Wiegedood - There's Always Blood at the End of the Road (2022)

Getuige FN SCAR 16 en Nuages kunnen we wel concluderen dat de erven van De Doden Hebben Het Goed voorlopig begraven zijn. Dit klapt eroverheen met hedendaagse dissonanten die lichtjes lijken te zijn beïnvloed door dingen als Deathspell Omega, Funeral Mist en een vleugje Dødheimsgard. Riffs als hagelstormen en drums als nerveus afweergeschut domineren dit voorproefje van het te verschijnen There's Always Blood At The End Of The Road. Een titel die mijn gemoederen ongewild deden terugvoeren naar tijden dat Boyz II Men de hitparades bestormde... Dat zal wel niet de bedoeling zijn. Carousel slaat een brug tussen ouderwets en modern door wel tweer een beetje uit de oude 90s vaatjes te tappen en weet via de rituele gezangen een mystieke en sinistere atmosfeer te scheppen. Niet superorigineel maar wel steengoed.

Wiegedood is springlevend. Laat de plaat maar komen.

Deze is het wachten meer dan waard geweest! Wat een vreselijk bruut album. Blown away!

Het klinkt allemaal wat ruiger. De eerste drie platen, die eentonig de zelfde naam mochten delen hadden allemaal ook de zelfde klank, al werd het black gedeelte wel met de plaat beter. Hier gaan we eigen een ruigere tour in, de vocals liggen duidelijk wat meer naar voren en er zijn ook meer tracks te vinden in de plaat. Tijdens de release van 'FN SCAR 16', de eerste track van het album en tevens refererend naar het Amerikaanse wapen (tenminste, ze hebben dezelfde naam), wisten de Belgische heren mij eigenlijk al best te overtuigen. Ik ben echt fan van deze plaat, en dat met nog maar vijftien dagen in het nieuwe jaar weet ik dat deze plaat potentie heeft voor mijn eindejaar lijstje. Ruig, grof, ruw, bruut, je kunt het allemaal wel opnoemen, duidelijk een iets andere sound dan 'De Doden Hebben Het Goed' trilogie, but I like it. Heerlijke plaat.

De eerste voltreffer van 2022. Don Cappuccino, let je op?

Het is een puik album maar ik moet wel voortdurend van me afzetten dat het hinkt op vele gedachten van anderen die al veel vaker op plaat gepletterd zijn.

Ik heb hem gisteren voor het eerst beluisterd en ik vond het niet helemaal een voltreffer. Het is wel mijn favoriete Wiegedood-plaat tot nu toe en het is goed dat ze van het eerdere concept zijn afgestapt.

Toch heb ik het gevoel naar een redelijk standaard razende blackmetalplaat te luisteren met af en toe wat experimentele stukken. Het materiaal blijft te eentonig voor mij, vooral de riffs hebben bepaalde zeurderige melodieën in zich die ik op een gegeven moment wel heb gehoord. De meer experimentele stukken vind ik eerlijk gezegd niet zo veel toevoegen, daar zou de band nog wel wat meer risico's mogen nemen, en het zou me ook niet verbazen dat dat in de toekomst nog gaat gebeuren. Als ik de omschrijvingen van andere enthousiastelingen lees zou ik bijna een evenknie van Plebeian Grandstand's Rien ne Suffit moeten verwachten: een zwaar onder de huid kruipende ziekelijke experimentele blackmetaltrip. Dat ervaar ik niet zo. Het is momenteel nog pootjebaden in die experimentele stukken en wat mij betreft worden de razende blackmetalpassages ook nog een stuk ziekelijker dan hier op volgend materiaal.

Kan grotendeels akkoord gaan met Don hierboven (heb 'm ook nog maar eenmaal geluisterd). De vocalen vond ik, waar ze afweken van de norm, best interessant, en er komen voldoende goeie riffs voorbij. Ik vind het wel de eerste plaat van Wiegedood die me bij momenten echt deed opveren en denken "Zo, dit springt er best uit". Now Will Always Be, het langste nummer op de plaat, bevatte zeker van zulke momenten, als ik het me goed herinner.

Absoluut een stap in de goeie richting dus, en als deze nog wat gaat groeien de komende tijd, zit een fraaie score er zeker in.

Eigenlijk best wel een sterke Black Metal plaat. Zij komen toch uit dezelfde Scene als Amenra en Oathbreaker? Ik vind vooral het gebrek aan verschillende riffs en juist het herhalen van de sterke riffs een soort hypnotiserende werking hebben. Dit is echt zo'n plaat die ik op de koptelefoon met een goed boek erbij aan kan zetten. Heerlijk!

Dat unheimliche Wade-intermezzo gevolgd door de uitbarstingen van Nuages. Topklasse, hoor.