Tears for Fears - The Tipping Point (2022)

Zojuist de bestelde de door Steven Wilson gemixte 5.1 mix op blu-ray binnen. Wat een geluid! Zo klinkt het album zowaar nog beter....

Met halve ster verhoogd. Het "Rivers Of Mercy " is toch ook een parel wat mij tot tranen kan roeren.

Als ik een nieuw album beluister en/of koop zijn het toch echt mijn oren die e.e.a. registreren. "The Tipping Point" voelt als een zeer aangename, fluweel zachte streling aan mijn gehoor waarbij ik graag de ogen sluit....

Komt bij mij ook regelmatig voorbij. Heel aangenaam album met een paar fikse uitschieters. Rivers Of Mercy is een parel en inmiddels mijn favoriet hierop. Een TFF klassieker wat mij betreft.
Blijf er wel bij dat na die song het niveau wat inzakt. Dus de 4 sterren volstaat wel.

Rivers Of Mercy is inderdaad een mooi nummer. The Tipping Point is nu al een regelrechte Tears For Fears klassieker.

De nieuwe TFF bevalt me zeer goed!!!

Ik geniet van dit nieuwe album,mooi hoe de heren niet proberen geforceerd als TFF te klinken maar lekker hun eigen gang gaan

Later een uitgebreider verslag

Mooi voor jou, maar bij raakt dit album niet zo'n grote snaar. Niet slecht, maar minder dan ze gemaakt hebben, VIND IK!

Nou Neal, dat heb je goed duidelijk gemaakt in Kapitalen.....

Daarin kunnen we ons nu niet meer vergissen

De heren hebben de strijdbijl weer even begraven en samen een nieuw plaatje gemaakt. De grote rol van Smith is opvallend en positief voor de kwaliteit van het album. Het is allemaal wat rustiger dan we gewend zijn, maar dat is geen probleem. Break The Man en My Demons balanceren wel heel erg op de rand van "geforceerd modern willen klinken". Verder eigenlijk geen zwakke momenten en met het kwartet No Small Thing, The Tipping Point, Master Plan en Stay een aantal hele stere toevoegingen aan het toch al indrukwekkende oeuvre.

Zeer smaakvol album van de heren Orzabal en Smith. Eerlijk gezegd had ik hier geen verwachtingen van, maar ik moet stellen zeer aangenaam verrast te zijn. Het atypische TFF openigsnummer, ook na meerdere luisterbeurten, doet me opveren en uitkijken naar het verdere vervolg. En dat vervolg wordt fantastisch ingezet met de titeltrack. Wat daarna komt blijft absoluut boeien.

De mood & vibe van het album is inderdaad minder weerbarstig als het vroegere werk, maar dat bevalt mij prima. Dat geldt voor mijzelf inmiddels ook zullen we maar zeggen.
Toch zijn links en rechts de hints naar het (nostalgische) verleden van TFF duidelijk waar te nemen in dit nieuwe werk. Knap gedaan, zonder - als eerder hier aangehaald - geforceerd te (willen) klinken.
Een album van hoge (song)kwaliteit, zeker petje af voor de heren.

Met elke luisterbeurt manifesteert Master Plan zich steeds meer als het meeste favoriete nummer.

Toch wel knap album hoor, bijzonder hoe Tears for Fears na al die jaren binnen het toch vrij algemene melodieuze popgenre er nog zo'n eigen geluid uit kan gooien.
Prima staaltje songwriting.

Op aanraden van ProGNerD dit een kans gegeven, en zover ben ik niet teleurgesteld. Hoewel pop zeker niet mijn grootste voorkeur heeft kan het bij vlagen best genietbaar zijn. Zoals een rustige vrijdag ochtend bijvoorbeeld. Ze schieten nergens echt boven de massa uit, maar weten het geheel vooral erg fijn en met finesse ten gehore te brengen.
Het zorgt in ieder geval voor een genietbaar album met best wat fijne nummers. Ik zie deze nog wel vaker langskomen deze lente/zomer.

Verrast, net als veel anderen. De opener is inderdaad een atypisch TFF nummer. Een beetje Americana ook als je de videoclip er bij ziet. Kwestie van marketing denk ik. Daarna wordt het herkenbaarder met The Tipping Point. Mooi nummer met dito refrein, om mee te zingen. Verder eerst maar eens beter beluisteren. De heren zijn duidelijker ouder geworden. Gelukkig, dan ben ik niet de enige.

Een hele fraaie come back van Orzabal en Smith. Je hoort eigenlijk van alle voorgaande albums wel elementen terug en toch klinkt het ook vernieuwend. Het titelnummer is echt zo'n klassiek nummer van Tears for Fears met een moderne twist waar met name het refrein zich echt in je hoofd nestelt. Een erg mooi en afwisselend album. Hopelijk komt er wat sneller een vervolg.

18 jaar, enkele tours, een EP met covers, een verzamelalbum met 2 nieuwe nummers en een geschrapt album verder is hier dan toch eindelijk de langverwachte opvolger van 'Everybody loves a happy ending' uit 2004. Zoals we kunnen lezen in het interview dat bij de deluxe editie zit, is er met name in het leven van Orzabal veel gebeurd in de tussentijd. Zijn nieuwe vrouw heeft hem van de drank afgekregen en blijkt zijn nieuwe muze. Zij was ook verantwoordelijk voor de hereniging met Smith.

De heren hebben wederom een erg fraai album afgeleverd, dat wat vreemd begint met de folk van 'No Small Thing' dat zich wel ontpopt tot een fraai nummer. Liever had ik het album zien starten met de aanzwellende klanken van -voor mij- het beste nummer van het album, titelnummer 'The Tipping Point'.

Maar het album bevat meerdere parels zoals 'Long, Long, Long Time' (mooie engelachtige vocals in het refrein), 'Rivers of Mercy' en 'The Masterplan' (dat mij wat aan 'Sowing The Seeds of Love' doet denken), maar eigenlijk is elk nummer zeer de moeite waard. Inclusief de 3 bonustracks. Enige misser voor mij is 'My Demons'. De hippe (dance)productie past voor mij niet op het album en bij TFF. Deze electronica is meer iets voor Duran Duran of Simple Minds in mijn optiek.

Maar al met al een geweldig nieuw album van Tears for Fears.
Dus... Everybody loves an even happier ending

Beetje teleurgesteld, want ik kan nergens echt spectaculair genieten, zoals op voorgaande albums meestal wel. Tipping Point en My Demons misschien als ik nog een paar keer luister?

Wel een prettige luisterplaat. Afwisselend, aardige melodieen. In My Demons klinkt Curt wel een beetje als John Lennon.

Een afknapper voor mij is Break The Man, een suffe melodie is nog daaraan toe maar ook nog eens hoorbare Autotune op een stem die dat helemaal niet nodig heeft! Net als een vrouw zelden mooier wordt van veel makeup. Overigens, op de meeste nummers zingt Curt even geweldig als 40 jaar terug. En de combi met Roland is ook nog steeds top..

Toch nog veel argumenten voor een goede score Matthijs

Ja, als ik deze band nooit eerder had gehoord had ie zeker positief opgevallen.

Mwah plaatje. Hiervoor ga ik zeker niet naar de winkel om een plak vinyl te halen.
Vindt hun stemmen ook een stuk minder, daar kunnen ze misschien niet zoveel aan doen. Als je dat vergelijkt met het geweldige comeback live album van The The,
En erg zoet, mis de rafelrandjes van de 1e twee platen.
Composities kunnen me ook niet echt bekoren.
Beetje radio 5 plaatje, kabbel de kabbel

Met onder andere Talk Talk was Tears for Fears toch wel 1 van de bands in de 80’s die onder het new wave geluid heel duidelijk diepere lagen, songstructuren en vakmanschap wisten te tonen. Ook met dit nieuwe album tonen de heren opnieuw aan hele goede muziek te kunnen maken.
Ik moest even doorbijten. Eerst de teleurstelling van de beperkte rol van de gitaar, de vaak wat softere songs, en synthesizer sounds die wat warmte missen en je niet snel verwacht op een TFF album.
Maar het is een groeier. Met iedere luisterbeurt grijpen de songs je meer. Nadat eerst Tipping Point, Long Long Time en Rivers of Mercy al pakken, groeien ook Master Plan, End of Night, Stay, en ja.. zelfs Breaking the Man, tot songs die in je hoofd blijven spelen, en die met vooral luid volume (heerlijke diepe bas) steeds weer vonken. Eigenlijk zijn enkel My Demons en Please Be Happy overbodig, maar voldoende om de hele plaat van kop tot staart te draaien. Ook de productie is tip-top in orde. Strak, modern, gelaagd.
Sterk album. Ik ben blij dat ze hem nog hebben gemaakt.

Prima plaat van deze helden uit de jaren 80.
In dat decennium verantwoordelijk voor een drietal fraaie albums.
Bij dat niveau zijn ze mijn inziens met dit werk behoorlijk in de buurt gekomen.
Het eerste wat me opviel is de gitaar op Rivers Of Mercy die mij direct deed denken aan het nummer Woman In Chains uit 1989.
Dezelfde ervaring met Masterplan wat wel wat lijkt op Sowing The Seeds Of Love.
Beide nummers vind ik samen met opener No Small Thing en het titelnummer tot de hoogtepunten behoren.
Goed dat de heren na een lange afwezigheid weer terug zijn.

End of Night, wat een banger! Dat had echt een single moeten zijn.
Ik verhoog naar 4,0.

Wat is Secret Location toch een fraaie bonustrack, niet eens zo wereldschokkend maar het klinkt zo achteloos makkelijk gedaan en de harmonieën zijn om van te smullen. Voor Tears For Fears begrippen een haast zomers aandoend nummer maar dat maakt het niet minder mooi. Onbegrijpelijk dat een dergelijke track het reguliere album niet gehaald heeft.

Beste album in jaren.

Babbel de Babbel van de kant van Grootfaas. De echte TFF fan, waaronder ondergetekende, is blij met "The Tipping Point".

Flauwe opmerking van de echte fan, kritiek hoort bij het leven en hoe mensen over muziek denken.

Ik vind TFF met de rauwere randjes beter, bv de prachtige The way you are 12"

Grootfaas, jouw "kabbel de kabbel" en mijn "babbel de babbel"...., het is beiden te flauw voor woorden. Maar je hebt gelijk: kritiek hoort bij het leven. Ten aanzien van "Tipping Point" deel ik je kritiek echter niet.

Dat is jouw goed recht, ik vind het teveel een achtergrond plaatje maar gelukkig kunnen we beiden van muziek genieten, dat is het belangrijkste

Aardig album. Maar ik veer nergens echt op. En dat is weleens anders geweest bij deze band. Muzikaal zit het goed in elkaar maar het vlamt nergens echt bij mij. En dat ervaar ik toch een beetje als een teleurstelling.

Dit album valt helaas flink tegen. Zoals hier boven al wordt aangehaald kabbelt het maar wat voort. Er staan wel wat aardige nummers op maar in vergelijking met het vorige album, waar alleen maar pakkende liedjes op staan, doet het me niet zoveel. Ik heb dit album na de release een aantal keer geluisterd en laatst weer een paar keer geprobeerd. Helaas. Eens zal ik het wederom proberen maar ik denk niet dat dit album het voor mij ooit zal worden.

Vandaag Elemental en Raoul geluisterd. Heerlijk.

Beetje late reactie, maar die strijdbijl hadden ze in 2000 al begraven. Sindsdien hebben ze paar nieuwe albums gemaakt, opgetreden... Dus van 'even' is hier geen sprake.

Dit is een erg fijn en mooi album, één van de leukere verrassingen van 2022.
Tears For Fears behoort tot die acts door wiens muziek ik me altijd weer wat beter voel wanneer ik ernaar luister. Misschien is het nergens vernieuwend, maar zoals anderen al zeiden gelukkig proberen ze dit ook niet te hard en zetten de mannen zich tenminste niet voor lul door nog wanhopig hip te willen zijn.

Eens, The Tipping Point is weliswaar geen fenomenaal album maar er staat een rits sterke songs op deze schijf van heb ik jou daar. De heren hoeven zich absoluut niet te schamen voor deze plaat, de titelsong is zelfs meesterlijk. O ja, er mag wel wat meer tempo in mannen, gelieve niet weer 20 jaar wachten voordat je een plaat op de wereld loslaat

Tears for Fears heeft een prima album gemaakt met veel sterke songs. Natuurlijk kun je vergelijking maken met vroeger of eerdere albums, maar vroeger is niet meer. Dit is een prima album, vooral als je het afzet tegen de mainstream pop die je tegenwoordig op de radio hoort.