Kalle Wallner - Voices (2022)

Kalle Wallner, gitarist en mede creatief brein achter RPWL en Blind Ego heeft nu onder zijn eigen naam een album uitgebracht, en wat voor één! Het is een echt gitaaralbum geworden. 7 tracks totaal waarvan 1 met vocals. Nadat Arno Menses (Subsignal) bij Blind Ego al op het album Liquid de track Blackened had ingezongen is er nu opnieuw een gastoptreden van deze geweldige zanger. De tracks zijn doorgenummerd en Arno zingt op track "Three". Op Youtube te zien/te horen als zeer geslaagde video.
Naast Menses staat uiteraard ook vriend en mede oprichter van RPWL en Farmlands Studio (met Label: Gentle Art Of Music) Yogi Lang in de LIne -up. Dit voor een belangrijk deel van het toetsenwerk op het album dat veel meer aanwezig is dan bij Blind Ego. Wallner heeft voor het drumwerk de internationaal zeer gewaarde Marco Minnemann weten te strikken. Wat heerlijke drummer is dat! De baspartijen zijn door Wallner zelf ingespeeld.
Wat kan je verwachten? Muzikaal zou ik het omschrijven als mix tussen RPWL en Blind Ego. Daar waar bij Blind Ego het allemaal wat harder, strakker en toegankelijker is kent "Voices" veel meer tempowisselingen en verassende passages en is ook veel meer gelardeerd met keyboards. De "single: Three komt het meest in de buurt van Blind Ego. Voices is echt een gitaaralbum maar door de afwisseling en het gebruik van de nodige elektronica verveelt het niet en mis je de zang nergens. Het zijn 7 prachtig gearrangeerde stukken zonder dat je denkt: nu is het wel genoeg met die gitaar. Het ging Wallner niet om de solo's maar duidelijk om wat hij wilde uitdragen, laten voelen. Het zijn dus echte "songs" geworden!
Prachtige harde riffs en dito solo's maar ook enkele pakkende rustigere passages zijn er te horen. Voor mij springen "Six" en "Seven.Out" er uit. Lekker lang meeslepende uitgewerkte tracks.
Op "Four" is goed te horen dat Wallner vroeger toen hij jong was naar hardrock en metal luisterde. In een gesprek zei hij eens tegen me dat hij toen "Rage Against The Machine" wel kon waarderen. Luister naar het begin van "Four" en je weet waarom.
Wederom, maar dat geldt voor alle producties van GAOM (Gentle Art Of Music) is de productie geweldig. Luister dit album met een koptelefoon (een aantal keer, heeft echt meerdere draaibeurten nodig om te settelen) en geniet ook van alles wat er achter de gitaar gebeurd. Het slagwerk van Minneman (de helderheid van de bekkens bijvoorbeeld) is heerlijk en verfijnd.
Wallner zelf is in topvorm. Verschillende sounds en technieken wisselen elkaar in hoog tempo af. Dit stukje is toch weer een hele grote lofuiting geworden, maar dat kon ook niet anders. Wallner is voor mij in zijn soort de meest aansprekende gitarist die ik ooit gehoord heb.
20 Jaar terug hoorde ik "Home Again" van het album "Trying To Kiss The Sun" van RPWL. Die solo pakte me helemaal in en heeft nooit meer losgelaten. Zijn gitaarwerk gaat bij me onder de huid. Ik vrees dat het ook niet meer weg gaat...

Zin in...

Hier zeker oren naar, als Pink Floyd liefhebber, Three klinkt vooralsnog veelbelovend!!

Ik heb Three eens beluisterd, maar ik krijg hier een groot 13 in een dozijn gehalte bij. Eerste die mij te binnen schiet is The Pineapple Thief, maar eigenlijk kan hier het roster van K-Scope makkelijk naast gelegd worden (en nog legio andere natuurlijk). De proggy-poprock, of poppy-progrock heeft voor mijn gevoel een overvloed van artiesten op het moment.

Echt slecht klinkt het niet en zal het album ook wel proberen (bij gebrek aan interessantere releases op het moment). Maar echt overdonderd ben ik zover nog niet.

Ahum...
OK, of alles even interessant is moet blijken, maar (o.a.) deze verdienen toch op z'n minst een kans:

vrijdag a.s:
D'Virgilio, Morse & Jennings - Troika
Tears for Fears - The Tipping Point

04-03:
Tiger Moth Tales - A Song of Spring
The Flower Kings - By Royal Decree
Marillion - An Hour Before It's Dark => Blind Must-Have
Laughing Stock - Zero, Acts 3 & 4

(en dit is maar een greep uit de watch-list...)

ProGNerD Marillion is de eerstvolgende interessante release wat mij betreft. De rest is mij onbekend. En het singer songwriter trio heeft me ook nog niet overtuigd zover.

Maar zal ze wel opnemen in de lijst. Misschien dat er nog wat leuks uitkomt.

Three is de enige track met zang op het album. Three komt ook het meeste in de buurt van Blind Ego. (Solo project van Kalle). De andere tracks op Voices zijn niet te vergelijken hiermee. Ben benieuwd wat jullie ervan vinden….nog één nachtje slapen….
Ik kreeg de promo al in januari, kan er niet vanaf blijven. Gisteren kwam de bestelling binnen: fraai artwork en booklet.

De oprichter van het mij zeer aan het hart liggende RPWL brengt een soloplaat uit met 7 nummers die hij maakte tijdens een lockdownperiode. Nummers die serieel genummerd zijn omdat ze op elkaar voortbouwen en de luisteraar een verhaal proberen te vertellen om uiteindelijk samen te komen in de algehele plot: Seven. Out. Een formidabel nummer dat nergens verslapt of verveelt. Muziek zoals het bedoeld is.

Wat een lekkere plaat is dit! Dank, ProGNerD voor deze tip! Hij klinkt echt heel fijn. Mooie opbouw en zeker de laatste nummers zijn echt prachtig. Dat er op een nummer na niet gezongen wordt is geen gemis. De muzikale invulling is boeiend genoeg. Knap gemaakt. Blauwe sterren gaan naar zes en zeven. Fysieke aanschaf gaat er zeker komen.

Mijn openingsbod is vier sterren.

Echt een fijn album. Het is overigens soms wel duidelijk waardoor Kalle Wallner beïnvloed is. In SIX, vanaf zo ongeveer 4.42 hoor je echt een Gilmouriaans gitaartje. Sterker nog, het is echt leentjebuur van Gilmours laatste solo album. tot ongeveer 6.13 klinkt het heel Gilmouriaans. Prima wat mij betreft. Hij doet het erg smaakvol. Ook het terugkerende themaatje klinkt heerlijk. Echt een hele sterke song. Voorlopig mijn favoriet op dit uitstekende album.

Mooi album met erg smaakvol (inderdaad Gilmouriaans) gitaarwerk en een fijne productie (dat zit wel goed bij z'n vriendjes van RPWL ). Vanaf Four breekt het album wat mij betreft echt open richting de climax en mooie afsluiting in de vorm van Six gevolgd door Seven. Out: mooie prestatie voor een (nagenoeg) instrumentaal album => Aanrader

Ondertussen het album een aantal keren voorbij horen komen, maar ik blijf bij mijn eerdere 13 in een dozijn stelling. Het klinkt niet slecht, maar weet ook nergens boven het maaiveld uit te steken. Dankzij het gebrek aan zang (afgezien van Three) ligt de focus sterk op de instrumentatie. Maar dat klinkt mij te zielloos en te weinig interessant om echt in het geheugen te blijven hangen. Ik vermoed dan ook dat ik deze weer snel vergeten ben als die uit de playlist is verdwenen.