Limp Bizkit - Still Sucks (2021)

Een surprise drop van de enige echte onvervalste L-I-M-P. Kijk ik daar in 2021 met een rijpe dertig jaren op de persoonlijke leeftijdsteller nog naar uit?

JAZEKER

Want de band weet zonder het schaamrood op de wangen toch een onvervalste oor-tot-oor grijns op mijn gezicht te toveren. Getuige hiervan is de eerste binnenkomer "Dad Vibes": een geinige zelfbewuste twee minuten gevuld met infantiele aanstekelijkheid zoals Durst en Co dat kunnen brengen. LA DI DA!

Ik heb weinig met de band, maar de albumtitel vind ik wel getuigen van sympathieke zelfspot.

Is dat Thom Yorke op dat TV scherm links op de hoes??

Nah, dat zal Wes Borland zijn.

Voorzichtig benieuwd... ze zijn al zo lang aan het werken aan het album (begonnen in 2012, lang onder de titel 'Stampede of the Disco Elephants'). Ross Robinson die de productie op zich neemt maakt het wat interessanter, maar ik weet niet in welke mate hij uiteindelijk bijgedragen heeft.
Geen enkel van de eerder uitgebrachte songs staat op de tracklist omdat de band, of toch Fred Durst, niet wist welke weg ze uit wilden. "Lightz (City of Angels)", "Ready to Go (ft. Lil Wayne)" en mijn favoriet "Endless Slaughter" klinken allemaal totaal anders. Dad Vibes maakt mij weinig enthousiast maar toch: voorzichtig benieuwd...

Endless Slaughter en Ready To Go vond ik best leuke nummers, zelfs ondanks de bijdrage van Lil Wayne. Dad Vibes klink wel ok maar ik zie het eerder als een interlude vanwege de korte duur en aangezien het nummer ook op geen enkel moment echt op gang komt. Benieuwd wat de rest brengt. De teasers op Instagram klinken redelijk goed.

Dit dus.

Achteraf gezien is het gewoon een kort album en past Dad Vibes er perfect tussen. Het begint lekker en in de eerste 4 nummers doet LB waar ze goed in zijn. Helaas komt daarna Don't Change wat ze gerust hadden mogen weglaten. Ook op Empty Hole gaat het tempo naar beneden maar dat nummer doet het iets beter. Love the Hate en Barnacle doen het ook goed.
Al bij al een album waarop ze bewijzen dat ze het nog steeds kunnen en dat door de korte duur direct terug op replay kan.

Dat was dus ook het eerste wat ik dacht!

Het concept van dit album is het neerzetten van een grote gimmick en ja dat lukt, maar echt goed uitgevoerd is het niet. Nou zijn de teksten van LB nooit heel hoogstaand geweest, maar de gimmicky nummers zijn wel heel flauw. De riffjes op dit album hebben we ook allemaal al gehoord op Gold Cobra, alleen werden ze daar beter uitgevoerd. Opsteker, de twee break beats Turn It Up Bitch en Snacky Poo zijn best vermakelijk. Jammer, want door het optreden op Lollapalooza keek ik best uit naar dit album.

Haha geweldig! Verassend goed nog op een paar missertjes na.

Hoe vaker ik t album beluister, hoe meer twijfels ik begin te krijgen of dit serieus het album is waar 10 jaar aan is gewerkt. Veel van de nummers klinken alsof ze een andere band uit de jaren '90 parodiëren. Ik krijg bijna het gevoel alsof het echte album nog moet droppen..

Briljante titel. Hardop gelachen. Heerlijk zelfrelativerend.


...maar ook niets minder dan de harde waarheid.


Wat mij betreft.

je kan dit vaker beluisteren zelfs?

Volgens mij zit er in hun geheugen een gat van 20 jaar. We leven niet in 2001.

Hoe dan.

Wat mij betreft ook. Ik kan er trouwens niet eens om glimlachen. Dit soort zelfrelativering (of humor) zal ook wel een kwestie van smaak zijn. Als ik voorverpakt fruit koop en op de verpakking staat “er is altijd wel eentje rot”, lach ik daar ook niet om. Het is dan vooral de harde waarheid inderdaad (of de zachte in dit specifieke geval)

Is dit het nieuwste parodie-album van Weird Al Yankovic?

Toch grappig hoe ze twintig jaar ná hun piek nog steeds zoveel negatieve energie weten op te wekken bij zichzelf veel te serieus nemende muziekliefhebbers. Limp Bizkit doet wat het doet, en daar kun je alles van vinden. Still Sucks bevat een aantal fijne raps, een serie heerlijke grooves en ditto riffs, en een knipoog naar alle haat die ze steevast ontvangen. Fred Durst kan nog lekker afwisselend rappen, zingen, en brullen. Lekker kort album, lekker recht-door-zee. Fijn dat ze tien jaar na de vorige plaat nog steeds de energie hebben en de sound. Zoals de albumtitel al doet vermoeden is er niet veel veranderd, en als je zo weinig uitbrengt als deze heren dat nog doen, dan is daar niets mis mee wat mij betreft.

Nah Gold Cobra was op momenten nog wel geinig, dit is zelfs voor hun doen wel erg gemakzuchtig...
De nummers hadden wel iets meer uitgewerkt mogen worden. Maar ja van die korte nummers, het hoort er wel een beetje bij he tegenwoordig.

Leuk feelgood albumpje! Een van de eerste bands die ik leuk vond, toen ze op hun hoogtepunt waren zo rond 2001 of 2002. Een paar nu metal bangers die minder edgy zijn dan toen, meer self aware. De langzamere nummers als barnacle vallen tegen, te veel de stijl van Results May Vary, waar ze veel kritiek op kregen. Volgens mij moeten mensen minder zeuren en dit album nemen voor wat het is: een toegift voor de fans met een dikke knipoog.

Met amper 32 minuten speelduur is dit na tien jaar natuurlijk een nogal karig nieuw album, maar ik moet zeggen dat het allemaal wel fris en energiek klinkt, met een gezonde dosis zelfspot. De twaalf tracks zijn kort maar krachtig en het album is voorbij voor je er erg in hebt. Fred Durst is goed bij stem, de gitaarriffs zijn lekker stevig en productioneel is het ook dik in orde. Nieuwe fans zal men er waarschijnlijk niet mee krijgen en het niveau van de teksten zuigt uiteraard nog steeds, maar stiekem is dit best lekker.