Duran Duran - Notorious (1986)

In 1986 was er veel veranderd bij Duran Duran. Andy en Roger Taylor hadden de band verlaten en er werd een nieuwe muzikale koers ingezet. De drie overgebleven Duraneers maakten een album met white funk: een nieuw geluid door een nieuwe band.

Veel fans waren teleurgesteld en ik kan me herinneren dat ik zelf ook niet stond te springen. Nu kan ik wel van Notorious genieten. Het is een funky, zwoele en spannende plaat. Jammer van die steriele eindmix, ik mis dat scherpe randje.

Notorious kende met het titelnummer één wereldhit; de singles Skin Trade en Meet El Presidente haalden niet eens de Top 10. Toch staan er geen zwakke nummers op Notorious. Skin Trade had echt een beter lot verdiend en American Science, Hold Me en A Matter Of Feeling zijn fantastsich.

Duran Duran klinkt volwassen en beheerst. De rara fratsen van Seven And The Ragged Tiger zijn verdwenen. Echo's van het Arcadia-project klinken nog door in Vertigo en So Misled.

Andy Taylor speelt nog mee op vier tracks (maar niemand weet welke), de overige nummers werden ingespeeld door Nile Rodgers (ex-Chic) en de nieuwe gitarist Warren Cuccurullo (ex-Zappa).

En dan heb je op het hoogtepunt van je roem als band zijnde opeens een gruwelijk groot probleem.
Twee kernleden besluiten te stoppen.
De bezinningsperiode genaamd The Power Station en Arcadia leiden helaas niet tot nieuwe inspiratie.
Duran Duran is een aantal jaren geleefd door de media.
Simon LeBon overleeft net een zeilavontuur.
Maar de motor moet hoe dan ook blijven draaien.
Notorious blijft een prima single, maar wie goed luistert, hoort al in het begin van dat nummer dat het zelfde Andy Taylor gitaartje er doorheen gemixt zit als in A View To A Kill.
Dit is dan ook geen Duran Duran nummer meer, maar duidelijk een Chic liedje geworden, want wat heeft het muzikaal veel weg van Le Freak.
Volgens mij heeft Nile Rodgers ook achtergrondkoortjes gebruikt, die hij nog ergens op tape heeft staan, het klinkt net te kunstmatig allemaal.
Gelukkig is American Science wel een echt Duran Duran lied.
De bas van John Taylor is hier duidelijk aanwezig, en het is Nick Rhodes die voor de sfeer zorgt.
Verder niet echt erg sterk allemaal, maar de Duran Duran van voorheen is wel te herkennen.
Bij Skintrade gaat Simon LeBon mooi zuiver de hoogte in, niet zo bombastisch, maar prima onder controle.
Oké, de versnelling met de saxofoon uit het elektrische kastje is vergelijkbaar met Election Day van Arcadia, maar dat kan gezien worden als een ontwikkelingsproces.
De composities die volgen kabbelen wat voort, en je hoort nog wel de echo van het oude werk terug, maar het is duidelijk dat Duran Duran de grip op het geheel aan het verliezen is.
Uitzondering is natuurlijk Winter Marches On, welke ook al gelijk op de b-kant van Notorious verscheen, en waarbij de verwachtingen van het komende album al hoog lagen.
Het einde van de uitgemolken hit machine komt steeds meer in zicht, en ondanks dat ze later nog steeds wel goede singles uit brengen, blijft een heel album mij minder boeien.
Ook het veelal geprezen album; The Wedding Album overtuigt mij niet, want die moet het voornamelijk hebben van de sterke single Ordinary World, waarmee een geforceerde comeback in werking wordt gezet.
Iets waartoe ze later nog regelmatig pogingen toe ondernamen.

Ongelofelijk goed vind ik dit album. Alleen maar knallers. Dit is popmuziek zoals het gemaakt hoort te worden, catchy , meeslepend, dramatisch, magisch. 5 dikke sterren