Y & T - Endangered Species (1997)

Oh jee, nog geen enkel bericht bij deze plaat. Misschien betekent dit dat niemand deze plaat echt goed of echt slecht vind. En da's meteen ook het probleem van Endangered Species. Het is een "ene-oor-in, andere-weer-uit"- plaat

Nog maar een keertje geluisterd wat er aan de hand is met deze plaat.
Kwa geluid komt ' ie vrij dicht in de buurt bij het Black Tiger / Mean Streak geluid. Voorganger 'Musically Incorrect' was veel 'kaler' geproduceerd, maar daarop kwam Meniketti's gitaar dan wel weer beter uit de verf dan op deze.
Geen echt zwakke nummers op deze plaat, maar ook geen echte uitschieters.
Bassist Phil Kennemore mag een aardige snuiter zijn, dat ' ie niet veel zangtalent weten we al sinds 'Squeeze' (op Earthshaker) maar toch mag hij het weer een paar keer proberen.
Volgens mij speelt Y&T tegenwoordig geen enkele song van deze plaat meer bij de concerten. Zegt vooral iets over de onbekendheid van deze plaat, niet over de kwaliteit want die kan er best mee door.

Niet voor niets hebben ze na deze plaat lang geen nieuw album gemaakt. Laatste van een hele serie beroerde album, Y&T onwaardig!

Na alle negatieve berichten, hier een postieve van mij.

Uitstekende op blues ge-ente rockplaat met verwijzingen naar Great White, Led Zeppelin en Whitesnake.
Mooi gespeeld, gecomponeerd en ingespeeld. Lekker stevig, lekker melodieus en dramatisch,

De rocksongs rocken en de ballads zijn mooi.
Ik kan geen slecht nummer ontdekken op deze plaat.

Ik vind Endangered Species ook erg goed. De plaat klinkt heel erg jaren 90 en dat vond ik in eerste instantie wat teleurstellend. De bezieling die schuilgaat achter het album overtuigde me toch wel weer erg snel. Geen macho stadiontierlantijnen waarmee Contagious en Ten opgesierd werd maar gewoon een spontaan en 'live' klinkend Y&T.
Misschien is Endangered Species wel hun meest eerlijke plaat. In die zin verbaasde mij de destijds lauwe ontvangst door de pers ook een beetje. Misschien hadden zij ook Earthshaker of Black Tiger in het hoofd toen ze dit hoorden. Jammer want een ballade als God Only Knows klinkt misschien niet zo glorieus als een Wind Of Change maar is wel net zo ontroerend als je het mij vraagt.

Eerlijk is het woord inderdaad.

Alsof Meniketti deze plaat persoonlijk aan de luisteraar richt.
En dat samen met de warme productie en de speelse ritmes.

Het komt erg sympathiek over allemaal.

Zo'n nummer als I Wanna Cry grijpt mij bij de ziel....

Goed om te lezen dat er toch nog andere MuMe users zijn die deze plaat kennen.
Het was niet zo zeer mijn bedoeling om negatief over te komen in mijn eerdere berichten want ik vind dit echt geen beroerde plaat, die zeker een voldoende verdient. En toch, in vergelijking met andere Y&T-albums is dit een vrij onopvallende.
Net als zijn voorganger Musically incorrect, is dit album vrij sober geproduceerd. Ik kan mij ook wel vinden in de omschrijving 'eerlijk'.

De twee glad geproduceerde (maar best goede) albums op het commerciële Geffen-label hadden niet het beoogde succes gebracht. Bovendien was de 'markt' voor de gelikte stadion(rock) niet meer zo groot als eind jaren '80. Dit mede dankzij de Seattle scene en alles wat daarop volgde.
Ik vermoed dat Y&T zich een beetje in het verdomhoekje geplaatst voelde getuige de albumtitels 'Musically Incorrect' en 'Endangered Species'. Realiserend dat de wereldwijde sterrenstatus er niet meer in zat, zijn de gezworen kameraden Meniketti en Kennemore weer gewoon de muziek gaan maken waar ze mee waren begonnen; bluesy hardrock.

Zoals gezegd hebben ze de hoop op een sterrenstatus definitief laten varen, en grijpen ze weer terug naar de basis, hard-rock zonder veel gebubbelde achtergrondvocalen e.d.

Ik heb veel waardering voor Meniketti en co. maar ik vind het wel jammer dat het gros van de nummers gewoon niet zo heel sterk zijn, zeker als je het vergelijkt met de platen van begin jaren tachtig. Het heilige vuur lijkt er ook wat uit te zijn.

Hij klinkt wel erg goed vind ik zelf, simpel en droog maar alles is goed te onderscheiden.

Mooi verwoord, en jullie kennen de band langer dan ik, dus jullie zullen de houdbaarheidswaarde van deze plaat beter kennen.

In elk geval kan ik op het moment niet stoppen met deze te draaien.
Ik vind de songs dan ook eigenlijk best sterk....

Endangered Species staat toch zeker sinds de release in mijn kast. En ik draai het net zo lief als Ten of Black Tiger. Het is gewoon net even anders dan het oude spul.

Ik ben hem nu een paar keer aan het draaien (niet meer gedraaid sinds 1997, ken je nagaan), en ik moet zeggen hij wordt wel beter, maar nog niet alles vind ik even sterk, misschien komt het nog.

Black Gold vind ik alvast wel een zeer sterk nummer, lekker slepend.
En God Only Knows is een prima ballad.

Vind wel dat op het einde wat zwakke broeders zitten en verlies ik toch wel een beetje de aandacht, zeg maar de laatste 4 nmrs.

Ik vind de album titels en hoezen ook erg goed verzonnen (Musically Incorrect en Endangered Spiecies), zeker half negentiger jaren was dit soort hardrock echt outcast.

Ik vind het leuk als mensen weer enthousiast raken over oude bandjes/platen....

God Only Knows, had ik ook aangevinkt....

Ik heb deze al heel wat jaren in de kast staan, maar eigenlijk niet eerder beluisterd. Valt reuze mee achteraf, moet ik zeggen. De band klinkt onmiskenbaar als zichzelf, met de typerende zang en gitaarwerk van Meniketti als hoekstenen van het geluid. Haalt het niet bij de albums uit de 'gouden tijd' van de band, te weten Earthshaker, Black Tiger en Mean Streak, en echt sterke songs ontbreken, maar afgezien daarvan een degelijke plaat. Tweede albumtitel op rij (na Musically Incorrect) die het bestaansrecht van de band op ironische wijze in twijfel trekt.