menu

Rammstein - Zeit (2022)

mijn stem
3,59 (196)
196 stemmen

Duitsland
Metal
Label: Universal

  1. Armee der Tristen (3:26)
  2. Zeit (5:21)
  3. Schwarz (4:18)
  4. Giftig (3:08)
  5. Zick Zack (4:04)
  6. OK (4:03)
  7. Meine Tränen (3:57)
  8. Angst (3:44)
  9. Dicke Titten (3:38)
  10. Lügen (3:48)
  11. Adieu (4:36)
totale tijdsduur: 44:03
zoeken in:
avatar van djfritzen
4,0
geplaatst:
aERodynamIC schreef:
Waarom ik bij deze hoes aan The Who moet denken weet ik ook niet.

Inderdaad. De hoes van 'Who's Next' om precies te zijn.

Dit album maakt bij de eerste luisterbeurten een overtuigendere indruk op mij dan zijn voorganger. Voorlopige positievere uitschieters 'OK', 'Dicke Titten', 'Lügen' en 'Adieu'.

avatar van konnie88
4,5
geplaatst:
Opzich natuurlijk een herhaling van zetten, maar het is toch wél weer een prima plaat geworden hoor.

Uitschieters zijn voor mij toch wel; Zeit, Angst en Lügen. Overigens vind ik de trompetjes bij Dicke Titten fantastisch droog.

Verder prima plaatje dus en is gewoon een voortzetting van het album Rammstein voor mijn gevoel.

avatar van EvilDrSmith
2,5
geplaatst:
En de cirkel is weer rond.
Medio jaren 90 vond ik Rammstein een slap aftreksel van Laibach en Die Krupps, waardoor ik bedankte om ze te zien in de Melkweg. Al kreeg ik wel een beetje spijt toen de volgende ochtend mijn toenmalige werkgever er "vol vuur" over verhaalde. Wanneer ik de band een jaar later op Dynamo Open Air 1998 zag was ik echter helemaal om: wat een fantastisch optreden! Pas toen viel ik voor de aanstekelijkheid van hun liedjes. Met de jaren en albums verloor die aanstekelijkheid na 'Mutter' wat van zijn glans, maar met de comebackplaat 'Rammstein' kreeg het weer wat kleur. Dit album is echter een slap aftreksel van hun eigen geluid. Slap en superveilig mét condoom, dikke, lekkende siliconentieten en waarbij de doortikkende tijd alle potentie en zaad doodt: het is een armoedige penopauzeplaat. Ik moet er bijna mijn traantje om wegpinken.
Adieu Muzakstein, ik bedank.

avatar van henrie9
4,0
geplaatst:
En ineens is daar onverwacht toch weer Rammstein. Op de hoes van hun 'Zeit'-album volesthetisch de trappen afdalend van de iconische Trudelturm in Berlin-Adlersdorf - gefotografeerd notabene door Bryan '69' Adams.

Je nieuwste plaat bovendien vingerdik eropgelegd afsluiten met iets als 'Adieu', met kooszinnetjes als "Ein letztes Lied, ein letzter Kuss", "die Zeit mit dir war schön" of, in 'Zeit', met zaken als "wenn unsere Zeit gekommen ist, dann ist es Zeit zu gehen"... Wat er ook van zij, zeker is dat de voorbije jaren ook Rammstein zijn aardse tijd hier zag krimpen en hun aller kwetsbaarheid blijkbaar toenam. Vooral zanger Till Lindemann kon na hevig gevecht tegen ziekte in aanloop naar dit album alsnog gelukkig en glorieus afronden dat 'the virus that wants to conquer me is not created yet!' Houden we dus wat dit nieuwe 'Zeit' betreft alles maar minstens deels op verzuchtingen van na kwalijke tijden als deze, eerder dan op speculatie over Rammstein's daadwerkelijk afbouwen van een carrière die trouwens nog steeds doorraast als een trein. Getuigt in ons voordeel alvast al de supervitaliteit van dit album.

Ja, het statige Rammstein is een instituut. Al jaren weet je perfect wat deze Duitse metalband in het aanbod heeft en hoe apart polariserend ze alles naar de buitenwereld verpakken. Als linkse shockrockers hebben ze een heel eigen, flamboyante vorm van 'Tanzmetall' ontwikkeld op basis van progressieve metal, industrial, gotic, symfonische elementen, techno, zelfs disco. Teatrale grandeur met veel dubbele bodems, ironiserend spelen met symbolen en zelfspot en daardoor bepaald zeker nooit gratuit. Het zijn ook de handelsmerken van hun altijd memorabele livespektakels, waar de boel steevast letterlijk vuurspuwend de fik in gaat.
Positief deze keer dus, de pandemie die er precies voor zorgde dat er weer geen tien jaar op dit 'Zeit', hun achtste album, hoefde gewacht. Ook nu is het op dezelfde manier genieten van hun provocatie en de elegantie van hun brute kracht.

Rammstein gaat op 'Zeit' zodoende wel, zoals begrijpelijk, meer naar de binnenkant, ze staan vaker kwetsbaar stil, open en bloot, zachter en emotioneler, bij sombere, fatalistische aspecten van het leven. 'Armee der Tristen' is zo niet voor niks hun opener, waaroverheen al voluit tristesse en levensmoeheid zweemt.

Schrijver-dichter van dienst blijft vooral, intelligent en doordacht, de charismatische zanger-frontman Lindemann. Hij heeft het over vermeende en feitelijke taboes, is bij wijlen weer behoorlijk maatschappijkritisch**, schopt volgens de stand van de wereld een mening, een geweten. Rammstein steekt alles daarbij in kinderlijk eenvoudige, o zo aanstekelijke teksten en melodieën. Met Lindemann monumentaal, rauw, bot en dominant, met gekende lijzig snijdende zang, nu eens fluisterend laag in zeemzoet lijkende ballades, dan weer overrompelend smerig croonend in het door hem rockmodieus gemaakt sierduits.

Ook in dit 'Zeit' spatten, in hun gekende luid-stil bombast, royaal de gensters van de groepsenergie eraf. De band, het zestal vrienden nog steeds vanuit verre DDR-tijd, is sedert zijn oprichting honkvast standing. Furieus beuken en hameren sindsdien de drums van Christoph 'Doom' Schneider, even zwaar industrieel heersen de vlijmscherpe hooks van Richard 'Scholle' Kruspe's en Paul Landers' pompende gitaren of Oliver Riedel's bas, even prominent zweverig weven de speelse keyboards van Christian 'Flake' Lorenz zich overal doorheen de ruimte.

'Armee der Tristen' is Rammstein's opener en aanmoediging tot solidariteit en samenhorigheid. Het nummer zet melancholisch de toon, langzaam, op en top Rammstein, met schrikwekkende elektronica, stotende riff's en een massief 'Komm Mit'-refrein. In 'Zeit', het titelnummer, spaarzaam geïntroduceerd met z'n eenzaam ingehouden piano, balladeert Lindemann grimmig mediterend over het voortschrijden van de Zeit, over leven en dood, de vergankelijkheid van het moment. Een in angst ver meedeinend koor, mooi staccato tot rocknummer aanzwellend met dramatische bijdragen van het complete Rammsteinergild.
Even Game of Thrones-filmisch en dramatisch is 'Zeit''s meesterlijke videoclip, met z'n achteruitkerende beelden tot aan de controversiële geboortescene.

'Schwarz' is statige somberte en ode aan nachtelijke duisternis, het terrein der eenzamen, de nacht als vrouw die velen aan haar borst houdt... Met weer die fraaie minimalistische piano om alles behaaglijk aan op te hangen, alles uitvloeiend in obscure gothic-broeierigheid. 'Giftig', toepasselijk over een giftige relatie, priemende heavy elektronicastoten, een stamper hard als de vroege Rammstein, met repetitief chuggende gitaren.

Het bijtende 'Zick Zack', met als motto 'mooier, groter, harder, straffer, gladder, sterker', typische over-de-top-song over de groeiende uitwas van kosmetische chirurgie, dito met hossend diepe zickzack-groove, heavy Rammstein-riffs, discobeats en snerende Kraftwerkelektronica. Zal ook showman Lindemann bij het komen der jaren zijn natuurlijke staat aankunnen en huppelt ook hij, na de satire, dan hups en chirurgieclean verder tot hij zowat de fysieke status uitstraalt van een Iggy Pop?
'OK', eenmalig Rammstein's eigen afkorting van 'Ohne (zonder) Kondom'. Het hoog zwevend kerkkoor opent komisch passend de rockopera, op volspeed opgejaagd volgen de keyboards, alsmede, als in de beginjaren, de op massief ijzer riffende gitaren. Kolos Till debiteert z'n kurkdroge bezorgdheid over seks zonder condooms, ha, zelfs een rock & roll-riedeltje komt erbij. Swingt als een Katzenjammer, maar dan op hard metaal.

Het emotioneel zwaarbeladen 'Meine Tränen', behandelt het Iocaste-complex, incest en huiselijk geweld van moeders en hun seksuele verlangens naar hun zonen. Sinistere kippenvelsoundtrack, ondersteund met strijkers, sober en melodramatisch, ondanks z'n geselende gitaren. Het gespannen 'Angst' gaat over xenofobie, vreemdelingenangst. Machtige riff en één grote bezeten shaker. Het hilarisch twinkelende 'Dicke Titten', het vrouwenideaal van de fantaserende eenzame zonderling. Weg IQ, schoonheid of geld, geef hem maar zijn 'D.T.'... Grotesker nog in z'n Beiers hoempa-orkestrale optooiing rond en tussen de onverminderd denderende industrialsound, de brute drums en de loden riffs. Net als de obscene lichamelijkheid ooit van 'Pussy', en 'MeinTeil' opnieuw een Rammstein-stupied, excentriek persiflerend item, maar niettemin toch weer grandioos afgebakken in een vaudevillesong.

In de traag groeiende ballade, het steeds opzwepender uitzwermende 'Lügen', "niemand vertrouwt me, zelfs ikzelf niet", muteert dan voor het eerst, charmant en donker, Lindemann's commanderende keelgeluid tot de rollende geautotunede versie ervan. Zeldzaam wel in metal tout court, maar O.K. (okay), als experimentje toch wel geslaagd. Het krachtige slotnummer 'Adieu', requiem voor een overledene, start pakkend op met troosteloos galmende N.I.N.-noten en des te meer koude, betonzware industrial. Regelrechte Sound of Music-Adieu-Goodbye-Auf Wiedersehen-emotionaliteit, maar dan à la Rammstein, op z'n puurst, op z'n zwartst.

Rammstein heeft hier weer met veel bravoure met zijn vuur gespeeld. En dan zijn de noodzakelijke epische live-spektakelshows nog niet eens gezien. Dit album van Rammstein is zo fris en consistent dat je het intussen wel blijft opzetten. Opvullers? Echt geen enkele gehoord. Misschien wel verstoken van de instant-hits als hun 'Deutschland', 'Du Hast' of 'Sonne', maar ze brengen het nieuwe materiaal met evenveel vuurkracht. Hier is over alles goed nagedacht en het kruipt uiteindelijk toch tot diep onder de huid. Dat belooft. Het album is bijaldien evengoed wéér een hoogtepunt. Dit album is allesbehalve een eindpunt. Dit Rammstein is springlevend!




** Kleine kanttekening als afsluiter. Uit internationale berichtgeving van 2 mei 2022 blijkt onder meer dat het Russische trollenleger, dat desinformatie verspreidt en dat Kremlincritici onder vuur neemt en spamt met pro-Poetin-commentaren, nu ook de website van Rammstein in het visier heeft genomen. Feit is dat Rammstein sinds vele jaren een enorme Russische fanbase heeft en er in 2021 zelfs nog optrad op een militair festival op het Rode Plein in Moscou. Zoals nog steeds op hun website te lezen nemen zij het nu wel radicaal op voor het lot van het belaagde Oekraiense volk. Ze verklaren zich goed bewust te zijn van de vertwijfeling van de Russische fans ten overstaan van de daden van hun regering en herinneren aan de banden van menselijkheid tussen het Russische en het Oekraiense volk.
Als penitentie niettemin voor hun nobel, maar toch wat laat inzicht, misschien, om hun woorden dan toch kracht bij te zetten, zag ik hen deze nacht een alternatieve tracklist, met toepasselijke lyrics, brengen op een tweede rendez-vous op het Rode Plein. Er werd vrijelijk geimproviseerd op basis van hun daverende songbook: 1. Russland, 2. Armee der Tristen, 3. Angst, 4. Lügen, 5. Mein Herz Brennt, 6. Roter Sand, 7. Mann Gegen Mann, 8. Stirb Nicht Vor Mir, 9. Links 2 3 4, 10. Feuer Frei, 11. Rein Raus, 12. Wollt Ihr Das Bett In Flammen Sehen, 13. Der Meister, 14. Ashe zu Ashe, 15. RaMstein. Und viele Andere... I had a dream.

avatar van james_cameron
3,5
geplaatst:
Weinig opzienbarend maar wel weer aardig album van deze altijd betrouwbare duitse formatie, met de gebruikelijke combinatie van melancholische en schunnige tracks. De boel begint vrij ingetogen met drie vrij ingetogen midtempo tracks, maar vanaf de fijne stamper Giftig verloopt alles weer volgens beproefd recept. Qua teksten soms best flauw, maar wat verwacht je dan ook van songtitels als OK (Ohne Kondom) en Dicke Titten. Het titelnummer en het afsluitende Adieu doen overigens sterk vermoeden dat het einde van de band nabij is, maar wellicht is dat ook bedoeld als grap. Met Rammstein weet je het tenslotte maar nooit.

5,0
geplaatst:
Wat een geweldige plaat is dit. Rammstein op zijn best. Vertrouwd maar toch ook weer net even anders. Melodieuze drama, zielverrijkend en energie opwekkend. Ik houd ervan! Voor mij 5 Dicke Sterne.

avatar van Spoelworm
geplaatst:
Bijna blind besteld, deze nieuwe van de geliefde Duitsers . Rammstein zit altijd wel goed bij mij. Zo kunnen ze lekker losgaan met hun combi van metaal en disco, of zich juist weer heel kwetsbaar opstellen.
Ik mag het allemaal graag smaken.

Prachtige hoes, en voorgaande albums draai ik nog altijd met een passende regelmaat, dus wat kan er mis gaan?
Uit nieuwsgierigheid toch nog even snel geluisterd van tevoren, én de bestelling staat op pauze.
Het kwartje moet nog vallen misschien, maar ik vrees ervoor .

Overigens mag men wat mij betreft zo langzamerhand de pubertijd weleens een beetje gaan loslaten. Er staat altijd wel een dergelijk nummertje op maar zonder condoom en dikke meppen, man man.

avatar van Denzradio
5,0
Ik heb jaren lang moeten wennen aan het merk Rammstein, maar ik ben al een paar albums om.
Deze is wel goed hoor! Ik word er erg vrolijk van.... af en toe word ik een beetje depressief van de platen die bij Music Meter hoog scoren.
Maar deze plaat doorbreekt het gechagrijn.
5 sterren van moi.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:57 uur

geplaatst: vandaag om 10:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.