Joey Tempest - A Place to Call Home (1995)

Jammer, dat deze CD toentertijd (1995) nooit echt door de radio is opgepikt. Want slecht is 'ie zeker niet! Staat gewoon echt lekkere muziek op. Lekkere songs zoals eigenlijk alleen Zweden ze kunnen maken!

Staan lekkere nummers op, al is t wel een beetje veel van hetzelfde. T haalt bij mij net de 4 sterren.

Het eerste en enige solo album van de heer Tempest dat me kan bekoren. Heel erg bekoren zelfs! Toen ie net uitkwam vond ik het niet veel. Ik ging automatisch vergelijken met Europe en dat bleek achteraf niet zo slim.
Op dit album staan geweldige songs die op een (soms) zeer gevoelige manier worden neergezet (Elsewhere, For my country en Under the influence bijv.)
Het titelnummer is een uptempo song met een heerlijke drive en had zomaar een grote hit kunnen zijn (als ie geen Tempest maar Bongiovi had geheten).
Ook John Norum komt een riedeltje meespelen op het (overigens niet zo geweldige) Right to respect.
Zoals gezegd heel iets anders dan z'n eerdere en latere werk met Europe maar wel verrekte mooi!

Voor het eerst sinds lange tijd weer eens gedraaid. Na de terugkeer van Europe had ik me eigenlijk helemaal op die platen gestort maar ook deze blijf ik erg mooi vinden. Eigenlijk staat hier geen enkele zwakke track op Joey zingt wat dieper maar daar raak je snel aan gewend. Hoewel ik moet bekennen dat er een grote glimlach op mijn gezicht verscheen toen hij nog eens ouderwets uithaalde op het einde van Elsewhere. Voor mij is dit nog altijd het grootste kippevel moment van deze plaat. Kortom dit is een erg ondergewaardeerd album dat ik elke Europe of Bon Jovi fan aan kan raden maar ook mensen die van degelijk singer/songwritter materiaal houden moeten dit eens proberen.

Nog steeds naar vele jaren een erg lekkere plaat.

Destijds heb ik deze plaat helemaal grijs gedraaid. Verwacht geen grootse gitaarpartijen, dominante keyboard stukken of pompeuze Europe nummers. Dit is een singer-songwriter plaat van een sympathieke zanger. Het stemmige 'Elsewhere', Harder to Leave a Friend Than a Lover, Always a Friend of Mine en de afsluiter; For my Country zijn stuk voor stuk heerlijke nummers. Joey verwerkt wat soul en folk achtige elementen op zijn solodebuut en hij komt er mee weg. Jammer dat deze plaat destijds niet op wat meer aandacht kon rekenen.

Door het bericht van Killeraapje bij het album The final countdown dit album weer eens opgezet. Sinds lange tijd. Tsjonge wat een klasse plaat blijft dit toch! Joey luisterde in die tijd veel naar singer/songwriters en dat kun je heel goed horen. Wat mij betreft doet dit niks onder voor de groten/beteren in dat genre. Elk nummer barst van het gevoel en emotie. Erg mooi en het wordt tijd dat deze eens op vinyl wordt uitgebracht!

Het is jammer dat de 2 opvolgers van dit album toch wat minder pakkend waren, met name Azalea Place. Deze schijf blijft wat mij betreft vrij tijdloos klinken, stuk voor stuk goede songs en Tempest blijft fier overeind in dit genre. Sterker nog, ik heb de stille hoop dat Joey in de toekomst zich nog meer op het singer/songwriter pad gaat begeven. Ik kan Europe wel appreciëren, de band levert tenslotte altijd wel kwaliteit maar begeeft zich tevens in een genre - en daar is niks mis mee- waar vooruitgang toch wel zijn beperkingen kent. Op sologebied komt Tempest wat mij betreft nog beter tot zijn recht. Kom op Joey het wordt weer eens tijd voor een vervolg op deze schijf!

De twee opvolgers zijn inderdaad behoorlijk minder. Heb Azalea place een tijdje terug toch maar gekocht. Voor 3 euro kon ik er geen buil aan vallen leek me. Een buil is het niet maar een schaafwond heb ik er toch wel aan overgehouden

In het laatste interview in de Aardschok naar aanleiding van Europe - Walk the Earth (2017) verwees Joey nog naar zijn drie soloplaten en zei dat hij daar achteraf erg blij mee was. In zijn ogen was het een geslaagd avontuur. .

Zelf vond ik vooral zijn solo debuut erg interessant en dan met name door de song Elsewhere waarin hij op het einde nog eens ouderwets uithaalt.

Recentelijk heb ik het derde album Joey Tempest - Joey Tempest (2002) van mijn vrouw cadeau gekregen en ik moet zeggen dat me dat album niet tegenvalt. Niet elk nummer is even sterk maar het draait toch lekker weg bij een autorit.

De man heeft een mooi geluid. Ik kan zijn werk met Europe ook erg waarderen. Dit album vond ik destijds ook leuk, maar nu ik m weer eens herbeluister na een lange tijd kan ik concluderen dat mijn mening totaal anders is nu.

Ik vind het veelal te slappe composities, die de man zijn stem totaal geen recht doen.

Nee, deze reünie van dit album met mij is geen succes helaas. Die kan uit de collectie. Ik zet wel weer een Europe album aan.

Ik ook.

Jammer. Je moet het ook totaal niet vergelijken met Europe eigenlijk. Al snap ik dat natuurlijk wel. Maar ja, de beste man wou toen Europe op hiatus ging eens een andere richting proberen. Meer richting singer/songwriter met een folky en country inslag. Wat mij betreft slaagt hij met vlag en wimpel. En zijn stem past dit jasje juist uitstekend vind ik. Zo zie je maar....

Helemaal eens met vielip. A Place to Call Home is een gevarieerde singer songwriter plaat, waar Joey's stem de ruimte krijgt om diverse muzikale invloeden aan een te rijgen. Geen spierballen maar een luchtige benadering met hier en daar een melancholische knipoog. Wat mij betreft een prima worp en ik ben het dan ook totaal niet eens met de kritieken op man's vocale kunnen op deze worp. Grappig toch hoe meningen uiteen kunnen lopen.

Even ter verduidelijking, ik hou wel van singer/songwriter en vind het ook tof wanneer een artiest andere dingen probeert. Zoals Europe met hun laatste album bijv, zeer geslaagd voorbeeld van een koerswijziging.

Maar dit ding van Tempest, nee ik kan er niks mee. Het is me te ongedwongen, te middle of the road.

Ook ik heb met een open mindset geluisterd naar deze plaat maar ik vond er geen bal aan. Helaas.

Prima solodebuut van Tempest. De singer/songwriter stijl is wel wat anders dan we van Europe zijn gewend, maar dat was lijkt me ook de opzet. Op dit album heeft zijn mooie heldere stem nog geen last van sleet, wat momenteel helaas wel wat aan de orde is.

Niet elk nummer is even geslaagd, maar over de hele linie is het een prima plaat. Het doet me wat denken aan het album 'Destination Anywhere' van Jon Bon Jovi (sorry voor weer die vergelijking).

Hoogtepunt voor mij is de ballad 'Elsewhere', wat een schitterende track is dat zeg!
Andere hoogtepunten zijn 'We Come Alive', 'Under the Influence', 'A Place to Call Home' en 'How Come You're Not Dead Yet?'. Maar ik moet zeggen dat de plaat met elke luisterbeurt beter wordt.

Hoorde laatst We come alive weer eens in één of andere playlist voorbij komen en werd gelijk weer helemaal blij.

Tempest verraste met A Place to Call Home de meeste liefhebbers. Europe was 'on hold' en de bandleden gingen ieder hun eigen weg.
Joey wilde een plaat maken dat verder afstond van het Europe materiaal, en hij hield woord.
Het solodebuut van Tempest klinkt losjes, haast spontaan en het spelplezier spat er vanaf. Hoewel de songkeuze zeker niet inventief of baanbrekend is klinkt het geheel wel sympathiek.
De plaat begin bij mij pas te leven vanaf Elsewhere, tevens de beste song van de plaat. Hierna weet de zanger mij positief te verrassen met fraaie koortjes, een vleugje soul, een likje gospel en een scheutje folk. A Place to Call Home is geen plaat die ik wekelijks draai, daarvoor is het songmateriaal te braaf, echter als het album aan mij voorbij trekt geniet ik wel volop van het gebodene. Man's beste soloplaat en een stap waarmee hij bewees makkelijk op eigen benen te kunnen staan.

Het succesvolle Europe was in 1993 rock bottom gecrasht. De Zweedse belastingdienst erkende niet dat de leden in de periode 1989 – 1992 in het buitenland hadden gewoond en wilde kronen zien. Nee, niet die van de tandarts. Het resulteerde erin dat de leden geen bezittingen mochten hebben, behalve hetgeen nodig was voor het bestaansminimum. Pas in 2002 verliep deze ingrijpende beperking, zo verhaalt Wings of Tomorrow.com.

De jongensdroom van albums opnemen en internationale tournees eindigde dus bitter. Rolf Larsson, beter bekend als Joey Tempest bracht desondanks in 1995 zijn eerste soloalbum uit, genaamd A Place to Call Home. Andere muzikale wegen werden verkend. Geen hardrock maar wel uptempo poprock, soms met vleugjes countryrock.
Het resulteert in een aangenaam album. Tempest zingt meestal kalmer en lager dan we hem bij Europe hoorden doen, waarbij hij met sterk materiaal komt. De lijst met meewerkende musici is lang, van een vrouwelijk achtergrondkoortje tot en met de violisten van het Sveriges Radios Symfoniorkester. In Lord of the Manor waagt hij zich aan soul en doet dat met verve; het heeft weg van klassieker People Get Ready.

Favorieten kiezen is best lastig, want van de vlotte opener We Come Alive tot de warme slotballade For My Country is er volop te genieten, vooral als het uptempo is. Ongeschikt voor mensen die Joey Tempest hard willen horen rocken, maar wie het relaxter wil, is aan het goede adres.