Red Hot Chili Peppers - Unlimited Love (2022)

Misschien ben ik wel niet zo'n kritische RHCP fan. Eigenlijk vind ik elk album wel z'n charme hebben. I'm with You deed me wat minder, maar vond ik ook best nog te pruimen.

Ik had dan ook geen moeite met de vooruitgesnelde singles. Nu moet ik wel zeggen dat ik die niet tot in den treuren heb beluisterd. Nu heb ik ze in de context van het 17 nummers tellende album gehoord. Een lang album. Alweer zou je zeggen.
Op dat vlak hield ik m'n hart wel vast, want dat betekent toch vaak wel wat fillers.

En ja, op Unlimited Love staan nummers die ik fijn vind en nummers die me wat minder doen.

Het 'probleem' met dit album en eigenlijk al met de laatste albums is dat we het onderhand wel kennen. De mannen zijn ouder geworden, maar doen nog steeds hetzelfde ding. De bravoure van de eerste albums is verdwenen en daardoor krijgen we een vervolg op een vervolg op een vervolg en telkens een tandje lager lijkt het wel.

Daar kan ik over zaniken, maar dan moet ik het album gewoon niet afluisteren, en aangezien ik blijkbaar wat minder kritisch ben heb ik er niet zo'n moeite mee om een uur en een kwartier naar nieuwe Peppers nummers te luisteren. Nummers die ook wel op albums als Stadium Arcadium of I'm with You hadden kunnen staan. Ik plaats dit album dan ook een beetje op dezelfde hoogte als de laatste.

De mannen hebben er volgens mij wel plezier in nu Frusciante weer terug is (alweer). Het klinkt losjes op nummers als Aquatic Mouth Dance, wat meer een funky jam is, net als Poster Child. En Not the One lijkt een soort poging om weer een Under the Bridge te presenteren (wat niet lukt, want het is best een gelikte ballad).
The Great Apes heeft een wat aparte tekst in het refrein, maar Frusciante kan zich even uitleven tijdens een één-tweetje met Flea en These Are the Ways kent wat felle momenten die me wel bevallen. Bastards of Light is een wat opvallender nummer waarop de band net even wat anders probeert binnen hun eigen vertrouwde geluid.

Met saaie nummers als It's Only Natural kan ik dan weer niet zo veel. Dat is mij zelfs te onopvallend grijs, en proberen ze op One Way Traffic een soort De La Soul te doen? Ik hoor af en toe een flard Me Myself and I, of ligt dat aan mij?

Ja, het is wellicht wat gezapig, maar dat zijn de Peppers sowieso al wel een tijd. Vinden we het wel oké als deze mannen op leeftijd nog nummers maken zoals ze in hun beginperiode deden? Gaan we daar weer over vallen uiteraard.

Wellicht ben ik teveel met de Peppers meegegroeid. Ook ik ben niet meer die 21-jarige gast uit de tijd dat Blood Sugar Sex Magik uitkwam. Misschien dat ik het daarom van ze kan hebben dat het allemaal wat minder scherp klinkt?!

Unlimited Love heeft mij best een aantal lekkere nummers te bieden. Mijn grootste kritiek is dat ze het beter hadden kunnen inkorten waardoor het album wat puntiger zou zijn geweest. Nu duurt het net wat te lang, en al helemaal met nummers in deze flow. Ik snap wel dat veel mensen de band niet meer zien zitten als ze Unlimited Love horen juist vanwege deze zaken.

En verder? Gewoon een prima funky-pop plaatje. Fijn voor in de zomer straks.

The Grey Tepid Ichiban Eggplants klinkt voor geen meter, maar zou wel een betere bandnaam zijn.
Laffe, zouteloze hap. Tijdens de vrijgekomen nummers kan ik een gaapje niet onderdrukken.
Vooralsnog Unlimited boredom.

Als RHCP-fan vanaf 2002 (By The Way) doet het toch wel een beetje pijn om de negatieve reacties te lezen. Maar goed, dat hoort erbij.
Het valt me op dat velen terugverlangen naar de 'hete', 'funky', 'knettergekke' peppers uit de jaren '80 en begin '90. Lijkt me erg frustrerend, aangezien de band vanaf Californication 'gewoon' een andere weg is ingeslagen die musicaal anders maar nog steeds hoogstaand is. Muzikaal en tekstueel hebben ze sinds onder andere Breaking The Girl en Under The Bridge en sowieso het album Californication iets anders te vertellen. One Hot Minute stak niet heel goed af tegen Blood Sugar Sex Magic, maar zelfs die plaat bevat echt wel leuke momenten. Dave Navarro was destijds helemaal niet zo'n vreselijke vervanger.
De tweede stint van John Frusciante zorgde voor een nieuwe muzikale benadering en voor drie zeer goede albums.
I'm With You - sloeg de plank een beetje mis, maar The Getaway maakte weer een en ander goed.
Frusciante zorgt bovendien met zijn derde terugkomst (alweer) voor warme RHCP-harten en toch ook gewoon voor een kwalitatief en creatief veel hoogwaardiger gitaarspel en muzikale chemie (Chad Smith en Flea spelen beiden zeer strak). Met alle respect naar Josh Klinghoffer toe natuurlijk.
Unlimited Love - dat hier in rood vinyl voor de 4de keer op de pick up ligt te draaien - voelt een beetje als een terugblik op, of misschien een samenkomst van, de afgelopen ruim twee decennia. Het wiel wordt niet opnieuw uitgevonden en toch doen ze weer een aantal aparte dingen. Anthony Kiedis zingt en rapt niet super, maar voldoende goed. Hij is toch gewoon dé onmisbare stem van de peppers en zijn kwaliteiten als tekstschrijver zijn niet te ontkennen. Sommige songs doen denken aan het geluid van By The Way en Stadium Arcadium. Ook het poppy gehalte is hier en daar nog steeds hoog. Op het interessantere gitaarspel en de nieuwe muzikale inspiratie na is het een mooi verlengde van The Getaway.
Voor de die hard Blood Sugar Sex Magic fan (en de periode hieraan voorafgaand) zal ook dit album niets teweegbrengen behalve irritatie of teleurstelling. Deze zullen denk ik de rest van hun leven tevergeefs moeten blijven wachten op de jaren '80 en '90. Voor de luisteraars die de peppers de afgelopen 20 (à 23 - vanaf Californication) jaar konden waarderen, zal ook dit album - dat met momenten zeker ook (weer) wat pit bevat - een leuke toevoeging zijn aan de discografie. Ik luister in elk geval weer met plezier naar dit dubbel-album (dat in mijn optiek zelfs nog langer had mogen zijn). Benieuwd of het materiaal dat dit album niet heeft gehaald, in de nabije toekomst alsnog uitgebracht wordt. Fingers Crossed. Voor nu draai ik 'm nog eens om ✌

Toch best een gevarieerd album. Het is misschien niet een geheel, maar er zitten van die typische RHCP dingetjes op die de plaat zeker NIET saai maken. Een nummer als Veronica bijvoorbeeld, met een gekke tekst en fantastisch outro. Soms laidback, dan weer stevig als in een topnummer als These Are The Ways. Ik vind het goed!

Uchste luisterbeurt: nog steeds niet teleurgesteld. Optreden bij Kimmel was ook gaaf.

Ik denk dat Fruscianti de beste guitarist is die geen guitaar kan spelen. Magisch.

The Red Hot Chili Peppers hebben net hun twaalfde uit. Voor velen een bijzonder album om naar uit te kijken. Vooral, geen enkele twijfel, vanaf de eerste zwevende noten, vanaf die infectueuze groove van 'Black Summer' zal het enthousiasme onverwoestbaar overspringen en zullen geesten weer vertoeven, bedwelmd en ontroerd, in sferen van de Peppers' hoogdagen. Van, zeg dus maar, de tijden van die andere ook echt goeie dubbelaar 'Stadium Arcadium' of bij die nog andere schijven ervóór. Inderdaad, die vertrouwde afgekloven cleane Pepper-sound, die pure zang van Anthony Kiedis, die melodieuze muzieklijnen van John Frusciante, dat is er allemaal weer als vanouds. Klinken ze hier her en der misschien wat braver, gelikter of afgeborsteld, laat dat dan aan die geweldige producer Rick Rubin liggen, want hier krijg je van de Peppers geen kleffe herhaling. Er zit integendeel heel wat fraais in the pipeline, met nu ook de voorzichtige diepgang van de intussen wijzere groep, met toch zeker wel een hele schare nieuwe funkers en funkrockers, tot en met, enkel risicovol voor de gevoelige zielen, ook een aangenaam experimentje hier en daar. Het wordt, na de terugkeer van bloedbroeder-meestergitarist Frusciante, man die zuivere emotie uit zijn gitaarsnaren tovert, eindelijk en vooral weer vintage-funkyfeest van vier getrouwen, een onophoudelijk sympatieke buiteling ter ere van eindeloze liefde en vriendschap. 'Unlimited Love'. De magie van de beste Peppersline-up ooit is weer daar en dat hoor je. Dit maakt deze nieuwe zo'n spannend album, met zowel honneurs aan de goede smaak als aan hun stijlvolle terugkeer naar het rockpodium. Geen van het viertal is zijn technische vaardigheden verleerd, meer, je hoort ze hier als groep weer boven zichzelf en de som der delen uitstijgen.

Verwacht, als van zoveel groepen met een mooie, lange staat van dienst, van deze iets oudere heren nu geen 'Blood Sugar Sex Magik' meer. En jawel, anderen maken er straks om welke slappe redenen dan ook hoe dan toch een gemakkelijke schietschijf van. Genieten is het echter sowieso: van een heerlijk zingende Kiedis, van Flea's funkende bas of Smith's rechttoe rechtaan drumspel en bovenal van een alles bij de Peppers verbindende, vloeiende Frusciante.
Vandaag maken ze hedendaagse, zeer goede songs met relevante actuele teksten, met een groot bereik en met de goede zomerse feel. 'Black Summer' bijvoorbeeld, ingetogen melodisch in de start, Anthony Kiedis' steeds kinetischer wordende 'red-de-natuur'-song, met een Pepperstrakke beat en dan hoor je voor het eerst sinds jaren weer echt Frusciante's befaamde atmosferische gitaargeluid.

Hun rocksongwriting klinkt verre van verwaarloosd. 'Here Ever After', is zo'n energiek stuiterend funkrocknummer, in Kiedis' kenmerkend speedparlando over z'n foute liefde. En met wat een fraaie Frusciante-eindsolo! Neem 'The Great Apes', aantrekkelijke rocker, statig opstartend, met een Kiedis die zich opwindt en de in distortion solerende gitaren die de boel dan maar helemaal de fik in steken. Evenzo 'Whatchu Thinkin', funkrocker die Frusciante ook hier bijna een minuutlang wild Jimi Hendrixend afrondt. 'The Heavy Wing', wat bluesy in de opstart, Kiedis en Frusciante zingend over alles wat meer is dan blinkend goud, vliegen daar, samen met de indrukwekkende rockgitaareffecten, even heavy mee op als de aangegeven songnaam.

Bij de loutere funkers, Poster Child', uitstekende funkpop met Kiedis op zijn Peppers mitraillerend rappend over zijn iconen in de pop- en rockcultuur. Of 'It's Only Natural', over verliefd worden ondanks klassenverschillen, Frusciante's swingende gitaardans-vrije stijl overheen Flea's ongehaaste funkbasnoten. Evenzo het dartele samenzingertje 'She's a Lover', over verliefdheid en onafhankelijkheid of het uptempo, in de jam lichtrockende roadtripsong 'One Way Traffic', twee even heerlijke funkgeschenken. 'Let 'Em Cry', Kiedis croonend in funky sferen van een Barry White, repeterend pulserende bas en drums, met eenzaam improviserende trompet en Frusciante die het met niet minder dan imponerende solo's overneemt.

Experimenteler gaan de Peppers tekeer in hoogtepunt 'Aquatic Mouth Dance', vintage funky Flea, met werveling van dansende basnoten in duel met zijn in z'n tekst voortdurend naar hun carriërestart refererende Kiedis, Chad Smith pittig meedrummend en Frusciante gitaarlicks uitstrooiend, allen dan helemaal verrast door de jammende jazzblazersexcursie op het einde. Evenzeer opkijken wordt het bij 'These Are the Ways'. Van langzaam ingetogen, verfijnde popopbouw gaat ie regelrecht naar een rauw doorslaande grungerocker. Over het 'bullebak-Amerika'. Ok. Sterk.
Evengoed nog wat experiment in 'Bastards of Light', starten met Peppervreemd zwaar staccaterende synths, een akoestisch tussenstukje en finaal kanjers van hardrocknoten.

De Peppers on the poppy side gaan dan weer voluit op 'Not the One'. Melancholisch over liefde mediterende popsong, traag drijvend over vredig romantische synths, zachte piano en Frusciante's bijna meefluitende reverbgitaar. Ook de aangename rustigheid van 'White Braids & Pillow Chair' is een van die tedere lovesongs op zijn Peppers. Het schitterende 'Veronica' is een en al gevoeligheid, zo passend in het universele thema van het album 'Unlimited Love'. Hoe zit het, ervaren verschillende mensen hun liefde niet elk verschillend? Vergeten we daarbij toch maar de geweldige instrumentatie van het nummer niet.

Het beatlelesk akoestisch afsluitende 'Tangelo' is een sublieme tour de force van de hele herenigde band, hier zo helemaal op het einde. Sereen, met ook hier opnieuw de geest van 'unlimited love' en hemels aangroeiende achtergrondharmonieën. De Peppers verzoenen zich even perfect met elkaar als wij met het aflopen van dit fraaie album.

Want wat zalig, deze 73 minuten The Red Hot Chili Peppers! We krijgen een topgroep hier, herenigd in vriendschap, met teruggevonden vertrouwen. Door hun uitbundige jams al heel vlug weer geïnjecteerd met nieuwe ideeën en zin voor musiceren én plezier maken zonder moeite. Het leidt tot hun beste album sinds 16 jaar. Dit boostert alleen maar de Peppersnostalgie in afwachting van hun zomerse passages straks in Nijmegen of Werchter 2022. We tellen af.

De Peppers zullen volgend jaar hun 40 jarig jubileum vieren, want de in Los Angeles opgerichte band werd in 1983 geboren. Meerdere muzikanten hebben deel uitgemaakt van de rockband, maar alleen zanger Anthony Kiedis en bassist Flea, echte naam Michael Balzary, maakten vanaf het begin alles rondom de Red Hot Chili Peppers mee. Na een aantal drummers uitgeprobeerd te hebben, maakt Chad Smith sinds eind jaren tachtig ook vast deel uit van de band. De rol van de gitarist is voor de muziek van de Peppers erg belangrijk en meerdere muzikanten hebben de rol op zich genomen. Belangrijkste in de geschiedenis van de band waren Hilel Slovak, die het beginjaren meemaakte, Dave Navarro en Josh Klinghoffer geselden een aantal jaren de snaren, maar John Frusciante is misschien wel de belangrijkste gitarist geweest. Twee perioden maakte hij deel uit van de band en sinds 2019 begon hij aan de derde periode en is hij weer een vast bandlid.
Tot zover het personeelsbestand.

Het selftitled debuutalbum lag in 1984 in de winkels. De stijl van de band is op dat album in ontwikkeling. Er zit al wel een funk element in de songs, maar het klinkt allemaal nog wat mager. De albums die volgden laten een band horen die de stijl verder ontwikkelt, rock met funk en punk invloeden. Op “MOTHER’S MILK” uit 1989 vind ik dat de sound van de Red Hot Chili Peppers perfect in uitgekristalliseerd. De Stevie Wonder cover “HIGHER GROUND” was toentertijd mijn eerste kennismaking met de Amerikanen, overigens een fantastische bewerking van dat nummer. “BLOOD SUGAR SEX MAGIK” uitgebracht in 1991, zorgt voor de eerste millionseller en tevens een nummer 1 hitsingle in de Nederlandse Top 40. De ballad “UNDER THE BRIDGE” bereikte in 1992 de top van die hitlijst. Met “ONE HOT MINUTE” wordt het succes gecontinueerd, maar het is “CALIFORNICATION” uit 1999 dat de band een sterrenstatus geeft. Diverse singles zijn succesvol en het album laat een perfecte balans tussen alternatief en pop horen. “BY THE WAY” uit 2002 en “STADIUM ARCADIUM” uit 2006 zijn eveneens zeer succesvol. Er volgen in die periode ook drie top 10 hits in de Top 40, “BY THE WAY”, het geweldige “DANI CALIFORNIA” en het eveneens fantastische “SNOW (hey oh)”. De twee albums die hierna volgen zijn minder succesvol, maar als live band zorgt het viertal keer op keer voor een onvergetelijke avond.

Album 12 is “UNLIMITED LOVE” dat nu in de winkels ligt. Rick Rubin, die in het verleden ook al betrokken was bij albums van de Peppers is de producer van het schijfje, dat maar liefst 17 tracks bevat. Ruim 73 minuten en misschien is dat wat aan de lange kant, maar de kwaliteit is er ontegenzeggelijk. Opener is de heerlijke single “BLACK SUMMER”, het herkenbare gitaargeluid dat in veel nummers van de band zit, mooie melodie en prima gezongen. “HERE EVER AFTER” is een typische Peppers song, rappend zingen, pakkend ritme, heerlijk. “AQUATIC MOUTH DANCE” is eveneens pakkend met fantastisch basspel van Flea, blazers die een kakafonie aan geluid produceren, waardoor het één van de betere nummers van het album is geworden. “NOT THE ONE” is een mooie ballad waarin Kiedis het juiste gevoel aan het liedje toevoegd, “POSTER CHILD” is een midtempo popliedje met Flea in een hoofdrol, “THE GREAT APES” is opnieuw midtempo en heeft een mooie melodielijn en Frusciante laat zijn gitaar tekeer gaan in een geweldige solo. “IT’S ONLY NATURAL” is opnieuw midtempo en is het langste nummer van “UNLIMITED LOVE”. Prima liedje, poppy dat gevolgd wordt door “SHE’S A LOVER”, waarin het tempo iets omhoog gaat.

“THESE ARE THE DAYS” herinnert het meest aan de oude Red Hot Chili Peppers, rustige opbouw dan gaan ze los, ik vind dit het minst commerciële, minst toegankelijke nummer van het album. “WHATCU THINKIN’” is midtempo en pakkend, “BASTARDS OF LIGHT” poppy en melodieus, “WHITE BRAIDS & PILLOW CHAIR” opnieuw midtempo en, naar mijn mening, een niemendalletje, “ONE WAY TRAFFIC” is heerlijk funky en pakkend, “VERONICA” kent een paar tempowisselingen en is verder een aardig nummer, “LET ‘EM CRY” is midtempo en het gitaarspel is mooi en de solo van Frusciante is gaaf. “THE HEAVY WING” is één van de toppers van het album, spanende opbouw en een ruiger refrein gedeelte met stevig gitaarwerk en heerlijke riffs. “TANGALO” is voor mij een overbodig nummer op het album. Het voortkabbelend slotakkoord had weggelaten mogen worden.

Zoals aangegeven staan er wat mij betreft te veel nummers op “UNLIMITED LOVE”, er hadden zeker drie of vier nummers weggelaten mogen worden. Een album dat de fans van het vroegere werk van de Peppers niet echt zullen omarmen, daarvoor zijn ze te commercieel geworden. Dat ze nog steeds kwaliteit leveren is voor mij duidelijk en dat laten ze op dit album op een aantal momenten horen.

Hier mijn recensie:

1e luisterbeurt: nah, niks
2e luisterbeurt: mmm
3e luisterbeurt: zou het dan toch….
4e luisterbeurt: dit klinkt toch wel lekker!
5e luisterbeurt: bijzonder album, ik ben verkocht!

Er zit veel afwisseling in het album, van funk tot rock en van rustig tot lekker knallen! Daarnaast zingt Anthony beter dan hij ooit gedaan heeft en is het gitaarspel van de heer Frusciante weer oorstrelend. Ik weet niet wat het is, maar als die vier gasten bij elkaar komen dan gebeurt er iets magisch. Het lijkt allemaal zo soepel te gaan. Kortom; ik heb er weer een plaat bij waar ik lekker van kan genieten.

Behoorlijk slaapverwekkende bedoening dit, gezapig en ongeïnspireerd. De albumtitel alleen al. Zo suf heeft de band wat mij betreft niet eerder geklonken. Hier en daar een aardige tracks zoals de single Black Summer, maar ook op die momenten wil de boel niet echt tot leven komen. Ik zal maar niet beginnen over peper in de reet...