Duran Duran - Notorious (1986)

Best wel aardige Duran Duran plaat, die met deze plaat zichzelf opnieuw moest uitvinden.

Zeer goed volwassener album met een heerlijk helder geluid. Mijn favoriet van deze band.
Duran staat op de voorkant (en de andere Duran op de achterkant), tja helemaal compleet waren ze niet meer...

Voor mij toch wel een van de beste albums van deze supergroep :

* Notorious (4:18)
De eerste single, goede plaat maar iets te gladjes.
* American Science (4:43)
Een pareltje ! Bij deze plaat kan ik altijd even wegdromen.
* Skin Trade (5:57)
Wederom een topper, prachtig nummer, door mij veel hoger ingeschat dan Notorious.
* A Matter of Feeling (5:57)
En weer een klasse ballad, de emotie spat er vanaf
* Hold Me (4:31)
Heerlijk uptempo nummer
* Vertigo (Do the Demolition) (4:44)
Weer een klasse nummer, net iets minder als Skin Trade, maar beter als Notorious
* So Misled (4:04)
Gewoon een goed nummer
* "Meet el Presidente" (4:20)
In het begin had ik hier helemaal niks mee, maar hij groeit naar mate je hem meer luisterd.
* Winter Marches On (3:26)
Prachtige rustige afsluiter

Blij dat er nog iemand is die de kwaliteit van dit album niet onderschat

Zou ik ook vinden..., het is echter niet het laatste nummer van het album...

Inderdaad.. je bent Proposition vergeten, met Andy nog op gitaar!

Zoals op meerdere Duran Duran albums begint ook dit album met een trio aan sterke nummers.
Het titelnummer was een van mijn eerste singeltjes en heb ik erg veel gedraaid. Het is dus lekker dat het album aftrapt met dit heerlijke nummer (in een zelfs iets langere versie), een goede binnenkomer.

'American Science' is lekker nummer, met een funky groove en sterke gitaarsolo (nog Andy Taylor). De blazers geven het nummer net dat extra's dat het nodig heeft. Heerlijk.

De sterkste track van het album, 'Skin Trade', neigt mij wat naar David Bowie's Let's Dance periode. Ook gebruikt LeBon een hoge falsetto stem, die weer enigszins linkt naar Prince.
Wederom hebben de blazers een grote rol in het nummer. Briljant.

'A Matter of Feeling' is een rustig, sfeervol nummer. Een sterk nummer, dat denk ik ook wel op een eerder album had gepast en daardoor wel wat uit de toon valt op dit album.

'Hold Me' is een redelijk nummer, uptempo met stampende drums. Het middenstuk doet me wat denken aan de gitaar uit Beat It (tijdens het "na na" gedeelte) en het gehele nummer klinkt mij als een 'Hungry Like The Wolf' part two.

In 'Vertigo (Do the Demolition)' zijn de toetsen weer eens wat prominenter aanwezig, en gaan een mooi duel aan het de gitaar. De typische Duran Duran drumsound maakt het nummer compleet.

'So Misled' is gewoon een prima Duran Duran track, zoals ze er velen hebben. Het einde klinkt mij wat geimproviseerd in de oren overigens.

In "Meet el Presidente" komen de blazers weer nadrukkelijker terug, en meteen klinkt het lekker. De funky baslijn doet de rest. Ik vind wel dat de achtergrond zangeressen een iets te grote rol hebben.

Het sfeervolle, trage 'Winter Marches On' kende ik al van mijn eerder genoemde single. Ik kan me nog goed herinneren dat ik me vroeger wel eens afgevraagd heb of ik het nummer wel op de juiste toeren afspeelde. Ondertussen is het nummer onder mijn huid gaan zitten en vind ik het fantastische song. Echt een winternummer.

Afsluiter 'Proposition' is een sterk nummer met een lekker catchy refrein. Had het echter liever voor 'Winter Marches On' gezien in de tracklist.

'Notorious', een album waar ik erg benieuwd naar was, en dat me niet teleur heeft gesteld!
De samenwerking met Nile Rodgers geeft de Duran Duran sound een wat funky vibe mee. Ook de blazers (The Borneo Horns) vind ik een aangename toevoeging.

De 'halve' bandnaam op de cover (Duran) vind ik overigens ook wel goed gevonden. Zonder de twee Taylors was het toch afwachten of ze nog voor 'vol' aangezien zouden worden.
Nou, door mij wel hoor !

Ik had het in mijn vorige post over de "De typische Duran Duran drumsound" in het nummer 'Vertigo', maar bij herbeluistering vind ik eigenlijk dat het klinkt alsof ze Phil Collins op de drumstoel hebben gezet. Mooie drumsound, maar eigenlijk té prominent aanwezig.

Na de uitstapjes met Arcadia & Power Station maakte de band een sterke rentree met Notorious.
Gereduceerd tot een drietal klinkt dit album veel beter dan het voor mij teleurstellende Seven & The Ragged Tiger.
Vooral Skin Trade, American Science, Vertigo & Winter Marches On vind ik van hoog niveau.
Het titelnummer is bij mij wat aan slijtage onderhevig maar desalniettemin een puike plaat van Duran Duran.
Waarom waren Andy & Roger Taylor eigenlijk uit de band gezet / gestapt?
Ooit eens iets gelezen dat Roger de druk van het stardom niet meer aankon ( hij zat in het begin ook nog in het Arcadia project ) en Andy gewoon slecht in de goep lag.
Kan iemand mij dat vertellen?

Roger Taylor was helemaal klaar met de muziekwereld en de gillende meiden. Die is met zijn vrouw een teruggetrokken leven gaan leiden op een rustige boerderij.

Heeft ie ook aardig lang volgehouden, tot ie ineens weer mee drumde op Perfect day, en ook in de clip verscheen.

Andy was een "lastige jongen', maar zeer belangrijk voor de band. Zijn muziek visie was echter heel anders dan van de rest van de band, en dat is waar de schoen wringt. Dat was in 1985 de reden voor het verlaten van de band, maar ook in 2005 (of 2006, weet ik niet meer) Andy is meer een "rocker" en valt wat dat betreft iets buiten de band.
Persoonlijk vind ik het erg jammer, want hij is vrij bepalend voor de sound geweest. Warren was dat ook, maar dit dreef te ver door uiteindelijk.
Dom Brown doet het nu erg goed, en doet gewoon wat ie moet doen, zonder zijn stempel te drukken, en dat is wat de mannen willen denk ik...

Overigens is Andy Taylor nog te horen op een aantal nummers op dit album

Dit was vroeger 1 van mijn favoriete albums. Deed en doet me nog steeds wel denken aan So Red the Rose van Arcadia. Was ongeveer dezelfde tijd geloof ik dat ze uitkwamen, Ik vond ze beiden top kwa muziek en kwa sfeer.

De singles Notorious en Skin trade vind ik nog steeds geweldig-toch maar eens die deluxe versie oppikken

Skin Trade is een zes minuten durende marteling. En die afgemeten blazers in veel andere nummers vind ik echt afgrijselijk. Veel (meestal Britse) popacts lieten zich na 85 een beetje restylen tot een soort nouveau chic-dinges. Andere haartjes, nettere pakjes. Met als gevolg dat het kleine beetje rockerige rellerigheid als sneeuw in de morgenzon gesmolten bleek ten faveure van meer funk, groove en vooral veel blazers. "Volwassen" noemen ze dat dan. Dank je de koekoek, ik sla dit gewoon lekker over.

Afgrijselijk vind ik dan wat overdreven. Maar naar mate je verder geraakt op deze plaat begint dat zoutloos getoeter me zeer zeker te irriteren.
Desondanks een vrij goede Duran plaat. De band komt weer op de proppen met prachtige ballads. Wat mij betreft een specialiteit van de mannen.

Ik vind de toeters helemaal niet storen. Past perfect in de funky sound die de heren graag wilden. En het zit niet in elk nummer dus overheersen doet het ook niet na bijna 30 jaar vind ik de plaat nog steeds erg goed en fris klinken. En ik kan geen zwak nummer ontdekken.

Winter marches on vind ik echt van ongekende schoonheid en eigenlijk is het doodzonde dat dit nummer nooit ontdekt is door het grote publiek, want zoiets moois verdiend veel meer lof. Bij deze dan maar.

En dan heb je op het hoogtepunt van je roem als band zijnde opeens een gruwelijk groot probleem.
Twee kernleden besluiten te stoppen.
De bezinningsperiode genaamd The Power Station en Arcadia leiden helaas niet tot nieuwe inspiratie.
Duran Duran is een aantal jaren geleefd door de media.
Simon LeBon overleeft net een zeilavontuur.
Maar de motor moet hoe dan ook blijven draaien.
Notorious blijft een prima single, maar wie goed luistert, hoort al in het begin van dat nummer dat het zelfde Andy Taylor gitaartje er doorheen gemixt zit als in A View To A Kill.
Dit is dan ook geen Duran Duran nummer meer, maar duidelijk een Chic liedje geworden, want wat heeft het muzikaal veel weg van Le Freak.
Volgens mij heeft Nile Rodgers ook achtergrondkoortjes gebruikt, die hij nog ergens op tape heeft staan, het klinkt net te kunstmatig allemaal.
Gelukkig is American Science wel een echt Duran Duran lied.
De bas van John Taylor is hier duidelijk aanwezig, en het is Nick Rhodes die voor de sfeer zorgt.
Verder niet echt erg sterk allemaal, maar de Duran Duran van voorheen is wel te herkennen.
Bij Skintrade gaat Simon LeBon mooi zuiver de hoogte in, niet zo bombastisch, maar prima onder controle.
Oké, de versnelling met de saxofoon uit het elektrische kastje is vergelijkbaar met Election Day van Arcadia, maar dat kan gezien worden als een ontwikkelingsproces.
De composities die volgen kabbelen wat voort, en je hoort nog wel de echo van het oude werk terug, maar het is duidelijk dat Duran Duran de grip op het geheel aan het verliezen is.
Uitzondering is natuurlijk Winter Marches On, welke ook al gelijk op de b-kant van Notorious verscheen, en waarbij de verwachtingen van het komende album al hoog lagen.
Het einde van de uitgemolken hit machine komt steeds meer in zicht, en ondanks dat ze later nog steeds wel goede singles uit brengen, blijft een heel album mij minder boeien.
Ook het veelal geprezen album; The Wedding Album overtuigt mij niet, want die moet het voornamelijk hebben van de sterke single Ordinary World, waarmee een geforceerde comeback in werking wordt gezet.
Iets waartoe ze later nog regelmatig pogingen toe ondernamen.

Ben het niet eens met hierboven maar dat hoeft ook niet.

Vond toevallig wel dit daarna:

Mark Ronson & Bruno Mars Vs. Duran Duran - Notorious Funk (Uptown Mash-Up Freaks Bootleg) - Vídeo Dailymotion

Voor mij is het album Notorious juist een stap vooruit na de zeer gladde vorige plaat. (De twee tussendoor singles Wild Boys en A View To a Kill waren overigens wel geweldig). Ik vind het een logische stap dat ze verder gingen met Nile Rodgers, en de funky sound met blazers past goed bij DD in mijn ogen. En het trage Winter Marches On is inderdaad een hoogtepunt op de plaat.

De hitmachine Duran Duran maakte vanaf hier plaats voor een groep die niet altijd evenwichtige albums maakte, maar wel verdieping ging zoeken in hun bandgeluid en dat heeft heel wat mooie en interessante nummers opgeleverd. In mijn optiek hebben ze pas met reunieplaat Astronaut en de vorige plaat All You Need is Now pas weer albums afgeleverd die van a tot z boeien.
Het in september te verschijnen nieuwe album is met nagenoeg hetzelfde team gemaakt als AYNIN aangevuld met de producer van déze plaat, Nile Rodgers dus.
Mijn verwachtingen zijn hooggespannen...

Ik vraag mij af of Duran Duran helemaal tevreden was met de samenwerking met Nile Rodgers bij dit album.
Bij opvolger Big Thing deden ze de productie grotendeels zelf; iets wat ik dan wel weer erg kan waarderen.

Sinds kort het vinylexemplaar in bezit in de collectie. Heerlijk om te hebben. Zomaar tegen gekomen tijdens een speurtocht. Mag Duran Duran op z'n tijd graag eens draaien.
4 sterren net niet: 3,5.

Fijn album en een flinke verbetering t.o.v voorganger Seven And The Ragged Tiger. Na Big Thing ben ik afgehaakt om met The Wedding album weer aan te haken. Ben wel van plan om alles van de band op chronologische volgorde te beluisteren, wellicht zit er nog een verrassend goede plaat tussen.

Dan heb je alleen Liberty nog te gaan (voor the wedding album) en gezien je bevindingen op the Bigh Thing, denk ik dat je die maar beter kan skippen meteen door naar Astronaut zou ik adviseren Maar.. pak So red the rose ook even mee...

Big Thing is een verschrikking, Liberty ben ik toch wel benieuwd naar.
Astronaut heb ik in de kast staan maar lange tijd niet meer gedraaid.
So Red The Rose is een fantastische plaat die wat mij betreft kan wedijveren met Rio.

Echt? Behalve Do you believe in shame (die jij wel waardeert) zijn Too late, Marlene. Palomino en Land toch ook echt beauties IMO. En All she wants is is toch een heerlijke meezing plaat?

Zo slecht is dat album echt niet. Een stapje terug misschien, maar slecht? Ach ieder zijn smaak natuurlijk.

Notorious is mijn minst gedraaide DD plaat.
Het soundje is niet mijn ding.

De gemiddelde eindscore voor dit album ligt in mijn ogen erg laag, ik vind dit de beste schijf van de mannen. De eerste albums van begin jaren 80 doen mij bitter weinig. Ik vind dat de band hier hun sound - weliswaar ontdaan van een bepaalde spontaniteit en minder gitaar georiënteerd - heeft geperfectioneerd. De eerste drie nummers vormen voor mij de zogenaamde 'klap en daalder' indruk. Skintrade duurt weliswaar wat lang maar heeft toch een heerlijke beat waar Le Bin zich als een krolse kat door heen wurmt. Notorious heeft funky beat waarop je toch heen en weer moet wiegen op je stoel. Vertigo heeft een aanstekelijke zanglijn en Winter Marches On is een heerlijke ballad. Deze schijf vormt voor mij het hoogtepunt in de discografie van de band. Een prima produktie, goede songs, melodieën die in je hoofd blijven zitten na 1 luisterbeurt, hier is naar mijn mening niks mis mee. Het debuut dat in mijn ogen veel zwakke songs bevat, het onrustige Rio en het onevenwichtige Seven and the Ragged Tiger kunnen geen potten bij mij breken. Notorious blijft voor mij de plaat waarin alle sterke kanten van de bandleden tot een juiste cocktail werden gemixt.

En ook als trio doen ze het prima. Het blijkt dat Nick en Simon ( ) erg bepalend zijn voor het typische DD geluid. De nummers waarop Andy meedoet, voegt hij m.i. echt wat toe.
Dit album staat vol met heerlijke liedjes die erg prettig in het gehoor liggen. De overall sound word ik heel blij van.
Aanradertje.

Gisteren de plaat weer eens opgezet. Kan ik nog wennen aan deze andere sound van DD?
Nou nee. Zeker geen slechte plaat, maar al dat getoeter hoeft van mij gewoonweg niet. Ben sowieso niet van de toeter instrumenten. Daarnaast hadden deze ook ingevuld kunnen worden met 80's synths.

Winter marches on en Proposition stekken er met kop en schouders bovenuit. 3 sterren vind ik voldoende voor deze plaat.
Gelukkig waren ze uitgetoeterd op de volgende plaat Big Thing en die plaat was weer een hele stap vooruit in mijn beleving.

Ongelofelijk goed vind ik dit album. Alleen maar knallers. Dit is popmuziek zoals het gemaakt hoort te worden, catchy , meeslepend, dramatisch, magisch. 5 dikke sterren

Nog maar 1 Taylor in DD na het vertrek van Andy en Roger. Een band die zichzelf opnieuw moest uitvinden en met Notorious lukt dat prima. Weg met het teenybopperimago! Nou vond ik destijds Duran Duran een buitengewoon goede band met bovengemiddelde muzikanten die meer verdienden dan alleen de aandacht van bakvissen. Pin-ups who can play! Luister maar eens naar die onmogelijke basloopje op Rio. Maar goed, Notorious is een nieuw hoofdstuk en met het titelnummers, Skin Trade en American Science voegen ze een paar nieuwe klassiekers toe aan hun oeuvre.

Wattttt? 3,44 voor dit album? Schaam je musicmeter, dit is by far het beste album van een van de betere popbands van de 80's. En lichtjaren beter dan alles wat Radiohead heeft gemaakt, dus hoogste tijd voor eerherstel. Gaarne uw dikverdiende 4_5 sterren voor deze top plaat mensen!