Red Hot Chili Peppers - Unlimited Love (2022)

De eerste plaat van de peppers sinds 2016. Aan de eerste single ‘Black Summer’ hoor je duidelijk de invloeden van Frusciante. Het is een degelijk nummer. Niet bijzonder goed maar ook niet slecht. Ik hoop over het gehele album meer funk te beluisteren!!

Groove Armada-achtig, die hoes.

Black Summer klinkt best lekker. The Getaway was mijn herontdekking van de band en dit klinkt als een mooi vervolg daarop zover.

Vond de eerste single van de vorige plaat eigenlijk een stuk beter dan deze. Slap nummer.

Grappig, ik ervaar juist precies het tegenovergestelde. Ik vond de single van de vorige plaat, gladde ingesukkelde dreutel muziek.
Op Black Summer klinkt er weer wat van de oude Peppers door. Zou dat komen omdat John Frusciante weer terug is bij de band?
Het klinkt niet vernieuwend, maar ach een leuke single is het wel. Benieuwd naar het album.

Ik vind het een lekkere single! Kom maar op met een nieuwe Peppers!

Goed nummer idd!!

Best aardig nummer Black summer, maar ook wel wat voorspebaar en keurig tussen de lijntjes, het moet blijkbaar wel radio vriendelijk zijn, zodat de comeback met frusciante weer aan het front, een begenadigd gitarist, een succes gaat worden.

Nice

Heb het over Dark Necessities. Vond die song een stuk pakkender dan dit 13-in-een-dozijntje ja. Dit is weer zo niksig als de helft van dat middelmatige Stadium Arcadium of teleurstellende I'm With You.

Na twee middelmatige albums kwam het nieuws enkele jaren geleden dat John Frusciante terug zou komen, wie had dat gedacht. Eén van mijn favoriete gitaristen, met een aantal favoriete muzikanten, terug in één van mijn favoriete bands. Hoelang hij er deze keer in blijft, is voorlopig niet de vraag
Zouden ze het nog kunnen?
Of worden ze langzamerhand een karikatuur van zichzelf?

Ik geef ze het voordeel van de twijfel.
Anthony Kiedis is tenslotte de enige die zelfs nou nog met trailerpark kapsel en porno snor wegkomt.

De leadsingle is in ieder geval aardig. Deze coverart en cheesy albumtitel negeer ik wel even
Want ik kan niet wachten!

Black Summer vind ik niet echt bijzonder. Maar verwacht wel het een en ander van de Peppers. Zoals altijd eigenlijk.

Ik krijg knuffelrock-vibes van die albumtitel maar is verder niet erg. Black summer klinkt alsof het op Californication had kunnen staan en dat vind ik wel minder. Ik hou toch wat meer van de funky rockende chili's: iets meer peper zeg maar.

Vanaf het moment dat het bij Radio 3 statutair beleid werd om minstens ieder half uur een Peppers-liedje te draaien ben ik op een gegeven moment echt kotsberoerd geworden van zowel de zender als de band. In beide gevallen best jammer; Radio 3 draaide toch altijd het meest mijn muzieksmaak, en ik luister nog steeds het liefste hún playlists op Spotify. Laatst nog weer eens de zender live geluisterd en het totale gebrek aan vernieuwing, de risicoloosheid en de volkomen absentie van humor (wie heeft die Frank ooit aangenomen???) deden me weer doorschakelen naar Eins-Live of Studio Brussel (overigens wel respect voor Timur!).
Zo staan ook mijn Peppers-platen al jaren onaangeroerd in de kast. Terwijl ze echt klasse zijn. Na Stadium Arcadium heb ik vrijwel niets meer geluisterd uit vrije wil....
En toen kwam vandaag, op de radio3-playlist, de nieuwe single voorbij. En die is LEUK!!! Zoals gezegd hierboven; niets vernieuwends. Maar dat hoeft ook helemaal niet. Gewoon een fijn kwaliteitsplaatje. Misschien het ideale moment om mijn pijlen niet meer te richten op mijn oude helden en ze opnieuw te omarmen..??

Black Summer is een groeiplaat, de tekst komt binnen. Het is net of John nooit weg is geweest, de vertrouwde peppersound is goed terug te horen op deze plaat. Ik ben benieuwd naar het nieuwe album.

Poster Child is toch wel old skool Peppers! Ook qua sound!

Best een lekker nummer weer hoor.

Jezus wat is dat nieuwe nummer ook weer beige. In de vorige (ook al niet zo geweldige) single zat tenminste nog een goede hook, maar dit heeft dat zelfs niet. Heb het gevoel dat deze band de laatste jaren in rondjes blijft lopen en steeds maar met hetzelfde kwam.

Eens. Poster Child is een wel heel gezapige en eentonige jam, die heus geen 5 minuten hoefde te duren. De tekst voelt bovendien als een lange stroom willekeurig bij elkaar geraapte culturele verwijzingen om toch maar diepzinnig of relevant te klinken. Black Summer is ook geen echte hoogvlieger, maar wel een stuk onderhoudender en had zo op Stadium Arcadium kunnen staan, met de onmiskenbare sound van Frusciante die de show steelt.

Hopelijk gaat het album dan ook meer in de richting van die laatste en niet de eerste.

Vind ik ook weer overdreven. Dat gitaarstukje is ook een beetje RHCP by the numbers.

Vind dat dit een heel saaiige band geworden is, heel grijs. Was op de vorige platen ook al zo (inclusief het veel te lange en gezapige Stadium Arcadium).

Daar verschillen wij van mening. Stadium Arcadium is inderdaad RHCP ontdaan van zijn wat ruwere kantjes, maar ik vind dat die plaat dat compenseert met een karrenvracht aan heerlijke warme melodieën, riffjes, solo's en catchy hooks. De popkant van RHCP op zijn best (ook al had er inderdaad wat in geknipt mogen worden en kan het als geheel niet tippen aan hun magnum opus Blood Sugar...).

Daarom vermoed ik dat Black Summer bij mij iets beter binnenkomt dan bij jou. Tegelijkertijd zit ik ook niet direct te wachten op nieuw songmateriaal van deze mannen, de kans dat het niveau uit de hoogtijdagen nog benaderd wordt acht ik namelijk heel miniem. Maar als het een lekker ontspannende plaat kan worden voor op de achtergrond tijdens een zomerse avond, dan neem ik daar al genoegen mee.

De twee laatste albums met Klinghoffer vind ik beter dan de eerste drie singles… Ben benieuwd naar het nieuwe album

Ik ben echt helemaal niet meer benieuwd naar het nieuwe album, wat slecht zeg, die drie verschenen singles. Veel artiesten klinken met het ouder worden doorleefder, volwassener, de Peppers klinken alleen maar saaier...

Hopelijk zijn de reeds uitgegeven nummers de zwakste broeders op deze plaat. Geen van hen komt in de buurt van het puike Dark Necessities van op de vorige plaat. Uiteraard is het geen probleem dat een nummer trager/ingetogener is, maar laat het dan tenminste pakkend zijn. Of hitwaardig. Maar geen van deze is dat.

Misschien ben ik wel niet zo'n kritische RHCP fan. Eigenlijk vind ik elk album wel z'n charme hebben. I'm with You deed me wat minder, maar vond ik ook best nog te pruimen.

Ik had dan ook geen moeite met de vooruitgesnelde singles. Nu moet ik wel zeggen dat ik die niet tot in den treuren heb beluisterd. Nu heb ik ze in de context van het 17 nummers tellende album gehoord. Een lang album. Alweer zou je zeggen.
Op dat vlak hield ik m'n hart wel vast, want dat betekent toch vaak wel wat fillers.

En ja, op Unlimited Love staan nummers die ik fijn vind en nummers die me wat minder doen.

Het 'probleem' met dit album en eigenlijk al met de laatste albums is dat we het onderhand wel kennen. De mannen zijn ouder geworden, maar doen nog steeds hetzelfde ding. De bravoure van de eerste albums is verdwenen en daardoor krijgen we een vervolg op een vervolg op een vervolg en telkens een tandje lager lijkt het wel.

Daar kan ik over zaniken, maar dan moet ik het album gewoon niet afluisteren, en aangezien ik blijkbaar wat minder kritisch ben heb ik er niet zo'n moeite mee om een uur en een kwartier naar nieuwe Peppers nummers te luisteren. Nummers die ook wel op albums als Stadium Arcadium of I'm with You hadden kunnen staan. Ik plaats dit album dan ook een beetje op dezelfde hoogte als de laatste.

De mannen hebben er volgens mij wel plezier in nu Frusciante weer terug is (alweer). Het klinkt losjes op nummers als Aquatic Mouth Dance, wat meer een funky jam is, net als Poster Child. En Not the One lijkt een soort poging om weer een Under the Bridge te presenteren (wat niet lukt, want het is best een gelikte ballad).
The Great Apes heeft een wat aparte tekst in het refrein, maar Frusciante kan zich even uitleven tijdens een één-tweetje met Flea en These Are the Ways kent wat felle momenten die me wel bevallen. Bastards of Light is een wat opvallender nummer waarop de band net even wat anders probeert binnen hun eigen vertrouwde geluid.

Met saaie nummers als It's Only Natural kan ik dan weer niet zo veel. Dat is mij zelfs te onopvallend grijs, en proberen ze op One Way Traffic een soort De La Soul te doen? Ik hoor af en toe een flard Me Myself and I, of ligt dat aan mij?

Ja, het is wellicht wat gezapig, maar dat zijn de Peppers sowieso al wel een tijd. Vinden we het wel oké als deze mannen op leeftijd nog nummers maken zoals ze in hun beginperiode deden? Gaan we daar weer over vallen uiteraard.

Wellicht ben ik teveel met de Peppers meegegroeid. Ook ik ben niet meer die 21-jarige gast uit de tijd dat Blood Sugar Sex Magik uitkwam. Misschien dat ik het daarom van ze kan hebben dat het allemaal wat minder scherp klinkt?!

Unlimited Love heeft mij best een aantal lekkere nummers te bieden. Mijn grootste kritiek is dat ze het beter hadden kunnen inkorten waardoor het album wat puntiger zou zijn geweest. Nu duurt het net wat te lang, en al helemaal met nummers in deze flow. Ik snap wel dat veel mensen de band niet meer zien zitten als ze Unlimited Love horen juist vanwege deze zaken.

En verder? Gewoon een prima funky-pop plaatje. Fijn voor in de zomer straks.

Wat zijn de beste nummers van de plaat?

Die gaan we zien als jij ze aanvinkt

Saai album. Gezapig. Ik was er al bang voor naar de titel te oordelen...Teleurstellend. Tot nu toe Veronica het beste nummer.

Vond/vind Dark Necessities een fijne single en ga obv de commentaren deze nieuwe toch een kans geven (al was het maar omdat mijn meisje nog steeds in de categorie "fan van" valt)