Playgrounded - The Death of Death (2022)

Mooie nieuwe ontdekking. Heerlijke donkere, melancholische sfeer niet in de laatste plaats vanwege het prominente baswerk en ook de smaakvolle electronische toevoegingen. O.a. Tool en Soen (maar dan wat zwaarder) komen in gedachten => Aanrader voor de liefhebber van moderne progmetal

(blijkbaar hebben deze jongens ook een link met NL; bovendien staan ze dit jaar op ProgPower Europe. Maar 's even de agenda checken want daar komt wel meer moois dit jaar... )

Binnen en staat inmiddels op, meeslepend. Kende enkel een track van deze plaat en die nodigde uit om te blijven hangen ja. Sferische hoes ook met een voor mijn gevoel verpletterende titel, The Death of Death. Hoe donker wil je het hebben ondanks de rode accenten in de fraaie hoes.. Grieks collectief gehuisvest in dit land, kennelijk. Al langer want opleidingen hier genoten. De CV is niet mis, geschoold tot en met. De 7 wat langere tracks, album zit op een kleine 40 minuten, zijn stuk voor stuk waan ja. Her en der al mooie kritieken. Wellicht niet DE muziek waar die Ollanders nu meteen warm voor lopen maar dit moet gewoon gehoord gaan worden. Zeer fraai ook de electronische accenten welke door de nummers heen gaan, geeft xtra dimensie, diepgang. Uit op Pelagic records, daardoor dan ook onder mijn aandacht, want dat label, Deutsch en denk The Ocean, volg ik al jaaaren ja. Elke release duik ik in, meestal met het duimpje omhoog, soms omlaag, niet alles kan prijs zijn. Hoe dan ook, hier mogen we trots op zijn, kwaliteit zit hoog, sfeervol album, lekker donker ook wel, ja, mijn ding wel. Je mag het post-metal noemen maar er is heus meer ja, dit gaat wel verder. Voor nu een prachtige 4☆☆☆☆

Sfeervolle, dreigend klinkende progressieve rock met invloeden van bands als Tool en Karnivool. De veelal lange songs worden rustig en zelfverzekerd opgebouwd, waarna de boel overigens doorgaans wel losgaat. Het wordt nergens heel stevig, mede door de nadrukkelijke aanwezigheid van electronische elementen die niet weg te denken zijn uit het totaalgeluid, maar ruig is het bij vlagen zeker wel. Iets te weinig dynamiek en afwisseling binnen de tracks om continu te boeien en ook mis ik hier en daar wel pakkende hooks of refreintjes, maar goed is dit zeer zeker.

In de zoektocht naar nieuwe muziek komen veel verschillende onbekende en beginnende artiesten langs (ook dankzij verschillende sterke tips). Het is daarbij altijd leuk om te ontdekken wat ze doen om hun muziek uit te laten blinken en op te laten vallen. Daarbij heeft muzikale voorkeur natuurlijk veel te maken, maar het is altijd leuk om jezelf open te zetten voor nieuwe muzikale avonturen. Toch is door de jaren wel duidelijk geworden wat ik graag hoor in muziek. Wat spanning, sfeer, aangrijpende verhalen, wat creativiteit en energie. Maar bovenal zoek ik muziek die mij tijdens het beluisteren compleet kan opnemen in het gecreëerde muzikale landschap. En laat dat nou iets zijn wat de in Rotterdam gehuisveste Grieken van Playgrounded enorm sterk doen. De sfeervolle progressieve metal van The Death of Death is sinds de eerste luisterbeurt niet meer uit mijn gedachte geweest. Daardoor (en door de vele luisterbeurten) heeft het alle tijd gehad om volledig te rijpen en te groeien. Om alle kleine details naar voren te laten komen. En na al die luisterbeurten durf ik het ondertussen wel aan om The Death of Death als een moderne klassieker te classificeren.

De donkere sfeervolle muziek doet denken aan bands als Karnivool, Deftones, Nine Inch Nails, Tool en Porcupine Tree. Niet het minste rijtje vergelijkingsmateriaal natuurlijk. De grootste overeenkomsten zijn de creativiteit, de sfeer en meeslependheid van de muziek. Playgrounded pakt diezelfde elementen en invloeden van die bands en hoe zij het doen om er vervolgens een compleet eigen ervaring van de te maken. De meeslepende nummers zijn constant in beweging om zichzelf verder te ontwikkelen zonder de sfeer, de ervaring en de meeslependheid te onderbreken. De muziek is gefocust en duidelijk in zijn richting, doch constant opzoek naar vernieuwing en experimenten.

De grootste kracht zit hem echter in de ervaring en sfeer van het geheel. Kijkend naar de opener The Swan begint deze heerlijk stevig, om vervolgens even terug te vallen en het geheel verder mooi op te bouwen. Waarbij de duistere elektronische aspecten goed opvallen, helemaal zo halverwege het nummer. Het nummer lijkt zich in het begin redelijk rechttoe rechtaan te ontwikkelen richting een vrij standaard progressive metal nummer. Maar de muziek wordt hier al snel haast filmisch in ervaring en zorgt daardoor voor een prachtige atmosfeer. Tegelijkertijd zijn ze absoluut niet bang om er vervolgens nog even stevig tegenaan te gaan met een knallende conclusie zoals in de post-metal veel terugkomt om het geheel lekker open te breken. Zet daar een fijne sterke zang bij en het slotstuk van het nummer heeft mij inmiddels verzwolgen in hun muzikale landschap, precies zoals ik het graag heb. De verschillende elementen passen perfect en worden kundig uitgevoerd waardoor ze het nummer, ondanks het misleidende begin naar een hoger niveau weten te tillen.

Rituals (tussen alle prachtige nummers toch wel mijn favoriet) volgt perfect in dezelfde stijl. Startend met een mysterieuze soundscape worden de rest van de instrumenten beetje bij beetje geïntroduceerd. Gedurende het nummer wordt de spanning verder en verder opgebouwd om als een crescendo fantastisch tot uitspatting te komen. En hoe aandachtiger je luistert hoe voelbaarder de muziek wordt. De details, de ritmes, de spanning, de precisie en het ongelofelijke vakmanschap. Elke noot heeft een doel en niets is er zonder reden. Geen enkel element kan gemist worden voor deze bijzondere ervaring. En het prachtige muzikale landschap gaat bij elke noot meer en meer leven.

De 6 nummers op het album hebben elk zo hun eigen identiteit zonder afbreuk te doen aan de algehele sfeer van het album. Het geheel vloeit moeiteloos in elkaar over. Elk nummer heeft tegelijkertijd ook zo zijn eigen prachtige element om van te genieten en om zichzelf te onderscheiden. Het levert een voortdurende ontdekkingstocht op die geen enkel moment verveeld en altijd wat interessants te bieden heeft.
The Death of Death is geen album om zo eventjes op te zetten op de achtergrond of voor een vluchtige luisterbeurt. Daarmee wordt afbreuk gedaan aan de ongelofelijk mooie muziek die hier ten gehore gebracht wordt. Maar nog meer doe je jezelf als luisteraar daarmee enorm tekort. Dit is muziek die volledige aandacht en overgave van je vraagt, om je vervolgens te belonen met een ervaring die veel te weinig voorkomt. De 40 minuten die het album duurt zijn aan de ene kant veel te kort, maar juist die beperkte speelduur zorgt voor de grote kracht. Het is voldoende maar verzadigd niet, waardoor de drang naar meer ervoor zorgt om toch elke keer weer terug te blijven komen. Het is haast een verslaving aan het worden dit album.