde stem komt volledig tot z’n recht. In plaats van de emotionele klaagzang van Hank Williams zingt ze minder dramatisch.

De instrumentale nummers ’Lynett's Lament’ en ‘The Gulf Drift Lament’ zijn dichter bij de blues en jazz dan bij country. Het lijkt alsof je naar Miles Davis zit te luisteren. Prachtig. Hetzelfde geldt voor de verhalen die uit de pen van Willy Vlautin zijn voortgekomen. Alsof je een spannend boek leest.

‘The Sea Drift’. Ik luister nu al 5 uur aan één stuk naar dit album. Het kostte tijd om tot me door te dringen, maar eigenlijk wordt het alleen maar beter. Zoals een goede bourbon of rode wijn.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Delines - The Sea Drift - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Delines - The Sea Drift
De Amerikaanse band The Delines maakten al flink wat indruk met hun eerste twee albums, maar het buitengewoon sfeervolle en met geweldige vocalen gevulde The Sea Drift is nog wat mooier

The Delines begonnen ooit als gelegenheidsband, maar zijn die status inmiddels volledig ontgroeid. De eerste twee albums van de band uit Portland waren van een behoorlijk hoog niveau, maar het deze week verschenen The Sea Drift is nog een stuk beter. De productie is feilloos, de sfeervolle instrumentatie prachtig en ook dit keer tekent Willy Vlautin voor ijzersterke songs en prachtige verhalen. Zangeres Amy Boone hoeft vervolgens alleen maar de sterren van de hemel te zingen en dat doet ze. En hoe. Het levert een album op dat de ruimte vult met prachtige klanken en met een stem van een bijna onwerkelijke schoonheid. Derde prachtalbum van deze band.

Toen de Amerikaanse band The Delines zeven jaar geleden voor het eerst opdook, was het vooral een gelegenheidsband, met Richmond Fontaine voorman en minstens even succesvol schrijver Willy Vlautin als het meest aansprekende lid. Op het debuut van de band, Colfax, stal echter vooral de tot dat moment volslagen onbekende zangeres Amy Boone de show.

Na Colfax was het lange tijd stil rond The Delines en leek de band de boeken in te gaan als een eendagsvlieg. Uiteindelijk bleek de lange revalidatie van Amy Boone na een ernstig ongeluk de reden voor de vertraging. Met The Imperial sloeg de band in 2019 keihard terug met een album dat de belofte van het uitstekende debuut meer dan waar maakte.

Vorig jaar leverde de band nog een grotendeels instrumentale soundtrack af bij een boek van Willy Vlautin, maar het deze week verschenen The Sea Drift is de echte opvolger van het inmiddels twee jaar oude The Imperial. Het derde album van The Delines laat horen dat de muzikale chemie tussen Willy Vlautin en Amy Boone nog niet is uitgewerkt en alleen maar sterker is geworden.

Willy Vlautin heeft ook voor The Sea Drift weer een aantal prachtige songs geschreven en het zijn songs vol mooie verhalen. The Sea Drift laat zich beluisteren als een roman en het is een roman die prachtig is ingekleurd. Ook voor album nummer drie hebben The Delines weer een beroep gedaan op producer John Morgan Askew, die ook The Sea Drift weer zeer fraai heeft ingekleurd.

Ook het derde album van de band uit Portland, Oregon, staat weer vol met zeer sfeervolle klanken, die vooral goed tot zijn recht komen wanneer de zon onder is. Ook The Sea Drift is een album van de nacht en het is een album waarop vooral invloeden uit de country, soul en jazz (zeker in de songs waarin de trompet een hoofdrol speelt) worden verwerkt.

Het derde album van The Delines is wederom een album dat ook in de jaren 70 gemaakt had kunnen worden, maar wat klinkt het weer heerlijk. De band speelt nog wat hechter dan op de vorige twee albums en de arrangementen zijn nog wat rijker. The Sea Drift is rijkelijk versierd met strijkers en blazers, maar het klinkt nergens over the top.

De meeste songs klinken zelfs redelijk sober en hebben genoeg aan bas, drums, orgel en spaarzame maar prachtige gitaarlijnen. De songs zijn sterk, de verhalen zijn mooi en de instrumentatie is bijzonder sfeervol en trefzeker maar ook dit keer is het toch weer Amy Boone die de show steelt.

De Amerikaanse zangeres zingt ook dit keer de sterren van de hemel en in een tijd waarin alles voluit moet en iedere oneffenheid wordt weggepoetst met de auto-tune, betovert Amy Boone met prachtig gedoseerde en loepzuivere vocalen. Het zijn vocalen die de toch al zo mooie en sterke songs op The Sea Drift nog een flink stuk optillen en het zijn bovendien vocalen van een niveau dat de meeste zangeressen niet gegeven is.

The Sea Drift is de perfecte metgezel voor de kleine uurtjes op kille winteravonden of juist het album om heerlijk mee te ontwaken op een lome zondagochtend, maar het album verdient het ook om noot voor noot te worden uitgeplozen. The Sea Drift van The Delines is waarschijnlijk niet de release die deze week de meeste aandacht zal krijgen, maar het is echt een hele mooie en bovendien het beste album van The Delines tot dusver. Erwin Zijleman

Tja, wat moet ik hier nu van vinden? Ben vanaf hun prille begin een grote fan van Richmond Fontaine. Willy Vlautin is een meesterlijke verteller van het gewone Amerikaanse leven. Ook zijn romans getuigen hiervan, zodat hij zich inmiddels genesteld heeft in het Amerikaanse literaire wereldje.

Het eerste album van The Delines vond ik geweldig. De verhalen van Willy kregen een warm en wat jazzy jasje aangemeten, met de fraaie stem van Amy Boone als vertolker.

Hun tweede album leek die lijn door te trekken, maar deed mij vreemd genoeg niets. En datzelfde heb ik nu weer: mooie verhalen, goede songs, geweldige productie en die warme stem van Amy ....... maar ook nu komt er niets van binnen.

Daarom geen waardering. Ik zal het album de komende tijd nog eens draaien. Wie weet gaat het nog eens gebeuren ...

Ik moet hier toch van terugkomen, het album kruipt langzaam onder m'n huid. Het hielp zeker om de teksten er bij te pakken, want die zijn wonderschoon. Wat een prachtige kleine verhaaltjes vertelt Vlautin hier, prachtig voorgedragen en ingeleefd gezongen ook. All Along the Ride vind ik het hoogtepunt. Ik zie ze haast zitten in de auto, dat afgematte en zwijgende stel. Uitgeblust, moe van het leven. De zelfkant van Amerika werd niet eerder zo treffend beschreven. Het vinyl is in de bestelling, wellicht groeit deze dan nog door, want ik vind dit toch wel een ontdekking hoor!

Eergisteren Delines weer live mogen zien en het was weer genieten. Prachtig geluid, maar wel jammer om te moeten staan. Dit leent zich meer voor een luie zit met wijntje of speciaalbier.
Enfin, bewust nog niets van de cd geluisterd tot aan dit optreden. Live werd ik enthousiast van de nieuwe nummers en tijdens het nadien beluisteren van dit album werd dit zéker niet minder. Het is weer een heerlijke warme jas die meteen lekker zit. Thuis gaat ie de speler in en komt het speciale drankje er alsnog bij voor de ultieme beleving. Begin met 4.0, maar score kan nog hoger uitvallen.

Ik lees iets over ouwe lullen muziek?! Mijn vrouw vindt dat ook, maar houdt wijselijk haar mond omdat ik haar dan meteen trakteer op wat steviger materiaal van bijvoorbeeld Porcupine Tree. Tactiek werkt perfect!