Kurt Vile - (watch my moves) (2022)

Ik heb ze net wat pakkender gehoord van Kurt Vile. Niet slecht, niet slecht, maar ik ga ook niet uit m'n dak. Maar dat neuzelende getokkel gaat niet vervelen. Hup Kurt, op naar de volgende.

Denk dat ik dit als geheel wel z'n beste vind sinds Wakin, maar al die platen ontlopen elkaar nauwelijks. Bijzonder consistente artiest. Je zou dat ook voorspelbaar kunnen noemen, maar niemand weet zo goed dit zeldzame sfeertje neer te zetten als Kurt. Eerste paar luisterbeurten zijn altijd gewoon fijn, maar daarna gaan de nummers zich pas echt in je ziel nestelen en ontdek je ook het onderscheidende van elk nummer onderling en het album als geheel ten opzichte van de rest van het oeuvre. Zoals bij z'n vorige paar ook het geval was komt het dubbelelpee-format de beleving extra ten goede, juist door er niet te diep in weg te zakken verdwijnt de muziek nooit naar de achtergrond.

Dit inderdaad. Alleen Kurt Runner skip ik consistent.

Ah, vind ik wel een fijn ambient-intermezzo om even bij weg te dromen waardoor het nummer erna nog mooier binnenkomt, voor mij werkt het ieder geval wel in de albumbeleving.

Vreselijk, ik kan er wederom niets mee. Heb eerdere albums van hem geprobeerd en hem zelfs live bekeken, maar ik word vooral agressief van deze muziek. Ik kan mijn vinger er niet opleggen waarom, maar het raakt echt alleen maar negatieve snaren bij mij.
Ik ga deze dus ook maar geen cijfer geven, ik kan niet eens in de buurt van een objectieve beoordeling komen.

Weet je wat het is. Wanneer Kurt Vile in mijn tuin zo stoned als een garnaal beetje zit te pingelen en onsamenhangend mee zit te zingen vind ik het waarschijnlijk ook goed. Ik ben een "sucker" voor zijn laidback stijltje en dan mogen de liedjes minder puntig en memorabel zijn. Ik blijf het een lekker plaatje vinden.

Heerlijk album weer. Je valt je er geen buil aan, het kabbelt lekker door en na een tijdje krijg je er een fijn gevoel over. Het is geen koptelefoonmuziek, maar met de zomer in aantocht is dit toch een lekker album.

die springsteen cover

Ik vond deze plaat in eerste instantie behoorlijk tegenvallen. Net even wat minder scherp dan de eerdere. Maar... ik ben inmiddels verslaafd. fantastische relaxte vibe. Schitterend einde ook, eerst de fraaie cover van Wages of Sin, dan het vreemde Kurt runner, om je vervolgens helemaal te betoveren met Stuffed leopard. Iedere keer als ik dat nummer hoor wil ik Coney Island van Lou Reed er achteraan draaien. Dat niveau dus..

Mijn mening even bijstellen. Ik heb dit album erg vaak gehoord en gisteren Kurt met zijn geweldige band live aanschouwd in Nijmegen. Wat een sound en wat een topgitarist is Kurt Vile. Iedere song een andere gitaar en dat klinkt inderdaad telkens anders. Veel nummers van dit album kwamen voorbij en echt allemaal raak. Ik ben vanaf nu officieel fan.

Muziek die vooral het beste gedijt bij een zonsondergang of vallende bladeren bij een najaarszonsondergang.

Sinds Smoke Ring For My Halo een groot fan van Kurt Vile. Dit is het eerste album van hem dat me echt tegenvalt. Like Exploding Stones vond ik een hele fijne single, maar de rest van het album kan me echt nauwelijks bekoren. Bij vlagen irriteert de muziek zelfs. Mount Airy Hill (Way Gone), op Spotify zelfs het populairste nummer, irriteert ook gewoon. Zeurderig, eentonig en bij vlagen zelfs vals. Dat zeurderige zat natuurlijk altijd al in zijn muziek: het is zijn manier van zingen. Maar het lijkt alsof er bij mij een soort Kurt Vile-moeheid is ontstaan. Hopelijk is deze vermoeidheid van korte duur.

Net zo heerlijk loom, chill en positief kabbelend als de voorganger, dus hetzelfde cijfer.