Amorphis - Halo (2022)
mijn stem
58 stemmen
Finland
Metal
Label: Atomic Fire
-
Northwards (5:30)
-
On the Dark Waters (4:47)
-
The Moon (5:57)
-
Windmane (4:49)
-
A New Land (4:36)
-
When the Gods Came (4:56)
-
Seven Roads Come Together (5:38)
-
War (5:24)
-
Halo (4:40)
-
The Wolf (4:46)
-
My Name Is Night (4:43)
-
The Well * (4:49)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
55:46
(1:00:35)
0
geplaatst: 2 december 2021, 15:24 uur
De eerste flarden van The Moon zijn te horen via Instagram. Ik ben echt benieuwd naar deze nieuwe van Amorphis. Met hun vorige album hebben ze de laat zeer hoog gelegd.Hopelijk kunnen ze dat evenaren.
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 3 december 2021, 17:13 uur
Daar is de eerste video: Amorphis - The Moon (Official Music Video) | Atomic Fire Records - YouTube.
0
geplaatst: 10 december 2021, 13:04 uur
Als ze de lijn van Queen of Time weten door te zetten dan wordt het smullen 
Eerste deel van The Moon blaast me nog niet omver, maar dat wordt met het 2e deel van het nummer wel goed gemaakt, nog even afwachten dus...
Eerste deel van The Moon blaast me nog niet omver, maar dat wordt met het 2e deel van het nummer wel goed gemaakt, nog even afwachten dus...
0
geplaatst: 12 december 2021, 12:43 uur
En om de tijd te overbruggen is dit een mooie aanrader: Duskmourn - Fallen Kings and Rusted Crowns
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 29 januari 2022, 07:11 uur
En daar is de tweede video: AMORPHIS - On The Dark Waters (OFFICIAL MUSIC VIDEO) | Atomic Fire Records - YouTube.
0
geplaatst: 3 februari 2022, 18:29 uur
De 1e reviews die ik voorbij zie komen beloven veel goeds; zin in... 
1
geplaatst: 11 februari 2022, 15:10 uur
Snap ik, hij loopt hier nu voor het eerst, maar zeker niet voor het laatst verwacht ik.
0
geplaatst: 11 februari 2022, 16:19 uur
Heb hem een eerste ronde gegeven...eerste indruk: wel duidelijk in het verlengde van Queen, zelfde (zeer) herkenbare geluid, maar helaas ook wel de misschien erg herkenbare opbouw van de songs. Niet dat het slecht is, waarschijnlijk best wel weer erg sterk, maar het verrassende is er wel af. En juist daar zit het verschil, Queen of Time blies verraste mij direct bij de allereerste keer enorm. Dat is hier niet gebeurd. Waren de verwachtingen te hoog? Waarschijnlijk wel, en dat zal zeker aan mij liggen, want deze plaat is natuurlijk gewoon erg sterk, en past naadloos in de huidige koers van deze geweldige band!
0
geplaatst: 11 februari 2022, 17:10 uur
tsja, zoal hierboven gememoreerd: de zeer herkenbare songstructuren.... heel goed hoor, maar niet veel anders, beter, slechter dan voorgaande albums. En met die voorspelbaarheid is het een behoorlijk saai plaatje geworden.
0
geplaatst: 11 februari 2022, 17:13 uur
Voor mij een welkome ontdekking die alleraardigst wegluistert. Bij vlagen klinkt het enorm sterk, maar op andere momenten krijg ik een groot powermetal gevoel wat me niet helemaal bevalt. Met de kritiek op de herkenbare songstructuren wil ik wel meegaan, ondanks dat ik het voorgaan werk niet ken klinkt het nergens echt verrassend. Des al wel te plus uiterst fijn om te horen. Dit krijg nog wel wat digitale draaibeurten.
0
geplaatst: 11 februari 2022, 18:15 uur
Eddie schreef:
...hij loopt hier nu voor het eerst, maar zeker niet voor het laatst verwacht ik.
...hij loopt hier nu voor het eerst, maar zeker niet voor het laatst verwacht ik.
legian schreef:
...Dit krijg nog wel wat digitale draaibeurten.
...Dit krijg nog wel wat digitale draaibeurten.
1e luisterbeurt staat voor morgen op de planning (en ik weet nu al dat er nog vele zullen volgen...)
0
geplaatst: 11 februari 2022, 20:31 uur
Metal-D78 schreef:
tsja, zoal hierboven gememoreerd: de zeer herkenbare songstructuren.... heel goed hoor, maar niet veel anders, beter, slechter dan voorgaande albums. En met die voorspelbaarheid is het een behoorlijk saai plaatje geworden.
tsja, zoal hierboven gememoreerd: de zeer herkenbare songstructuren.... heel goed hoor, maar niet veel anders, beter, slechter dan voorgaande albums. En met die voorspelbaarheid is het een behoorlijk saai plaatje geworden.
Dat zou best wel kunnen inderdaad. Ik heb Amorphis echter ruim 22 jaar niet meer gevolgd. Dan is dit ineens een heerlijke plaat vol verassingen. Queen of Times luister ik de laatste dagen pas geregeld en deze ligt inderdaad in het verlengde.
2
geplaatst: 12 februari 2022, 09:14 uur
Amorphis staat al jaren garant voor stevige kwaliteitsmetal. Sinds de komst van Tomi Joutsen op Eclipse ligt het muzikale recept redelijk vast en zit de afwisseling vooral in het gebruik van wisselende specerijen. Zo ook op Halo. Coupletje grunts, clean gezongen melodieus refreins, bruggetje met psychedelische inslag en misschien een solootje, modulatie op het einde..... volgende nummer.
Dat kan inderdaad een beetje saai worden en naarmate het album vordert kakt het album daarom ook een beetje in.
Het eerste deel van het album is daarentegen toch wel weer sterk. Opener Northwards knalt er heerlijk in en het gebruik van koorzang in het tweede gedeelte geeft het nummer echt iets extra's. Ook de twee navolgende tracks laten een sterk Amorphis horen. En net als je denk dat het wat voorspelbaar begint te worden zorgt het in 7/8-ste gespeelde Windmane voor de broodnodige afwisseling. Na A New Land vlakt het album wel een beetje af. de nummers worden een wat flauwer en missen de nodige kruiden. Bij Seven Roads... moet ik zelfs even aan Marco Borsato's Meeste Dromen ZIjn Bedrog Denken.... En dat is geen aanbeveling.
Al met al luistert dit album wederom prima weg, maar ik zou het niet erg vinden als Amorphis op een volgend album wat meer het avontuur opzoekt.
Dat kan inderdaad een beetje saai worden en naarmate het album vordert kakt het album daarom ook een beetje in.
Het eerste deel van het album is daarentegen toch wel weer sterk. Opener Northwards knalt er heerlijk in en het gebruik van koorzang in het tweede gedeelte geeft het nummer echt iets extra's. Ook de twee navolgende tracks laten een sterk Amorphis horen. En net als je denk dat het wat voorspelbaar begint te worden zorgt het in 7/8-ste gespeelde Windmane voor de broodnodige afwisseling. Na A New Land vlakt het album wel een beetje af. de nummers worden een wat flauwer en missen de nodige kruiden. Bij Seven Roads... moet ik zelfs even aan Marco Borsato's Meeste Dromen ZIjn Bedrog Denken.... En dat is geen aanbeveling
. Al met al luistert dit album wederom prima weg, maar ik zou het niet erg vinden als Amorphis op een volgend album wat meer het avontuur opzoekt.
1
geplaatst: 12 februari 2022, 18:23 uur
Neal Peart schreef:
Toch weer een sterk album van de Finse heren, hoor!
Toch weer een sterk album van de Finse heren, hoor!
Daar sluit ik me bij aan na de 1e luisterbeurt vanmiddag; ik ga hier nog zeker vaker van genieten en meld me later nog...
0
geplaatst: 13 februari 2022, 21:03 uur
Tuurlijk is dit een beetje meer van hetzelfde maar Amorphis gaat me niet snel vervelen. Ik wordt ook hier weer erg blij van. Gewoon veel sterke nummers.
0
geplaatst: 16 februari 2022, 17:53 uur
Vind ik toch goede plaat. Zou deze zeker eens live willen meemaken. Stonden hier anders met Nightwish.
Nu worden deze vervangen door Beast In black. Op naar volgend concert dan maar.
Nu worden deze vervangen door Beast In black. Op naar volgend concert dan maar.
0
geplaatst: 17 februari 2022, 09:47 uur
Ik zit een beetje in dubio met deze plaat. Bij vlagen klinkt het erg lekker en luistert het heerlijk weg. Maar op andere momenten bekruipt me een enorm 'greater than life' gevoel. Regelmatig proberen ze enorm episch te klinken, maar is het me te klinisch om echt impact te maken. Wat me dan weer aan de powermetal doet denken. Het weerhoud me om de plaat veel vaker op te zetten, maar als die dan toch weer eens langskomt dan kan ik er best van genieten.
Ahja, geef ze maar het voordeel van de twijfel dan.
Ahja, geef ze maar het voordeel van de twijfel dan.
0
geplaatst: 21 februari 2022, 00:29 uur
hallo, eventjes gemist deze! snel luisteren
Queen of Time was bizar goed, dus deze moet ook wel goedkomen
Queen of Time was bizar goed, dus deze moet ook wel goedkomen
0
geplaatst: 1 maart 2022, 22:38 uur
Potverdomme, wat is dit weer een dijk van een plaat! Tuurlijk, het klinkt niet verrassend en lijkt sprekend op de voorgaande albums. Dat punt valt niet te ontkennen. Maar de composities zitten wederom ingenieus in elkaar, er wordt flink van leer getrokken, de kenmerkende Amophis-geluidsmuur is weer aanwezig en op de productie valt zoals ook gewoonlijk werkelijk niets af te dingen. Wat in zo'n geval telt is hoe aansprekend de composities dan zijn. En dat zit wat mij betreft wel snor. Wie ben ik dan om de plaat een minder hoge beoordeling te geven dan 'Queen of Time'?
0
geplaatst: 1 maart 2022, 23:07 uur
Gelukkiger wat steviger en minder kitscherig dan voorganger Queen Of Time. De bombast en de muzikale tierelantijnen zijn danig teruggeschroefd, met een wat robuuster album als resultaat. Het songmateriaal is over de hele linie sterk, met als enige nadeel dat alles wel een beetje inwisselbaar begint te worden. Amorphis heeft een formule gevonden die werkt, maar hier moet men niet al te lang mee doorgaan. Wat meer dynamiek en afwisseling tussen en binnen de tracks zou wonderen doen.
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 23 maart 2022, 17:29 uur
Het echte werk kwam onlangs binnen op cd, ook ik was aanvankelijk niet overtuigd. Het is iets taaier dan die fantastische voorganger(s). Momenteel ben ik enorm onder de indruk van het drietal Windmane - A New Land - When the Gods Came. Die stem, heerlijk overdonderend, en weg zijn de meeuwen in mijn Oostende.
0
geplaatst: 25 september 2022, 18:26 uur
Wederom een heerlijke plaat. Wat is dit toch een goede band geworden!!!!
0
geplaatst: 3 december 2022, 01:47 uur
Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.
Aan bovenstaande verhaal heb ik een klein jaar later weinig toe te voegen. Toch stel ik mijn beoordeling een sterretje omhoog bij. Het luistert namelijk zo lekker weg!
Score: 78/100
1. Wilderun - Epigone
2. Elder - Innate Passage
3. Disillusion - Ayam
4. Persefone - Metanoia
5. Lalu - Paint The Sky
6. 40 Watt Sun - Perfect Light
7. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain
8. Dark Funeral - We Are The Apocalypse
9. Amorphis - Halo
10. Jethro Tull - The Zealot Gene
11. Toundra - Hex
12. Big Big Train - Welcome To The Planet
13. Sarcasm - Stellar Stream Obscured
namsaap schreef:
Amorphis staat al jaren garant voor stevige kwaliteitsmetal. Sinds de komst van Tomi Joutsen op Eclipse ligt het muzikale recept redelijk vast en zit de afwisseling vooral in het gebruik van wisselende specerijen. Zo ook op Halo. Coupletje grunts, clean gezongen melodieus refreins, bruggetje met psychedelische inslag en misschien een solootje, modulatie op het einde..... volgende nummer.
Dat kan inderdaad een beetje saai worden en naarmate het album vordert kakt het album daarom ook een beetje in.
Het eerste deel van het album is daarentegen toch wel weer sterk. Opener Northwards knalt er heerlijk in en het gebruik van koorzang in het tweede gedeelte geeft het nummer echt iets extra's. Ook de twee navolgende tracks laten een sterk Amorphis horen. En net als je denk dat het wat voorspelbaar begint te worden zorgt het in 7/8-ste gespeelde Windmane voor de broodnodige afwisseling. Na A New Land vlakt het album wel een beetje af. de nummers worden een wat flauwer en missen de nodige kruiden. Bij Seven Roads... moet ik zelfs even aan Marco Borsato's Meeste Dromen ZIjn Bedrog Denken.... En dat is geen aanbeveling.
Al met al luistert dit album wederom prima weg, maar ik zou het niet erg vinden als Amorphis op een volgend album wat meer het avontuur opzoekt.
Amorphis staat al jaren garant voor stevige kwaliteitsmetal. Sinds de komst van Tomi Joutsen op Eclipse ligt het muzikale recept redelijk vast en zit de afwisseling vooral in het gebruik van wisselende specerijen. Zo ook op Halo. Coupletje grunts, clean gezongen melodieus refreins, bruggetje met psychedelische inslag en misschien een solootje, modulatie op het einde..... volgende nummer.
Dat kan inderdaad een beetje saai worden en naarmate het album vordert kakt het album daarom ook een beetje in.
Het eerste deel van het album is daarentegen toch wel weer sterk. Opener Northwards knalt er heerlijk in en het gebruik van koorzang in het tweede gedeelte geeft het nummer echt iets extra's. Ook de twee navolgende tracks laten een sterk Amorphis horen. En net als je denk dat het wat voorspelbaar begint te worden zorgt het in 7/8-ste gespeelde Windmane voor de broodnodige afwisseling. Na A New Land vlakt het album wel een beetje af. de nummers worden een wat flauwer en missen de nodige kruiden. Bij Seven Roads... moet ik zelfs even aan Marco Borsato's Meeste Dromen ZIjn Bedrog Denken.... En dat is geen aanbeveling
. Al met al luistert dit album wederom prima weg, maar ik zou het niet erg vinden als Amorphis op een volgend album wat meer het avontuur opzoekt.
Aan bovenstaande verhaal heb ik een klein jaar later weinig toe te voegen. Toch stel ik mijn beoordeling een sterretje omhoog bij. Het luistert namelijk zo lekker weg!
Score: 78/100
1. Wilderun - Epigone
2. Elder - Innate Passage
3. Disillusion - Ayam
4. Persefone - Metanoia
5. Lalu - Paint The Sky
6. 40 Watt Sun - Perfect Light
7. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain
8. Dark Funeral - We Are The Apocalypse
9. Amorphis - Halo
10. Jethro Tull - The Zealot Gene
11. Toundra - Hex
12. Big Big Train - Welcome To The Planet
13. Sarcasm - Stellar Stream Obscured
0
geplaatst: 23 maart 2023, 23:30 uur
Dit is de enige plaat die ik redelijk wat keren geluisterd heb voordat deze marathon begon. Amorphis' jongste telg is over het algemeen wat kalmer. Er is veel aandacht voor klassieke progrock en de keyboards hebben een beduidend grotere rol dan op Queen of Time het geval was. Een fijn album met herkenbare nummers, maar toch duurt het allemaal net te lang. Ik vind uiteindelijk toch dat dit album (net als Queen of Time) te lang en zou de impact groter zijn geweest als een paar van de minste songs weggelaten zouden zijn. Amorphis verdient overigens wel alle respect voor het klasse materiaal dat een ruim dertig jaar oude band nog uitbrengt. Ik had wel verwacht dat Amorphis hier en daar in mijn straatje zou vallen, maar dat de Finnen soms zo goed zijn, had ik niet durven hopen.
Eindstand:
1. Under The Red Cloud
2. My Kantele
3. The Beginning of Times
4. Halo
5. Elegy
6. Silent Waters
7. Skyforger
8. Queen of Time
9. Circle
10. Tuonela
11. Tales From The Thousand Lakes
12. Privilege Of Evil
13. Eclipse
14. Am Universum
15. The Karelian Isthmus
16. Far From The Sun
Eindstand:
1. Under The Red Cloud
2. My Kantele
3. The Beginning of Times
4. Halo
5. Elegy
6. Silent Waters
7. Skyforger
8. Queen of Time
9. Circle
10. Tuonela
11. Tales From The Thousand Lakes
12. Privilege Of Evil
13. Eclipse
14. Am Universum
15. The Karelian Isthmus
16. Far From The Sun
0
geplaatst: 23 maart 2023, 23:49 uur
Halo was het eerste Amorphis album dat ik aanschafte/beluisterde afgelopen jaar en het is daarna snel geëscaleerd met hoe snel ik alle albums heb aangeschaft. Amorphis is voor mij gewoon een praktisch perfecte metalband. Men vergeet nooit om 'mooie' muziek te maken, hoe hard het af en toe kan klinken. Met Joutsen heeft men ook wel een van de beste zangers ooit in de gelederen en Esa Holopainen is een ware gitaargoochelaar. Ik heb death/doom/folk/prog/power gehoord en ben aan de hand meegenomen door een vergeten mythologie.
Oh ja, het album zelf. Halo is perfect. Tientallen keren gehoord, alles is mee te zingen, alle melodielijnen zijn pure treffers. Extra mooi is het nog dat er weer meer prog aanwezig is. Vooral de prachtige toetsenpartijen gaan er zo ongelooflijk goed in hier. Prachtig om te horen hoe de band na zo'n lange loopbaan eigenlijk alleen nog maar beter is geworden.
Eindstand:
1. Under The Red Cloud 5*
2. Halo 5*
3. My Kantele 4,5*
4. Queen Of Time 4,5*
5. Elegy 4,5*
6. Silent Waters 4,5*
7. Skyforger 4,5*
8. Eclipse 4,5*
9. The Beginning Of Times 4,5*
10. Tuonela 4,5*
11. Tales From The Thousand Lakes 4,5*
12. Circle 4*
13. Am Universum 4*
14. Privilege Of Evil 4*
15. Far From The Sun 3,5*
16. The Karelian Isthmus 3,5*
Gemiddelde: 4,34*
Oh ja, het album zelf. Halo is perfect. Tientallen keren gehoord, alles is mee te zingen, alle melodielijnen zijn pure treffers. Extra mooi is het nog dat er weer meer prog aanwezig is. Vooral de prachtige toetsenpartijen gaan er zo ongelooflijk goed in hier. Prachtig om te horen hoe de band na zo'n lange loopbaan eigenlijk alleen nog maar beter is geworden.
Eindstand:
1. Under The Red Cloud 5*
2. Halo 5*
3. My Kantele 4,5*
4. Queen Of Time 4,5*
5. Elegy 4,5*
6. Silent Waters 4,5*
7. Skyforger 4,5*
8. Eclipse 4,5*
9. The Beginning Of Times 4,5*
10. Tuonela 4,5*
11. Tales From The Thousand Lakes 4,5*
12. Circle 4*
13. Am Universum 4*
14. Privilege Of Evil 4*
15. Far From The Sun 3,5*
16. The Karelian Isthmus 3,5*
Gemiddelde: 4,34*
0
geplaatst: 2 juli 2023, 11:22 uur
Ik heb hier nu wat nummers van geluisterd. Nu ben ik niet meer zo'n hard metal fan, ben nu ook bijna 49, mijn echte metal tijd was in een ver verleden tussen mijn 20e en 35e , maar ik luister nog wel vaak naar het nummer Elegy (ver weg het beste nummer voor mij, kan ik eindeloos horen) , Tuonela en het album Tales from the thousand Lakes (grijs gedraaid voor zover dat kon met een cd) en wat nummers van het album Queen of Time, wo Bee, Among Stars.
Voor wat ik nu gehoord heb, zeg maar het eerste gedeelte van dit album, komt het mij wat fantasieloos over. Het zijn veel dezelfde riffs met dezelfde opbouw in hetzelfde tempo. Niet slecht maar het blijft niet hangen, dat weet ik nu al. Dan blijft over dat het lawaai is voor mijn hoofd en dat is mij het niet waard.
Er is weinig wat mij raakt behalve het refrein van On Dark Waters.
Wat ik mis is synthesizer/piano, tweestemmige refreinen en bovenal de mysterie en de magie. Dat maakte deze band voor mij speciaal op sommige van hun vorige albums.
Ik geef geen cijfer, ik vind dat ik daarvoor het vaker helemaal moet horen
Voor wat ik nu gehoord heb, zeg maar het eerste gedeelte van dit album, komt het mij wat fantasieloos over. Het zijn veel dezelfde riffs met dezelfde opbouw in hetzelfde tempo. Niet slecht maar het blijft niet hangen, dat weet ik nu al. Dan blijft over dat het lawaai is voor mijn hoofd en dat is mij het niet waard.
Er is weinig wat mij raakt behalve het refrein van On Dark Waters.
Wat ik mis is synthesizer/piano, tweestemmige refreinen en bovenal de mysterie en de magie. Dat maakte deze band voor mij speciaal op sommige van hun vorige albums.
Ik geef geen cijfer, ik vind dat ik daarvoor het vaker helemaal moet horen
* denotes required fields.
* denotes required fields.