Fontaines D.C. - Skinty Fia (2022)

1ste draaibeurt van Album #3 zit erop!! En algemeen gevoel is: Wie zou dit jaar deze explosie van creativiteit nog kunnen evenaren. Dat gaan we nog beleven, maar album van het jaar competitie is nu echt geopend. Vanaf opener [In ár gCroíthe Go Deo] naar sluiter [nabokov] is het een trip.
De kern lijken de herhalende teksten van Grian, die hebben in compi met de rifs een puur hallucinerende effect, terwijl ik de eerste ben die dat zou willen afdoen als eenvoudig effectbejag.
Niet bij de Fontijnen, want hele waterbassins van intensiteit druipen van de muren.

Skinty Fia, de verdoemenis van het hert, zichzelf staande houdende in het bloedrode licht van een christelijke kelder. Hulpeloos voor de buitenwereld verborgen gehouden. De neergaande relatie spiraal overgoten in drugs, alcohol en de nachtelijke drang om te feesten. De opkomst en ondergang van het fragmentarisch verscheurende rock & roll bestaan, de Ierse roots, de keerzijde van de roem en de angst op stagnatie. Big Shot, al struikelend de eigen identiteit kwijtraken. Jezelf verliezende in onwaar makende grootheidswanen.

Het titelnummer Skinty Fia overstijgt de noodzakelijke Dogrel Sturm und Drang, de dromerige mistige A Hero’s Death moerasgolven, maar houdt wel die opgewekte twijfel vast. Bassist Conor Deegan III rammelt chirurgisch de songstructuren los, waarna drummer Tom Coll er operatief het nodige snij en hakwerk op los laat. Fontaines D.C. koppelt Summer Of love paranoia aan gitzwarte postpunk. De vervloekte erfenis van het hele Madchester gebeuren. Dans om te overleven, overleef door te dansen. Realiteitswaanzin overtroeft de opgefokte op de kaart zettende vechtersmentaliteit van Fontaines D.C. Het egocentrisme versterkt door de cocaïne arrogantie, corona isolatie en de verharde terugval van een vereenzaamde maatschappij. How Cold Love Is, de tweestrijd met de onoverwinnelijke verslavingen. Je naaste bedriegen om maar te scoren. Niks is zo sterk als eeuwige trouw totdat die eerste duistere levensbehoefte om de hoek komt kijken, dan is alles omkoopbaar en verkoopbaar, zelfs liefde.

Eerder werden we al door het politieke standpunt I Love You verrast, waar de verbijsterende gruwelheden van het Tuam Mother and Baby Home kraamhuis voor ongehuwde moeders aan bod komen. Een doofpot affaire, weggestopt door de Katholieke kerk. Illegale adopties, verwaarlozing en ondervoeding, een diepzwarte geschiedenispagina waarvan steeds meer ongelofelijke feiten naar buiten treden. Ieren zijn over het algemeen een trots eerlijk volk, en schamen zich diep voor deze trieste jaren durende gebeurtenis. Grian Chatten confronteert de luisteraar met de verharde waarheid, een nachtmerrie welke niet door dromerige postpunkklanken weggespoeld kan worden. De verbitterende wrange nasmaak blijft brandend zijn sporen tot littekens stigmatiseren.

Dan is Jackie Down the Line stukken luchtiger. Heerlijke warhoofden postpunk met losgeslagen gitaarakkoorden, brutaal ontembaar en lekker met beide voeten in het jaren tachtig tijdperk staande. Kortom drie overtuigende singles die nu bijstand krijgen van een zevental overige songs. Zou het Fontaines D.C. dan lukken om het derde meesterwerk uit te schrijven? Tijdens de eerder deze maand gehouden clubtour werden hooguit de pas uitgebrachte singles gespeeld, de afgesloten kluis aan overig gloednieuw materiaal zal zich pas op 22 april tonen.

In ár gCroíthe Go Deo, voor altijd in ons hart. Een waardig grafschrift, volgens de eeuwenoude Ierse tradities. Mooie woorden die de sterke familiebanden weergeven, worden weggezet als een provocerende heldendaad, gelinkt aan een politiek statement. Onacceptabel voor de hedendaagse conservatieve kerken in Engeland. Christelijke schijnheilige koorzang, de dagen sterven weg, de nachten houden afschermend de ogen gesloten. Welkom in de duisternis van de dagelijkse neergang. Die onmacht maakt een verontwaardigde Grian Chatten woedend, laat het verleden rusten, open je blik op het heden.

Het triest grijze Bloomsday, het definitieve afscheid van de drinkenbroers verbroedering die Dublin zo siert. Schepen verbranden, uitvarende schepen, met vlaggenschip Fontaines D.C. voorop. Roestbruin kletterend gitaarspel en melancholische slidebogen, zich voor de overtocht klaarmakend. De tragiek van oeroude puurheden en geschiedenislessen voor een mistig onwaarschijnlijk toekomstbeeld opofferend. Roman Holiday, voor de laatste keer thuiskomen, het laatste avondmaal met je vrienden, om vervolgens als verrader stilletjes de aftocht blazend. Een gemeend, goedbedoeld vaarwel. The Couple Across the Way, de aftakeling van het ouder worden. Liefde wordt houden van, houden van wordt afgunst, afgunst wordt vervolgens weer liefde. Uiteindelijk heeft het fictieve filmbeeld niks meer met de waarheid scheppende realiteit te maken. Een empathische gevoelskwestie gevloerd door een berustende accordeon.

Normaal komt dan de bezinning, maar in het geval van Fontaines D.C. is het sussende Nabokov een frustrerende nagalmende energieboots. Er zitten nog zoveel tegensputterende gitaarakkoorden in de band verscholen, die hier de kans pakken om het agressieve tegenwoord te geven. Fontaines D.C. gebruikt hiervoor de naam van Vladimir Nabokov, de spraakmakende schrijver van Lolita. Toen onbegrepen, en met afschuw betiteld, ondertussen als een van de briljantste literaire schrijvers en grootste vernieuwers van de moderne letterkunde gezien. Skinty Fia is nog maar het derde Fontaines D.C. essay, waarin hun standpunten steeds meer vorm krijgen, al gaat dit wel ten koste van de puntigheid van het vorige werk. Nog steeds geniaal, maar in essentie blijft Fontaines D.C. een rockband, hopelijk vergeten ze dat nooit.

Fontaines D.C. - Skinty Fia | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fontaines D.C. - Skinty Fia - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Fontaines D.C. - Skinty Fia
De eerste twee albums van de Ierse band Fontaines D.C. waren geweldig en ook het wat toegankelijkere en deels andere wegen inslaande Skinty Fia komt weer aan als de spreekwoordelijke mokerslag

Het is misschien even wennen aan het wat melodieuzere en ook toegankelijkere geluid van Fontaines D.C., maar Skinty Fia bevat ook genoeg overeenkomsten met de zo indrukwekkende eerste twee albums van de Ierse band. Ook Skinty Fia is een donker of zelfs aardedonker album met invloeden uit de postpunk, maar deze krijgen gezelschap van alles dat in de vroege jaren 90 binnen de indierock gangbaar was. In muzikaal opzicht klinkt de band hechter en vooral ook beter en ook in vocaal opzicht heeft Fontaines D.C. stappen gezet. Skinty Fia is het derde album van Fontaines D.C. en het is het derde geweldige album van de band. Behoorlijk indrukwekkend als je het mij vraagt.

Van alle bands die zich de afgelopen jaren vergrepen aan onvervalste 70s postpunk met de zo karakteristieke praatzang, vind ik de Ierse band Fontaines D.C. met afstand de beste. De band uit Dublin sleepte er niet alleen meer invloeden bij dan de concurrentie, maar tekende ook voor veel betere songs.

Met Dogrel uit 2019 en A Hero’s Death uit 2020 heeft Fontaines D.C. inmiddels twee geweldige albums of misschien zelfs wel potentiële klassiekers op haar naam staan. Het zijn twee aardedonkere albums die je van de eerste tot en met de laatste noot in een wurggreep houden. Vorig jaar moesten we het doen zonder nieuwe muziek van de inmiddels naar Londen verkaste band, maar met Skinty Fia keert Fontaines D.C. terug.

Vergeleken met het debuut van de band, leunde het tweede album van de Ieren net wat meer tegen de postpunk aan. Op Skinty Fia slaat Fontaines D.C. juist weer wat meer de vleugels uit. Waar A Hero’s Death bijna een puur postpunk album kon worden genoemd, is Skinty Fia een verrassend veelzijdig rockalbum vol invloeden.

Je hoort het direct in de indrukwekkende openingstrack In ár gCroíthe Go Deo, die laat horen dat de leden van de band hun Ierse roots niet zijn vergeten, maar de 70s postpunk inmiddels hebben verruild voor een diverser geluid, vol invloeden uit de indierock zoals die aan het begin van de jaren 90 werd gemaakt. Stuwende ritmes uit de Madchester scene en de industrial worden in de openingstrack gecombineerd met een donker en gruizig geluid, waarin overigens nog altijd elementen uit de postpunk opduiken.

Zanger Grian Chatten is, zeker vergeleken met het debuutalbum van Fontaines D.C. veel meer gaan zingen in plaats van praten en dat vind ik persoonlijk een goede zaak. Veel songs op Skinty Fia klinken sowieso wat toegankelijker en melodieuzer dan we van de band gewend zijn, maar aan de kleuren in de muziek van Fontaines D.C. is niets veranderd. Ook op het derde album van de band domineren de donkere tinten in zowel de instrumentatie als in de vocalen wat ook dit keer een dreigende of zelfs onheilspellende sfeer creëert.

Fontaines D.C. wist twee albums op rij diepe indruk te maken en wat mij betreft doet de band dat ook weer op Skinty Fia. De band combineert de vertrouwde invloeden uit de postpunk, met uiteraard heerlijk diepe baslijnen, zoals gezegd met uiteenlopende invloeden uit de 90s indierock, waarbij de band zich breed laat inspireren, zonder haar eigen gezicht te verliezen, want ook Skinty Fia klinkt onmiskenbaar als Fontaines D.C..

In muzikaal opzicht laat de band op haar derde album flinke groei horen. Het gitaarwerk is prachtig, maar ook de drummer van de band maakt meer indruk dan op de vorige albums. Fontaines D.C. heeft zich absoluut laten inspireren door een band als Primal Scream, maar Skinty Fia had zich in de jaren 90 ook zomaar kunnen scharen onder het beste van de wat ruwere Britpop (af en toe hoor ik stiekem een opvallend geslaagde combinatie van Oasis en Underworld).

Vergeleken met de vorige twee albums zijn de songs van Fontaines D.C. wat minder ruw en stekelig, maar ook Skinty Fia is weer een heftig album. De eerste twee albums van de band vraten energie en dat doet ook album nummer drie dat als een stoomtrein over je heen walst en nauwelijks rustpunten biedt (en als ze er zijn vind ik ze persoonlijk minder dan de intensere songs).

Ik moest eerlijk gezegd wel even wennen aan het wat toegankelijkere en melodieuzere geluid van de band, maar inmiddels sla ik Skinty Fia zelfs nog hoger aan dan de prachtige voorgangers Dogrel en A Hero’s Death. Fontaines D.C. blijft al met al doorbouwen aan een bijzonder fascinerend oeuvre en blijft de concurrentie ook dit keer flink voor. Erwin Zijleman

Prachtige cd. Ze mogen aanschouwen in de Muziekgieterij 3 weken geleden. Geweldig om ze live te zien. Topband!

Ze zijn aan hun derde toe, die van Fontaines D.C., zanger Grian Chatten, gitaristen Carlos O'Connel en Conor Curley, bassist Conor Deegan en drummer Tom Coll, vroeg mature, vitale band uit Dublin die sinds z'n bestaan nog geen ogenblik zin had in ter plaatse trappelen. Integendeel, als waren het bliksemschichten zo was het er almaar evolueren en muteren. Ze injecteren nu met nóg meer muziekstijlen en overstijgen daarbij in hun creativiteit vooral zichzelf. Maar, geef toe, 't is aanvankelijk toch bijna vervreemd terugkijken, op al het verbluffende wat ze net ervoor nochtans al even goed presteerden. En jawel, het zijn wel degelijk de vocals van Grian Chatten die je nu weer uit de duizend herkent. De nieuwe Fontaines D.C.est arrivé!

Inhoudelijk is hun 'Skinty Fia' allesbehalve lichtvoetig. Fontaines D.C. legt emotioneel vingers op wonden. Grian Chatten zingt veel, heel veel, op zijn kenmerkende manier. Hij zingt je nu eens teder, dan weer stoer, sterk en vol licht toe. Hier trekt Fontaines D.C. je vooral een blik intense epische muziek open die eerlijk, authentiek en nostalgisch teruggaat naar hun Ierland waarin het niet steeds zo goed en mooi was om leven en dat ze allen ook verlieten. Intussen wonen ze met z'n vieren in Londen - Curley woont in Parijs - en vandaaruit kijken ze ineens met een apart Iers oog mistroostig neer op hun homeland. Vaak met van dat soort 'Skinty Fia', vaag gevoel van 'vervloeking' in hoofd en hart, omwille van hun aller exit-pijnen, hun gevoelens van eenzaamheid en schuld. En met dit 'Skinty Fia', het album, hopen ze de beslommeringen wat weg te schrapen, meer, ze gewoon van zich af te spelen.

Volop Ierland is het al onmiddellijk in de complexe triphoptrance 'In ár gCroíthe Go Deo', grotendeels traditioneel in harmonie gezongen prachtsong. 'Voor eeuwig in ons hart', Fontaines D.C. in het Gaelisch spookachtig de mantra scanderend als een stel prille Ierse koorknapen. 'In ár gCroíthe Go Deo' voor de vrouw op wiens grafsteen de dichtregel zelfs anno 2018 nog niet in het Gaelisch mocht worden gezet, wegens 'te politiek'. Gevat boze repliek voor de eeuwigheid van Chatten, op de Ierse huichelarij. 'Big Shot' is dan weer O'Connell's gevecht om in z'n nieuwe leven het echte te bereiken in plaats het louter oppervlakkig materiële. Slepende oppepper met vette riffs en expressieve gitaarakkoorden.
De ferme single dan, het zowel melancholisch als stormachtige 'Jackie Down the Line', over hoe relaties kunnen stuklopen, het is één muzikale hoogvlieger, heerlijke kruising van Morrissey, The Cure en Echo & The Bunnymen.

Grian Chatten's weemoedige afscheid van Dublin zit in 'Bloomsday', met veel schitterende reverb in de klagende gitaren.16 juni, Ierland, herdenkingsdag van gevierd schrijver James Joyce, nostalgisch terugdenken aan zijn pintelieren met vrienden tijdens altijd regenachtige Dublinse dagen. 'Roman Holiday' omarmt de nieuwe Londense omgeving, ze zijn er als een groep van vrienden met dezelfde achtergrond en er ontstaat een nieuwsoortig Iers identiteitsgevoel. 'The Couple Across the Way' is dan Chatten's bijna angstige mijmering, in oud-Iers traditionele stijl met slepend accordeon, over hoe ook jonge liefdes mettertijd moeten overgaan in liefde op leeftijd.

Ander topnummer, is het zowel zwaar politiek als emotioneel getinte verwerkingsnummer 'I Love You'. Woede en teleurstelling over de Ierse schandvlekken als de babymoorden in de kloosters, maar ook nu, de huisvestingscrisis, de zelfmoordcijfers, het offeren van de Ierse jeugd op het altaar van hebzucht en winstbejag. Waarna, na Chatten's typisch aanhoudende parlando, hier tot aan z'n bijna exorcistische bevrijding, de rust helemaal weerkeert. In afsluiter 'Nabokov' roept Chatten's het uit over verstandsrelaties. Hij wordt door de groep chaotisch galmend ingepakt en tegen een immense sonische muur elektronica aangekwakt. Schitterend samenspel, zoals ook zoveel elders in de songs!

Wat een avontuurlijke plaat dus van deze bruisende, energieke band die er op zijn nummer drie alleen maar zwaar op vooruit is gegaan. Fontaines D.C. vestigt zich definitief als gepassioneerde, contemplatieve band met een volstrekt eigen identiteit, met een eigen muzikale taal en diepgang. Je ziet daarbij, al of niet met lede ogen, hun rock- of postpunkimago wegdeemsteren en andere instrumenten opduiken in de plaats van de louter gitaar-bas-drumopstelling. Met die gedurfd experimenterende zevenmijlsstap blijven ze wel consequent doen waar ze heel goed in zijn, bewijzen ze des te meer dat, in tegenstelling tot velen die in blinde onbestemdheid rondscharrelen in de overvolle postpunkkrabbenmand, dat zij hun muzikale houdbaarheidsdatum met lengten van tijd weten veilig te stellen.

Ze hebben hen daar, met andere woorden, daar bij NME begin maart oververdiend tot 'Best Band In The World 2022' uitgeroepen. Terwijl notabene toen hun meest vooruitstrevende, beste plaat so far nog niet eens het levenslicht had gezien. Fijne neus dus niet alleen bij NME. Maar daarom des te groter applaus voor wereldgroep Fontaines D.C. en 'Skinty Fia', de nieuwe klassieker in hun oeuvre!

Dat mag. En ik respecteer de band totaal en zo, maar vind dat Fontaines DC een gehypte band is. Dat mag ook. Ik vond hun debuutplaat leuk, want het straalde een zekere 'noodzaak' uit, en dat was leuk, maar hun tweede album vond ik echt zonde van mijn geld, en hun derde ga ik geen geld aan besteden want ik vind het een bravig album geworden. ze weten hoe ze hun instrumenten moeten bespelen en doen dat kundig. Maar ik vind het niet interessant. Ik voel er niks bij. Ik zal hem heus nog wel eens afspelen 'just to be sure',en als ik van mening verander, meld ik dat wellicht, maar wellicht delete ik hem ook gewoon. En als hun volgende album weer helemaal goed is, zal ik dat gelijk roepen.

Voor mij is dit tot nu toe album van het jaar.
I love you is geweldig.
Het herinnert ook een beetje aan the cranberries maar dan de mannelijke versie ervan.

Mijn 2e favoriete bandje uit Ierland, samen met Therapy? Ook deze plaat stelt mijn niet teleur. Anders gezegd... Een hele beste plaat.

Skinty Fia. Alsof Fontaines D.C. de langzamere en ingetogener nummers opspaarde voor dit album, in plaats van die op de twee voorgangers te zetten. Alsof de groep eerst over de snelweg knalde en nu 80, soms 90 kilometer per uur over een provinciale weg rijdt. Maar postpunk blijft het.

Een relatief rustig, weemoedig begin met In ár gCroíthe Go Deo met fraaie gitaar-dubeffecten en sterk drumspel van Tom Coll, gevolgd door het wat lome Big Shot dat groeit bij vaker draaien en hetzelfde geldt voor het trage How Cold Love Is. Niet de vrolijkste nummers.
Toch schiet ik voor het eerst overeind bij Jackie Down the Line, ik houd immers van uptempo muziek. Bloomsday pakte me nooit; Roman Holiday, uptempo, open productie en mooie melodie wél.

Om een accordeon in te zetten is een leuk idee, maar de zanglijn die in The Couple Across the Way parallel aan de vier akkoorden meeloopt is mij te monotoon en de bijna vier minuten voelen als acht. Verrassend én effectief is om dit door het titelnummer met zijn bigbeats te laten volgen, de melodie is me echter opnieuw te mager. Die van I Love You pakt me wel, uptempo met net als elders op de plaat die mooie open productie.

We zagen het vaker, groepen die na pittige eerste platen gas terugnamen. Het resultaat wordt door de meesten als verdiepend aangemerkt, ik echter mis dan vaak de energie van voorheen. Bij Skinty Fia keert daarvoor te weinig (melodie) terug, al zijn de teksten altijd weer interessant en stem, accent plus vertolking van Grian Chatten maken dat een heerlijk Iers sausje over de muziek wordt gewaarborgd.

Volgende verrassing was dat hij het jaar erop een soloplaat uitbracht. Op weg daarnaartoe.