The Weeknd - Dawn FM (2022)

Met elke nieuwe release van deze heer blijft er minder over van The Weeknd waar ik initieel fan van werd.

We zijn inmiddels een aantal luisterbeurten verder en net zoals haar voorganger klinkt Dawn FM als één solide geheel, de drie interludes van acteur Jim Carrey zorgen hiervoor (alsook interludes van de hoofdartiest zelf) maar ook de algehele sound van dit album is ontzettend consistent. Dit is het soort album dat ik niet snel met de shuffle-knop zal beluisteren. Hoedje af voor Abel om ons wederom een waar album-gevoel en -experience te geven!
Het album is bijna volledig geproduceerd door producers OPN en Max Martin, met de eerste ben ik enkel bekend omdat hij voorheen voor deze zanger een remix van Save Your Tears had verzorgd. De laatstgenoemde is een naam dat ik persoonlijk niet graag voorbij zie komen.

Zoals ik in een eerder bericht zei heeft dit niet veel te maken met het oudere werk van deze beste man. Voor mij persoonlijk lijkt dit ook niets meer van R&B weg te hebben, deze plaat is Pop gemixt met EDM.
November 2020 ging ik normaal gezien in het Sportpaleis kijken naar zijn The After Hours Tour (eerste keer dat ik hem live zou zien) maar door de welgekende pandemie was dit jammer genoeg uitgesteld. Als ik me niet vergis werd het uitgesteld naar november 2022, maar daar pin ik me niet op vast. Onlangs kregen we bericht dat de kaartjes terugbetaald gingen worden want The Weeknd gaat een stadiumtour in de plaats doen… dat is te horen aan deze plaat! Van de ingetogen Abel is bitter weinig over.

Het album opent met een intro en daarna krijgen we 4 nummers die in hetzelfde straatje liggen. Uptempo disco-achtige nummers die het goed in de club, of een stadium, zouden doen. Ze klinken goed maar van die drukke drums die in elk van deze nummers hetzelfde klinkt word ik om den duur wel een beetje zenuwachtig. Take My Breath is een heerlijke single en ook deze extended versie op het album vind ik ontzettend fijn, al merk je tijdens de break in de tweede helft van het nummer wel dat deze vooral gemaakt is om live te brengen in het stadium (zeker met die oppompende vocals van Abel tijdens de drukke EDM-instrumentatie).
Na een interlude, waar ik de meerwaarde nog niet van inzie, door niemand minder dan grootmeester Quincy Jones coolt het album gelukkig wat af en wordt het meer gegrond.

Bij het begin van Out of Time moest ik tijdens het instrumenteel gedeelte eerst even kijken of ik nog wel op het juiste album zat, dat kon zomaar van een Michael Jackson album komen. Abel maakt er wel helemaal het zijn van en het is een heerlijk nummertje geworden waar Jim Carrey op het einde voor een tweede keer langskomt op deze LP.
Qua manier van zingen is Here We Go… Again de enige track waar The Weeknd in de buurt komt van zijn oudere werk, hier rapt hij al zingend over zoals hij dat zo geweldig kan. Tyler, the Creator levert een leuke strofe af maar ik ben niet bepaald fan van deze Californische rapper en ik zou hem ook niet gemist hebben. Van de productie ben ik ook niet volledig overtuigd.

Met Best Friends is niet veel mis maar het is ook niets speciaals. Is There Someone Else?... Ja, dat is dé track van deze plaat voor mij! Heerlijk nummertje. Prachtige beat, zalige vocale sample en The Weeknd klinkt uitmuntend! De overgang met het volgend nummer is ook prachtig, al verliest dat nummer ongeveer in de helft wel wat momentum voor mij persoonlijk.

Het concept van Every Angel is Terrifying kan ik begrijpen, een stukje reclame tijdens het radioprogramma, maar de uitwerking vind ik minder. Een interlude van bijna 3 minuten is te veel van het goede en het haalt vooral de vaart uit The Weeknd zijn vijfde album.

Don’t Break My Heart is weer tof maar niets meer en I Heard You’re Married swingt heerlijk door de pan. Lil’ Wayne heeft voor mij niet veel meerwaarde maar hij stoort me ook niet. Less Than Zero is wederom gewoon oké en daarna krijgen we de outro door Jim Carrey.

The Weeknd bewijst ook op Dawn FM wederom een subliem zanger te zijn, geweldige stem heeft hij en tof dat hij ook afwisselt in manier van zingen. Maar wat doet hij in godsnaam op de track Gasoline? Dat klinkt echt nergens naar. Elders in het album (ik denk Sacrifice) levert hij ook een stuk af met een bijna Brits accent en ook daar zie ik de meerwaarde niet van in. Zonde! Vooral die rare stukken in Gasoline.

Fans van het eerste uur, zoals ikzelf, zullen zich erbij neer moeten leggen vrees ik dat we de muzikant waar we verliefd op werden kwijt zijn. Als gastartiest op andere mensen hun album heeft hij artiesten zoals Juicy J en Rick Ross (of andere rappers) ook al lang ingewisseld met namen zoals Calvin Harris en Swedish House Mafia (just to name a few).
Is dit erg? Niet per se, want als ik ten volle van zijn muziek wil genieten zet ik onder andere Trilogy, het nummer King of the Fall of gastbijdrages op albums van rappers wel op.

Als je enkel bekend bent met House of Balloons en voor de rest om één of andere bizarre reden niets anders kent van The Weeknd en vervolgens deze plaat opzet weet je toch even niet wat je hoort neem ik aan.

Dit is vooral anders, gemaakt voor een véél groter publiek dan zijn ouder materiaal. Slechter? Ook niet per se… gewoon niet meteen mijn ding. Zeker mijn genre niet, helemaal buiten mijn comfortzone. Vandaag heb ik er al veel luisterbeurten op zitten, ik vraag me wel af of dit project mijn interesse heel lang kan blijven vasthouden of niet.

Voor nu een verhoging naar 3,5*.

Heerlijke opvolger van After Hours uit 2020 alweer. The Weeknd heeft niet stilgezeten en komt met een combi van pop, EDM(-achtig) en R&B! Van mij morgen meer artiesten deze stijl overnemen, want hier word je toch vrolijk van in deze tijden.

Geen fan of wat dan ook, maar ga dit album zeker vaak beluisteren en er zullen ongetwijfeld wat hits op de radiostations / streamingdiensten volgen.

Degelijk album van de beste man, niet beter of slechter dan eerder werk, wat mij betreft. De plaat begint sterk, zakt halverwege in maar herpakt zich dan weer richting het einde. Het geluid is met de jaren wel wat gladder en toegankelijk geworden, maar The Weeknd weet nog steeds met overwegend aangename songs voor de dag te komen, die zowel vertrouwd als vernieuwend klinken. Leuk gastoptreden van Jim Carrey overigens aan het begin en het einde van het album.

Abel Makkonen Tesfaye werd op 16 februari 1990 geboren in Toronto Ontario Canada en bracht in september 2012 zijn debuut single “WICKED GAMES”. Als artiestennaam koos hij The Weeknd en sindsdien heeft hij grote successen geboekt. De naam zou hij hebben gekozen, omdat het hem herinnert aan het weekend dat hij zijn ouderlijk huis verliet toen hij 17 jaar was en nooit meer terug kwam.

Een jaar na zijn debuut single verscheen het eerste album van The Weeknd, “KISS LAND”, dat vooral in Canada en Amerika een succes was. In Nederland scoorde hij zijn eerste hit met Ariana Grande met de single “LOVE ME HARDER”, dat de zevende plaats in de Top 40 bereikte. Zijn eerste solo hit was “EARNED IT”, dat uit de film “FIFTY SHADES OF GREY” kwam en in hetzelfde jaar, 2015, bereikte “CAN’T FEEL MY FACE” bijna de eerste plaats in de Top 40 en stond met die hit meer dan een half jaar in die hitlijst. In 2016 was het wel zover, “STARBOY”, samen met Daft Punk, stond 4 weken op de eerste plaats in de belangrijkste Nederlandse hitparade, de Top 40. Zijn grootste Nederlandse hit scoorde hij in 2020 met “BLINDING LIGHTS”, dat eind 2019 uitgebracht werd en 14 weken op de eerste plaats bleef staan.

“DAWN FM” is het vijfde album van de Canadees en onder de 16 tracks staat ook de hit “TAKE MY BREATH”, dat vorig jaar als single werd uitgebracht. Bijna 52 minuten muziek, met gesproken woord door acteur Jim Carrey, waardoor het geheel je het gevoel geeft naar een radiozender te luisteren. Grappig gedaan en gelukkig niet te lang, zodat de aandacht wel op de muziek gericht blijft. Het heeft allemaal een The Weeknd feel, het jaren tachtig sausje dat ook op het vorige album te horen was, is ook nu weer aanwezig, zonder dat het gedateerd klinkt. Daarvoor is de productie te veel anno nu. Het is moderne r&b, vermengt met de disco van de jaren zeventig en, zoals reeds vermeld, een jaren tachtig sausje. Er staan een aantal nummers op die als single een succesje zouden kunnen boeken. “OUT OF TIME”, midtempo en een mooie melodie is één van de betere liedjes van het album, de ballad “HERE WE GO…AGAIN”, waarin rapper Tyler The Creator een kleine rol heeft is erg mooi, “BEST FRIEND” heeft een wat apart tempo en arrangementen, waardoor het voor mij een aanstekelijk liedje is geworden en “LESS THAN ZERO” heeft een jaren tachtig synthesizer sausje en een lekker tempo.

Met dit album kan The Weeknd weer even vooruit en zal hij zijn status als één van de grootste artiesten van dit moment zonder probleem vast kunnen houden.

Wat een popplaat, wat een topplaat ook om er het jaar 2022 mee in te trappen. The Weeknd, a.k.a. de 31-jarige Canadees Abel Tesfaye, broze man met het gouden Michael Jackson-keelgat, steekt zijn vijfde plaat deze keer helemaal in het format van een jingelend radioprogramma. In de intro (en hij komt er verder nog in een paar interludes mee terug) laat hij op zijn fictieve 'Radio Dawn FM' filmacteur Jim Carrey's dj-stem ons al direct geruststellen. Samen hebben we lang genoeg in het duister gezeten, tijd nu om in het licht te komen en ons lot met open armen te aanvaarden. Na de nog bange nacht van The Weeknd's laatste plaat 'After Hours' komt dus na de quarantaine met dit 'Dawn FM' blijkbaar een nieuwe dageraad eraan, mogen we hierbij zelfs pijnloze begeleiding verwachten...
Of hoe met The Weekend's radiouitzending ieders mogelijke weg naar vrijheid ook muzikaal kan worden onderstut. Tenzij het hier dan als vege dubbele bodem toch, heel misschien, alles samen, veel eerder... over warme palliatieve uitgeleide van een toch verloren leven zou kunnen gaan.

Nu, van Jackson gesproken, we krijgen hier zeker geen 'Thriller'-doorslag, maar hoe dan ook toch een zeer goed doordachte melancholische conceptplaat van een echt supertalent in songwriting, vol charme, soul, r&b en dus losjes volgesprokkeld met all-time synthpophits voor de mainstream. Neem bijvoorbeeld al die extended plaatversie van de à la Daft Punk discoknaller 'Take My Breath'. Nostalgische jaren 80-beat met, vergeleken met de single, een toegevoegde intro en over een verlengde bridge tot het einde bijna zes bruisende minuten non-stop ambiance. Het erop volgende 'Sacrifice', coproductie met Swedish House Mafia, is gewoon even opwindende, stampende eighties elektrofunk.

In zijn duistere lockdown had Abel zich dus eerst teruggetrokken in onzekere, eenzame introspectie en kwam hij tenslotte naar buiten met een emotioneel album vol spijt en zelfrelativering, evenwichtiger verwachtingen en meer zin voor verantwoordelijkheid. We leren zo gaandeweg heel wat meer over zijn warrige persoonlijkheid en ervaringen die een mens voor minder grijs hoeshaar zouden bezorgen. Tegelijk nemen we door de ogen van die overbejaarde frontfiguur een duik in 's mans hervonden kijk op de wereld. Zo heeft het kristallijne 'Gasoline', bewerkt ook door de magische handen van geluidsman Oneohtrix Point Never, het over zijn vastklampen aan een parasitaire relatie als kruk voor een/zijn drugsprobleem. Wat verder, in het intermezzo 'A Tale By Quincy', laat hij beroemde muziekproducent, de 88-jarige Quincy Jones aandoenlijk het hoofdthema van 'Dawn FM' bevestigen, waar hij het heeft over problematische opvoeding en hoe dit uiteindelijk relaties met vrouwen en kinderen vergiftigt.

'Here We Go… Again' is ook Abel's prille samenwerking met een hier heel wijs en bezorgd debiterende rapper Tyler The Creator. Overigens moet het Abel's nieuwe vlammetje Angelina Jolie zijn dat hier opduikt in een kluwen van relationele overpeinsels. Verder evenzeer te ontdekken parels : het ruimtelijke 'How Do I Make You Love Me', het voor de dansvloer pulserende 'Best Friends' met Abel croonend over toxische seks onder vrienden of het wulpse 'I Heard You're Married' met Lil Wayne.

Aldus doet The Weeknd ons hier met altijd schone, supertoegankelijke melodieën op schitterende wijze een aantal barre hedendaagse realiteiten toch omarmen. De carrière van The Weeknd heeft een weg afgelegd. Weer is deze plaat met zijn immer overheerlijk flexibel stemgeluid, en z'n uiterst gevoelige instrumentatie en arrangementen honderd procent efficiënt, maar ze is niettemin weer genoeg vernieuwingsdriftig. Ook is de afwerking van het vijftal producenten, w.o. nog niet genoemde Max Martin en Illangelo, vlekkeloos. 'Dawn FM' bevat zo meer dan voldoende vibes om er lockdowns, quarantaines en nog veel ander naars zeker al een voorjaar lang luchtig mee door te blazen. Desnoods ook maar even heel goed naar The Weekend's louterende slotnummer, het gedicht 'Phantom Regret by Jim' (Carrey) luisteren. En herluisteren tot de bewondering komt. Vroege platina jaarplaat 2022!

Van artiest meer in de schaduw, naar een regelrechte wereldster. Het is snel gegaan met The Weeknd en dat laat hij ook niet op zich zitten. Hij werkt toch wel hard om album na album uit te brengen. Een album waar hij duidelijk laat horen beïnvloed te zijn door Michael Jackson (de dansbare versie van) en de 80's. Het gaat soms ook meer richting de dance en ik hoor misschien ook wel wat Daft Punk. Alles klinkt uiterst lekker in het gehoor, is veelal dansbaar (Is There Someone Else? en Starry Eyes zijn zo'n beetje het enige waar het wat rustiger wordt), maar wellicht ook wat teveel inwisselbaar. Aanstekelijkheid voert de boventoon zonder per sé te letten op eigenheid en herkenbaarheid.