Kurt Vile - (watch my moves) (2022)

Like Exploding Stones is classic laid-back Kurt Vile, alvast een fijn voorproefje.

Fijn...heerlijk

Oeh yess, hier heb ik zin in

Gadverdamme, wat een lekkere single zeg! Wat blijft Kurt toch een grote held. Sinds Smoke Ring For My Halo een groot fan. Zijn vorige twee platen (Bottle It In en die met Courtney Barnett) vond ik een beetje flauwtjes, maar met deze single lijkt het wel weer de goede kant op te gaan.

Ook Hey Like a Child is erg lekker, prachtig gitaarspel. Dit belooft een perfect lenteplaatje te worden

Maar weinig (solo) artiesten waarbij ik een speelduur van 1 uur en 13 minuten zie en niet denk 'als dat maar goed gaat'.

Wat een waste of talent was het trouwens geweest was hij zijn leven lang bij TWoD gebleven. Die band red het zonder hem ook meer dan prima, en dan hadden we al deze zomerse laidback platen niet gehad.

Mount Airy Hill (Way Gone) is even andere koek, moet wel even wennen als hij met zijn stem de hoogte ingaat. Maar wel weer heerlijk laidback en verslavend gitaarspel.

ik vind zijn songs op zich tof maar altijd zo lang terwijl er niks gebeurt. Zo slaapverwekkend saai altijd. En dat heb ik hier ook weer

Valt niet mee deze. Gezien het dunne koord tussen nonchalance en saaiheid waarop de man muzikaal balanceert, zat dat moment er ook wel aan te komen. Vile is eindelijk aanbeland op het bedenkelijke niveau van zijn voormalige 'werkgever'.

Past in het rijtje tegenvallers van gevestigde namen (Harding, Midlake, Madrugada, Eels) de laatste tijd.

Ik hoop heel erg dat ik je ongelijk moet geven, maar ben het met je eens wat gevestigde namen betreft (met Eels heb ik overigens nauwelijks iets gehad). Midlake was al duidelijk dat de magie weg was. Harding heeft mooie nummers op het album staan, maar als geheel een tegenvaller. Ik had mijn centen op Vile gezet, al vod ik zijn laatste album ook al niet meteen aanschafwaardig. Ga er met een bibberend gevoel eens goed voor zitten...

Hoor geregeld iets van de beste man voorbijkomen en er bekruipt me dan een soort ramptoerisme. Voor mij is dit echt ALLES wat ik verschrikkelijk kan vinden aan muziek. Dat slome, lome, getokkel. Die stem. De ultieme verveling gevat op plaat. Nonchalance en saaiheid inderdaad. Maar aangezien het dus toch flinke emotie -want ergernis- bij me opwekt zou je ook kunnen concluderen dat dit heel knappe muziek is, die als kunstvorm interessant is. Heel veel muziek laat me namelijk onverschillig, maar dit zeer zeker niet. Toch ook boeiend eigenlijk.....

Alles moet nog wat bezinken maar Fo Sho gaat er alvast goed in!

Wat minder divers dan zijn voorgangers en dan gaat de lange speelduur misschien toch een beetje opbreken. Heb beter gehoord van hem, maar misschien groeit het nog.

Het bedenkelijke niveau van zijn voormalige werkgever? Lol.
En ook de laatste van Midlake is ook gewoon een goeie plaat.
Overdrijf anders een beetje…

Winkje gemist? WoD vaak genoeg geprobeerd en immer doodsaai bevonden. Deze past mooi langs die meetlat. Waar ik bij eerdere albums vaak verrast werd door het inventieve gitaarspel van Vile, gebeurt er nu veel te weinig en zijn de melodieën wmv wel érg eenvormig.

Bij op het strand liggen gebeurt er relatief ook weinig, toch mag het van mij eindeloos duren
Zo voelt een plaat luisteren van KV voor mij..

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kurt Vile - (watch my moves) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kurt Vile - (watch my moves)
Kurt Vile blijft gewoon lekker doen waar hij zin in heeft, wat wel eens een wat mindere songs oplevert, maar over het algemeen genomen is het deze week verschenen (watch my moves) een prima album

Ik ben zeker geen groot fan van de muziek van Kurt Vile, maar met zijn nieuwe album (watch my moves) heeft de Amerikaanse muzikant me zeer aangenaam verrast. Dat heeft hij gedaan met muziek die in het verlengde ligt van zijn vorige albums, maar de songs op (watch my moves) zijn over het algemeen genomen beter, al slaat de Amerikaanse muzikant de plank ook wel eens mis. Wanneer je de sterke songs over houdt, heb je nog altijd een drie kwartier durende soundtrack voor een warme, luie en zorgeloze zomer en zowel aan deze zomer als aan de bijbehorende soundtrack ben ik wel toe. De muziek van Kurt Vile wordt vaak saai genoemd, maar (watch my moves) is dat zeker niet.

Ik had tot dusver niet heel veel met de muziek van de Amerikaanse muzikant Kurt Vile, die ooit deel uit maakte van The War On Drugs, maar de band verliet voor het grote succes kwam. Smoke Ring For My Halo uit 2011 en Waking On A Pretty Daze uit 2013 vond ik bij de release nog wel aardig, maar ik denk niet dat ik de albums hierna nog (vaak) heb beluisterd.

De albums die volgden vond ik vooral bloedeloos saai. Kurt Vile tokkelde er vrolijk op los en grossierde in lome gitaarsongs met bijna gesproken vocalen, maar ze gingen bij mij het ene oor in en het andere oor weer uit. Zelfs het album dat hij maakte met Courtney Barnett kon ik maar matig waarderen, waardoor ik er stellig van overtuigd was dat ik het deze week verschenen (watch my moves) zou laten liggen.

Na de wat sullige en door piano gedomineerde openingstrack leek dit inderdaad te gaan gebeuren, maar vanaf de tweede track begon (watch my moves) me te bevallen en inmiddels heb ik het nieuwe album van Kurt Vile al veel vaker beluisterd dan alle voorgangers bij elkaar. Dat is op zich bijzonder, want zoveel is er nu ook weer niet veranderd in de muziek van de Amerikaanse muzikant.

Ook op zijn negende album maakt de muzikant uit Philadelphia, Pennsylvania, dromerige muziek die zich wat loom voortsleept en die wordt gecombineerd met hier en daar bijna gesproken vocalen, die zo af en toe herinneringen oproepen aan Lou Reed. Zeker wanneer de gitaren domineren klinkt de muziek van Kurt Vile voorzichtig psychedelisch, maar de Amerikaanse muzikant varieert op (watch my moves) net wat meer dan in het verleden met de inkleuring van zijn songs, onder andere door het gebruik van elektronica.

Ik kan me goed voorstellen dat de muziek van Kurt Vile als saai wordt ervaren, want dat vond ik zijn vorige albums ook, maar toen (watch my moves) in een heerlijk lentezonnetje door de oortjes kwam, beviel het nieuwe album van Kurt Vile me uitstekend. Na de miskleun van de openingstrack zoekt Kurt Vile het wat meer in de Amerikaanse rootsmuziek, maar het is wel rootsmuziek die incidenteel wordt gecombineerd met wolken synths, die het psychedelische karakter van de muziek van Kurt Vile nog wat versterken.

Het kabbelt allemaal bijzonder aangenaam voort, maar de muzikant uit Philadelphia heeft ook veel moois verstopt in de dromerige klanken op het album. Zeker wanneer je aandacht hebt voor al dit moois is (watch my moves) een interessant album, dat echt geen moment saai is. Kurt Vile heeft een album afgeleverd dat zomaar de soundtrack van een lome zomer kan worden, maar het is ook een album dat het verdient om met volledige aandacht beluisterd te worden.

(watch my moves) bevat 15 tracks en die zijn misschien niet allemaal even goed, maar er blijft een respectabel aantal uitstekende songs over, waaronder de fraaie cover van Springsteen’s Wages Of Sin (dat Born In The U.S.A. net niet haalde en op de verzamelaar Tracks terecht kwam), het gospelduet Jesus On A Wire met Cate Le Bon, het poppy Say The Word (eveneens met Cate Le Bon) en het bijzonder fraaie Cool Water.

Het nieuwe album van Kurt Vile roept vooralsnog zeer gemengde reacties op, maar (watch my moves) heeft mij zeer aangenaam verrast en is echt een flink stuk beter dan de vorige albums van de Amerikaanse muzikant. Het is voor mij in ieder geval het eerste Kurt Vile album dat ik echt veel vaker ga beluisteren. Erwin Zijleman

Maakt dat winkje iets van verschil? Is steeds een vat vol emoties de platen van WoD. Zowat de tegenpool van doodsaai. Om op te feesten en los te gaan moet je niet naar WoD of dit luisteren, daar zijn inderdaad veel andere en beter geschikte artiesten voor. Saaiheid is relatief en hangt voor een groot stuk af van het moment van beluisteren.

Different strokes for different folks. Veel plezier met WoD, zet ik straks Smoke Ring wel even op. (als in ironie oid).

8Deze bevalt mij toch een stuk beter dan zijn voorganger: minder catchy nummers (geen 'one trick ponies' of geen 'I park for free!' om mee te zingen) , maar wel meer samenhang en geen enkele stinker (dus ook geen 'skinny mini', 'cold was the wind' of geen gekke cover die er totaal niet bij past zoals 'rollin with the flow'.)

(watch my moves) eindigt bij mij momenteel als derde, met smoke ring als tweede en wakin op de eerste plaats. Lekker hoor, zeker in combinatie met een lentezonnetje. De openingstrack vind ik ook zeker niet slecht, maar klinkt wel verrassend en op een mooie manier ook naïef.

Als The War On Drugs de succesvolle opmars naar het grote publiek bereikt is Kurt Vile al geruime tijd geen bandlid meer. Dat men nog steeds die link legt is allemaal zo begrijpelijk, de geest van Kurt Vile waakt nog steeds dienend over het The War On Drugs geluid. Zijn cruciale in psychedelica doordrenkte gitaarspel is dan wel gewaagder dan die langgerekte huidige panoramavelden.

De voorliefde van jaren tachtig Fleetwood Mac werk en Bruce Springsteen songstructuren spelen nog steeds bij Kurt Vile een essentiële songbelevingsrol. Zo overtuigend zelfs dat hij de fase van schaamteloos jatten achter zich gelaten heeft en nu stoutmoedig na het bewerkte Downbound Train opnieuw daadwerkelijk aan een Bruce Springsteen cover waagt. Wages of Sin staat oorspronkelijk op de Tracks box en is restmateriaal uit zijn Nebraska periode, en al eerder door Damien Jurado op plaat gezet.

Het verhalende levendige van Bruce Springsteen krijgt een heldere dromerige, spirituele injectie toegediend, en overschrijdt nog sterker die verlokkende hoofdzonden grenzen. Songsmit Kurt Vile werpt zijn handen in het vuur om deze pas later ontdekte klassieker tot een scherpe druggy song te hersmeden. Betaalde liefde in schemerige hotelkamers, bij Bruce Springsteen met een onderliggend schuldgevoel, bij Kurt Vile met die avontuurlijke angst om betrapt te worden. En daarin verschilt Kurt Vile ook met het wat veilig ingestelde geniale The War On Drugs, het is net wat gewaagd stouter, menselijker zelfs. Stiekem is deze stevige gedurfde bewerking wel het absolute hoogtepunt van (watch my moves).

(watch my moves) heeft een twijfelachtig folky lo-fi demo begin. Goin on a Plane Today is eenvoudig qua opzet, bijna bewust gekozen kinderlijk. De dronken bas strompelt de kamer binnen om vervolgens door de overheersende blazers omver geblazen te worden. Dit is ook Kurt Vile, de schoonheid weggestopt in klein gehouden knullige speelse probeerseltjes. Vals gestemde gitaren, een voorgeprogrammeerde Bossanova beat, misschien net een tikkeltje te opzichtig gemaakt. Flyin (Like a Fast Train) in slow motion. Een progressieve track met een conservatief startpunt, allemaal leuk maar uiteindelijk verlang je toch naar wat meer diepgang en complexiteit.

Die lagen hoor je zeker in het prachtige opeengestapelde Palace of OKV in Reverse terug. Misvormde gitaarsamplers vormen hierbij de basis, waaroverheen storyteller Kurt Vile al voorzichtig een houtskool landschap schept. Het echte inkleuren begint pas bij het ruim zeven minuten durende Like Exploding Stones. Schreeuwende gitaarlijnen, de in effecten verzuipende tenorsax van James Stewart, licht oor suizende disco en een eclips aan trippende verlichtende Krautrock lichtstralen. Eeuwige kampvuurvlammen in berustende paarse aura’s transformerend. Van diezelfde onder de Melkweg klasse is de Stuffed Leopard sterrenhemel, de opzienbarende afsluiter van (watch my moves).

De warme countrykant domineert het beeldende Mount Airy Hill (Way Gone), de stembanden zo ver mogelijk uitrekkend om die hoge vrouwelijke huilerige uithalen te halen. Niet zijn sterkste kant, typische Amerikaans kunstzinnigheid en waarschijnlijk daar ook meer geapprecieerd. Net als Palace of OKV in Reverse een prima eerbetoon aan de aldaar in Mount Airy Hill gevestigde OKV Central thuisstudio, met de vooruitziende blik op een ontwakende ochtend na een lange nachtelijke opnamesessie. Die huis, tuin en keuken knusheid levert vooral een luie plaat af. De ongedwongenheid zorgt niet voor voldoende scherpte. De triggerpoints liggen binnen gemakzuchtig handbereik en staat de creativiteit soms gruwelijk in de weg.

Gelukkig zijn daar de heerlijke gitaartwinkeltjes in het fraaie Cate Le Bon Jesus on a Wire gospelduet. Een aanklacht tegen de zinloze geloofsgevechten. Met een moegestreden Jezus als iconische overkoepelende toezichter, die de dieptrieste ellende maar moeiteloos van zich af kan schudden. De doorleefde treurnis krijgt een bemoedigend optimistisch instrumentenrijk schouderklopje. Het is hoe dan ook een genot als Kurt Vile zijn vaak maar wat middelmatige zangstem achterwege laat, en vooral zijn versterkte gitaar laat spreken. Cool Water is hierin een sterk staaltje eenzaam tegen de maan in huilende prairiehonden countryrock tragiek.

Vaderlijk Hey Like a Child geluk in droge saaie vintage Kurt Vile begeleiding, het is allemaal te lang uitgesmeerd en net teveel van het goede. Dit elektronica geflirt werkt op zich prima in het stevige rockende Fo Sho, al betwijfel ik of de track er door al dat experimentele knoppengedraai wel beter op wordt. Kurt Vile probeert soms te hard om er een lange compromisloze plaat van te maken, waardoor de skipknop steeds vaker in beeld komt. Diezelfde aan The War On Drugs storende valkuil staat ook op het punt om bij (watch my moves) dicht te klappen.

Door de veelal energievretende lange songopbouw raak je halverwege (watch my moves) het concentratievermogen kwijt om vervolgens opgeschrikt die Kurt Vile binding weer te voelen. Deze muzikant kan beter, het boosaardige masker op de albumhoes zorgt onderhand voor de meeste opschudding. Laat niks toevoegende instrumentale tracks als Kurt Runner achterwege en concentreer je op de volgroeide albumtracks. Het is onnodig om je verhaal in vijftien hoofdstukken onder te brengen, als de boodschap in een tiental vertellingen duidelijker is.

Kurt Vile - (watch my moves) | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ehhh, je vergeet hier zijn beste album te noemen, toch? B’lieve I’m goin Down…

Nee, toch niet. Die plaat heeft schitterende nummers (Wild imagination!), maar die banjo wil er bij mij niet echt in. En elke keer ik hem sindsdien live zag, speelde hij ook net die banjonummers

Okay, maar Wild Imagination is zó goed dat ie alle banjonummers uit je geheugen veegt, dus dat telt niet.

Maar serieus, Life Like This, Wheelhouse, Lost My Head There, Stand Inside, dat zijn allemaal toppertjes hoor!

Pretty Pimpin vind ik zijn beste single ooit, maar Life Like This heb ik altijd een beetje een lelijk nummer gevonden en Lost My Head There een soort langgerekt niemendalletje. Wheelhouse is inderdaad ook top, maar I'm an Outlaw, Dust Bunnies, That's Life, Tho (Almost Hate to Say), All in a Daze Work en Bad Omens vind ik allemaal nogal saai of er zit teveel banjo in . De bonustracks Less Talk (More Walkin Away) en Nicotine Blues zijn dan wel weer schitterend en No Stranger to the Ball Bust is geniaal, maar die had hij dus beter bij op het album gezet.

(watch my moves) vind ik in zijn geheel veel consistenter, waardoor ik het als album net iets hoger waardeer dan b'lieve i'm goin down... b'lieve heeft wel sterkere uitschieters, maar ook wat meer zwakkere nummers. In een best of playlist zal ik waarschijnlijk wel meer nummers van b'lieve zetten, maar als album vind ik (watch my moves) geslaagder.

Smaken verschillen Sandow en dat is helemaal prima! We weten de muziek van Kurt in ieder geval op waarde in te schatten.

misschien wel mijn favo Kurt Vile album bij deze...top plaat...ook die heerlijk lange outro's bij een paar songs....hij chillt hem hard op deze plaat

wages of sin

Hoe vaker ik 'm draai, hoe beter ie valt. Fijne gewaarwording.

Like Exploding Stones was een fijn voorproefje, maar dit album schenkt wat mij betreft wat teveel van hetzelfde. Kurt Vile heeft nu natuurlijk wel een patent op van die gezapige, chille slackersongs, maar hier slaat ie me soms wat murw op die manier. Ook de tijdsduur van ruim 70 minuten is dan een barrière.

Maar aan de andere kant.. Als plaatje om op de achtergrond te draaien, vind ik dan wel weer ideaal. Vile heeft een stem die zich niet bepaald opdringt aan de luisteraar, en zijn gitaarspel kan zelfs gezellig worden genoemd. Op die manier vormen songs als Like Exploding Stones, Chazzy Don't Mind en Hey Like a Child net voor een kalmerende sfeer op de achtergrond.

3 sterren