Burial - ANTIDAWN EP (2022)

Het nieuwe jaar begint direct goed! Zin in! Deze gaat 43 minuten duren, lang geleden dat we zo'n lange speelduur bij Burial hadden, denk dat dat na Untrue niet meer gebeurt is.

Ja en dan met tracks van 11 en 10 minuten gaat mijn hartje al zeker sneller kloppen. Het zou toch wat zijn als Burial het nog eens op de heupen krijgt en (nog) een meesterwerk aflevert. Weet nog helemaal wat ik van de cover vind, maar de titels spreken me in ieder geval aan. Kijk hier zeer naar uit!

Hoewel dat 'New Love' dan wel weer een potentiele vrolijkheid bevat waar we misschien op beducht moeten zijn

Moet wel zeggen dat ik sinds ~2012 niet meer zó enthousiast wordt van zijn werk als daarvoor, maar deze langere tijdsduur maakt me inderdaad erg benieuwd!

Burial is de laatste jaren een beetje hit and miss inderdaad, maar de 'hits' kunnen mij steeds dermate smaken dat ik toch enthousiast blijf wanneer er nieuw werk zit aan te komen. En tegen een extra lange Burial zeg ik al zeker geen nee, laat dus maar komen deze!

Drie jaar geleden aardig wat moeite gedaan om m.u.v. de twee albums alle releases van Burial tot dan toe te vergaren w.o. ook de eerste al lang uitverkochte e.p.'s (uit 2005 - 2008), als betaalde download, vervolgens alles op 3 cd's te branden om die regelmatig te draaien.

En gaandeweg ontdek je dan dat er een dalende curve in zit en dat eigenlijk vanaf 2013 het vaak een herhalingsoefening wordt. Zo'n track als Come Down to Us is i.m.o. nix minder dan een gruwel die echt in de richting gaat van waar anderen ook heengingen en dat vind ik te veel voordehandliggend, maar anderen mogen daar gerust anders over denken.

Ook de laatste - gezamenlijke release met Blackdown - eindigt wat mij betreft in een remise. De openingszet van Blackdown is namelijk erg sterk en Burial gaat daar niet overheen, alhoewel Dark Gethsemane wel een heel sterke track is.

Overigens doet de hoes sterk denken aan Gorillaz

Ik kom mij meteen melden om het op te nemen voor deze parel, een van de mooiste tracks ooit gemaakt!

Zijn tracks zijn de afgelopen jaren inderdaad steeds slapper en saaier geworden, maar ik heb er nog wel vertrouwen in!

Ik vreesde het al, maar het zij je gegund - anderen moeten wat mij betreft met hun handen/tong/pen van deze parel afblijven - al bijna 30 jaar gebeiteld alhier!

Grappig, ik zag dat de afbeelding was gecredit aan ene Maya Hewitt en mijn eerste ingeving was (vanwege die stijl ook) dat het vast een familielid moest zijn van de tekenaar van Gorillaz.

Maar toen ik het googelde realiseerde ik me dat hij Jamie Hewlett heet. Gevalletje van serendipity dus.

Eens met Mjuman wat betreft Come Down to Us, daar wordt ie echt te kitscherig. Maar de laatste jaren heeft ie toch ook best mooie dingen gemaakt, zoals die remixen van Charles Webster - The Spell, Mønic - Deep Summer en die van Goldies- Innercity. Van de laatste ep's vind ik Young Death / Nightmarket en Subtemple ook goed, alleen Chemz /Dolphins viel me wat tegen.

Chemz & Dark Gethsemane waren weer veelbelovend het afgelopen jaar.

En op Come Down To Us komt alles wat deze man briljant maakt juist perfect samen.

Briljant? Mijn definitie: begin 2006 was ik in London (voor een opdracht) en in een paar vrije uurtjes piepte ik er tussenuit naar Camden Town - aardig wat platenzaken daar. In een ervan was ik aan het snuffelen en toen draaide de eigenaar echt onwereldse muziek, ik zou dat "briljant" willen noemen - dat bleek later South London Boroughs te zijn - zijn eerste 12" die toen al uitverkocht was. Was echt een muzikale belevenis van het soort dat je heel weinig meemaakt.

Gast tipte me dat zijn debuutalbum binnen 2 maanden zou volgen. Vanaf toen was ik "hooked" - South London Boroughs was 't begin.

Nogmaals: briljant, denk ik eerder Kindred of andere tracks

Als dit album wat gaat worden is de fysieke aanschaf (vinyl) wel een feestje met zo'n hoes

Schitterende hoes inderdaad. Hier heb ik wel weer zin in. Zijn 2021 tracks konden me niet echt bekoren, maar eerder werk beluister ik nog regelmatig. Het zou knap zijn als hij nogmaals een meesterwerk kan opleveren, maar met Burial weet je het nooit

En in bestelling. Ben erg benieuwd of Burial zijn oude niveau haalt.

Vanochtend uitgekomen. Eerste (positieve) reviews staan inmiddels online, van NME en Louderthanwar.

Het is een rustige ambient EP geworden. Een rijke plaat met herkenbare Burial signatuur, maar zonder uptempo beats.

Eerste indruk van de nieuwe Burial is beatloos en boring, verder wel veel sfeer en signature sounds. Eens kijken of een geconcentreerde luisterbeurt met ogen dicht wonderen doet.

Hier valt de eerste nachtelijke luisterbeurt (weer) tegen. Eeuwig zonde. Het is zoals ik hoor letterlijk een aaneenschakeling van redelijk nietszeggende ambient stukjes met kraak, regen en getik en cheesy gepitchte flarden van zinnen. Klinkt als textbook Burial, maar het is allemaal zo retesaai. Nergens een beat, nergens een afgemaakte opbouw, het ontbreekt volledig aan spanning en lijn. Ik snap daar niks van, waarom steeds een veelbelovende sound afbreken en terug naar af? Ons een beetje lekker maken met deze duur van het album en deze mooie hoes en titels, maar elke 20 seconden een zelfde soort trucje achter elkaar plakken. Wat mij betreft geen enkele toevoeging aan het oeuvre. Dit zijn andere artiesten momenteel heel veel spannender aan het doen.

Het is niet dat ik nergens opveer, er zitten beslist weer moois stukken tussen, maar ik blijf maar proberen de volumeknop verder open te draaien. Waar ik ietwat in trance lijk te raken draait meneer meteen weer de kraan dicht, waardoor het een voor mij frustrerende luisterervaring wordt. Ik begin er dan ook sterk in te geloven dat het echt wel voorbij is met de magie en dat ik kijk verwachtingen blijvend moet temperen. Zonde!

Hier sluit ik me bij aan. Waar Burial op zijn recente releases juist wat meer richting rave ging, is dit echt puur ambient, wel met het kenmerkende Burial sample-gebruik. Na 2 luisterbeurten vind ik het nog vrij saai, maar wellicht valt het kwartje na een paar keer nog.

Ik heb dit album nog niet beluisterd, maar dit heeft ie toch altijd al gedaan?

Dit is het 'De Avonden' van de dubstep. Op Untrue en Kindred maakten we een nachtwandeling door regenachtig London en stond de muziek bol van de sensaties die de donkerte biedt: onbestemde ontmoetingen, flarden van een rijk uitgaansleven en de mogelijkheid om via extase even los te komen van de dagelijkse beslommeringen.

In pandemietijd resten enkel lege straten, hier en daar nog een uitgelicht billboard en houden de meeste nachtdieren een lange winterslaap. Een beatloos bestaan voor de enkele nachtbraker die er toch nog op uitgaat is wat overblijft. Een plaat zoals het leven nu, saai en monotoon. Laten we hopen dat we - en Burial daarbij - snel de mooiere kanten van de nacht en de daaruit voort vloeiende inspiratie weer terugvinden.

"De Avonden" - je kunt een album slechter typeren. In mijn ALW-dagen typeerde een prof dat boek ooit als volgt "dat boek druipt van de erotiek" - terwijl het geen onvertogen woord bevat; the image is in the eye of the beholder, zullen we maar denken

Omdat Tidal nog niets had, heb ik het album maar neergehaald van Boomkat, waar ook soundbites te checken zijn. Net aangeslingerd en dus kan ik er nog weinig over zeggen, behalve dat het gewoon Burial is. Misschien is de geringe bijval ook te wijten aan het WZEWB-syndroom: warme zomerdag, eerste witbier-syndroom: het tweede biertje smaakt lang niet zo lekker als het eerste.

Ben hem nu ook aan het luisteren, snap tot nu toe niks van de negatieve commentaren.

NME vindt het wel goed.

Burial – 'ANTIDAWN' EP review: enigma returns with videogame-style ambient immersion - nme.com

@Mjuman Het album wordt in Tidal als EP gekenmerkt. Ik denk dat je ‘m daarom niet kon vinden.

Zo dan! Burial is terug met een EP die stiekem gewoon een LP is. De oplettende kijker had immers al wel gezien dat dit album catalogusnummer HDBLP050 bezit. Heel opvallend ook daarbij, de hyperdubteller staat al op LP059 en LP 51 van Jessy Lanza stamt al uit juli 2020. Zou deze plaat dan al zo lang op de plank hebben gelegen?

Het zal vast niet de bedoeling geweest zijn, maar daarmee zit er precies 10 jaar tussen Antidawn en Kindred, eigenlijk het laatste moment waarin Burial echt nog emotioneel bij mij binnenkwam. Daarna zijn Burial en ik een beetje uit elkaar gegroeid. Kwa concept soms niet eens heel anders, maar ik mistte gewoon iets sprankelends. Dit album slaat weer in als een bom. Ik wil dit draaien, op repeat. Het hele album zit weer vol fragmentarische ideeën, aan elkaar geweven door regen, onweer, ruis, politiesirenes. Waar de Burial sound de laatste periode net een beetje te gezocht leek, daar valt het hier perfect in elkaar. Burial is emotie, dus het blijft subjectief, maar ditmaal vormt het fragmentarische weer samenhang. De vocals komen weer binnen. Ik ben weer overrompeld. Wat een onverwachte verrassing!

Ja dit is precies wat ik wil. Ligt in het verlengde van de track State Forest ( voor mij 1 van de betere ambient tracks van de afgelopen jaren ). Ik had dus stiekem al een beetje gehoopt op een volledig ambient album die voortborduurt op State Forest. En ja hoor, ik wordt op mijn wenken bediend!! Eerste luisterbeurt moet ik toegeven was nog even doorbijten. Maar na een aantal luisterbeurten ben ik er weer helemaal ingezogen.

Voor mij op het eerste gehoor ook een prima plaat en beter dan enkele van de laatste paar (solo) EPs. ‘De Avonden’ en de pandemiereflectie waar Herman aan refereert, kan ik beamen. Geweldig boek overigens, waar deze EP zeker niet aan kan tippen, maar de vergelijkingen zijn niettemin treffend. Het lege, niksige, druilerige geluid hier klinkt als een soort verlopen schaduw van zijn eerdere werk, en dat bevalt me eigenlijk wel.

wat een slaapverwekkende cd is dit , niets voor mij.

Geen knetterende, maar een knisperende plaat van Burial, die bij momenten haast compleet implodeert. De beats die we van de Brit gewend zijn, ontbreken hier volledig, dit moet wel de traagste, meest kabbelende, meest gezapige, meest roerloze plaat van Burial zijn.

Toch merk ik dat ie het nog best goed doet, zo in de late uurtjes (hoewel dit bericht pas in de ochtend werd geschreven - de nacht brengt vaak soelaas!) De jachtige sfeer van eerder werk is hier niet aanwezig, en heeft plaats geruimd voor contemplatie en, wat treurnis (zie het bericht van herman daaromtrent) en, toch ook wel een beetje, troost. Een op het eerste oog vreemde combinatie. Het is dan ook zo dat deze release tijdens het beluisteren grotendeels gewoon passeerde zonder iets teweeg te brengen, maar de occasionele opflakkeringen - vooral in Shadow Paradise - maken het uiteindelijk wel de moeite.

3 sterren

Ik vond de eerste luisterbeurt helaas ook tegenvallen.

Ben zelfs redelijk ontgoocheld, op basis van het recente Chemz & Dark Gethsemane had ik best wel weer wat verwachtingen. Echter, dit was gewoon saai.