Abbath - Dread Reaver (2022)

Ja, je gaat toch elke keer weer luisteren. Abbath kwam met het hagelnieuwe Dream Cull dus hup, effe luisteren.

Maar dat viel weer niet mee. Zouteloos, saai en hoogst irritant. Dat waren de eerste termen die bij me opkwamen.
En de laatste termen trouwens ook. Het was weer tegen beter weten in kennelijk.

Zelfs Mart Hoogkamer klapt er harder in met zijn in dranknevelen gehulde vrolijke feestversjes. Dat kan Abbath Doom Occulta toch niet over zijn kant laten gaan?

De interesse mijnerzijds voor een nieuw album is niet echt gewelt.

Vooral Abbath zelf vind ik uitermate irritant geworden. Ik vind hem een beetje de steelpanther variant van de extremere metal geworden. Het nummer zelf vind ik niet eens zo slecht, eigenlijk wel leuk. Of ik hiervoor naar de platen per ga rennen is punt twee, maar het is best onderhoudend. Het is allemaal niet heel hoogstaand en vrij eentonig maar ook weer niet heel slecht.

Ik wordt er nog niet heel enthousiast van. Zeker wanneer ik terug denk aan wat Abbath in het verleden met Immortal gedaan heeft. Op platen als Pure Holocaust, Battles in the North of At the Heart of Winter wist hij met Immortal een bepaalde donkere koude sfeer neer te zetten die oprecht overkwam. Nu weet ik ook wel dat die platen alledrie meer dan 20 jaar oud zijn (pure holocaust is bijna 30 jaar oud) en daarom ook niet als graadmeter moeten dienen, maar het laat wel duidelijk het verval zien van Abbath als muzikant. Dread Reaver is wederom een matige plaat vol voorspelbare black/thrash. Productioneel zit het weer zo verschrikkelijk dicht getimmerd dat alle sfeer en detail er vakkundig uitgedrukt is. Het is één grote muur van geluid, hierdoor valt het wel minder op dat de nummers zeer matig van kwaliteit zijn en eigenlijk niet zo veel voorstellen. Ik ben bang dat Abbath voor mij een afgesloten hoofdstuk is

De vorige vond ik best goed, eerlijk gezegd. Deze Dread Reaver, Abbath's derde soloplaat, klinkt dan toch weer een pak minder. Inspiratie- en zouteloos zelfs. Zoals Eddie zegt, wist hij met Immortal back in the day een oprechte sfeer neer te zetten, terwijl ik hier vooral geforceerde pogingen hoor.

Het songmateriaal vind ik op zich nog wel OK, de uitvoering weet me niet te overtuigen.

3 sterren

Met Trapped Under Ice.zakt die Abbath wel erg door het ..
ehm.. ijs.

Dat is inderdaad een cover die niet had gehoeven, Edwynn. De inherente kwaliteit van de song hoor je wel terug, wat de uitvoering des te pijnlijker maakt.

Inderdaad pijnlijk, vooral omdat het enige moment op de plaat was dat ik echt opveerde omdat dit nummer me wel direct aansprak. Het duurde even een halve minuut voor ik doorhad dat het een cover was (het nummer kwam me direct heel bekend voor). Ik vind de uitvoering niet eens zo verschrikkelijk, ik vind het meer een zwaktebod als een metal band een relatief korte plaat opvult met een cover. Ik vind persoonlijk dat covers goed zijn voor een b-side, of om een plaat op te leuken na bijna een uur eigen nummers. Bij iets meer dan een half uur eigen materiaal krijg ik altijd het gevoel dat het materiaal op was, maar dat er nog wat opvulling nodig is.

Edit. toch een halfje erbij, ben het wel met AOVV eens het songmateriaal is ergens nog wel aardig, maar de uitvoering laat te wensen over.

Het songmateriaal is niets meer of minder dan een handjevol hergebruikte ideetjes uit een grijs verleden. De automatische piloot deed de rest. Het enige dat naast de dunne rondvliegende kak spettert, is de productie. Maar productie is slechts een lap. Je junt een drol blijven poetsen... enfin, u kent de uitdrukking.
De Pure Holocaust has finally arrived..