Machine Head - Øf Kingdøm and Crøwn (2022)

Ik veer toch altijd weer op als er een nieuwe Machine Head aan komt. De eerst nummers die ik gehoord heb klinken niet hel verkeerd. Wel een beetje overgeproduceerd, maar zeker niet verkeerd. Eddie is heel benieuwd!

Maar eens kijken of dit weer een beetje een terugkeer naar de oude "vorm'' van Machine Head inluidt. Slechter dan Catharsis kan natuurlijk ook bijna niet, dus mijn nieuwsgierigheid is zeker gewekt.

De hoes is tenminste weer prima, anders dan het gedrocht van Catharsis. Ik verwacht er niet al te veel meer van ivm. de vele teleurstellingen over de laatste paar albums, maar ik ga hem zeker luisteren in de hoop een sprankeltje van de oude klasse te horen.

Ik kijk hier ook erg naar uit. Als ik Choke On The Ashes Of Your Hate zo hoor, dan denk ik: Yay! Punk's not dead! Laat maar komen die handel. We zullen zien.

Afgaand op alle nummers die nu zijn vrijgegeven, de ‘Arrøws… EP’, ‘My Hands are Empty’, ‘Unhalløwed’ en ‘Choke on the Ashes…’ wordt ik eigenlijk wel enthousiast! Er van uitgaand dat ‘Assimilate‘ een intermezzo is de helft van de plaat nu vrij gegeven en dag maakt Eddie eigenlijk wel blij. In ieder geval de helft van de play bestaat uit nummers die ik goed vind. Ik weet niet of het al kan, maar er gaat zo snel mogelijk een pre-order uit

Al 2 cd's voorbesteld (voor auto en thuis) kan er niet op wachten. De eerste nummers klinken gewoon top. Bijna zoals vanouds. Hoe ben dan ook een die-hard fan. Tot zien in de AFAS

Wat is dat nu weer met die streepjes door de o? Ik hoop dat de rest niet zo potsierlijk gaat zijn. Maar als ik het laatste stapeltje albums op na sla, zal die hoop wel tevergeefs zijn.

Zo lezen we het zeker niet als het cijfer nul.

Oh, hier ben ik wel benieuwd naar. Van de week een kaartje gescoord voor hun aankomende concert met Amon Amarth

Same, ga er ook naar toe.

Kijk enorm uit naar deze plaat, de losse nummers beloven veel goeds in elk geval!

Een concept album zo te lezen. De pers is toch behoorlijk onder de indruk. De EP van vorig jaar was ook al prima. Kom maar op.

Nou, daar is 'ie dan staat hier voor dit weekend op de luisterlijst aangezien de berichten in de media idd overwegend erg positief zijn...
(mooi artwork trouwens ook)

Nou ben ik geen echte Machine Head kenner dus een echt referentiekader heb ik (nog) niet, maar ik moet na 1e beluistering vanmiddag zeggen dat dit me aardig goed bevalt en positief verrast, sterker nog: ik had meteen zin 'm nog een keer op te zetten, dus daar gaan we dit weekend 's lekker serieus van genieten...

Voor een recensie of waardering is het nog iets te vroeg, maar de opener vind ik meteen erg mooi en het album sluit ook weer erg fraai af, maar eigenlijk is alles wat daartussen gebeurd de moeite waard; interessant genoeg om 's wat dieper in te duiken

Als eerste ben ik wel redelijk gerust gesteld. De plaat is gewoon goed! Ook de nummers die we nog niet kenden zijn over het algemeen best aardig. Vooral de eerste helft van de plaat is zeer sterk. Het is gedurft om met een song van ruim 10 minuten je plaat te openen, maar MH doet het en hoe! Slaughter the Martyr is een absolute MH klassieker in wording. Mijn eerste indruk is dat de plaat vooral in de tweede helft wat inzakt, nummers als Rotten en Bloodshot maken wat minder indruk op me. Gelukkig is ‘Arrows in words from the sky’ wel een waardige afsluiter.
Ik denk dat het een plaat is die moet groeien, heb hem nu een keer of drie geluisterd en hij groeit wel bij elke luisterbeurt.

Ga deze de komende 2 dagen eens een paar keer achter elkaar aanzetten. Eerste indruk is (zeer) positief, het geluid wat toch wat miste op de vorige platen. Gaat er deze ochtend ook lekker in, bakkie koffie, wakker worden met deze lekkere bak herrie.

Gister nog 's geluisterd en inderdaad hij groeit. Na de reeds geroemde opener en afsluiter vind ik Unhallowed ook bijzonder geslaagd, niet in de laatste plaats vanwege de riff / groove die ik van z'n lang zal z'n leven dit weekend niet meer uit m'n kop krijg.

Wat Bloodshot en Rotten betreft: dat zijn misschien wat simpelere recht toe, recht aan stampers, maar ook zeker niet slecht. Al doet Bloodshot me ook wat minder, maar Rotten vind ik dan wel weer lekker...

Nou, ik ben inmiddels stevig verslaafd aan deze plaat. En dat te bedenken dat MH een aantal jaar terug op sterven na dood was. Het vertrek van Phill Demmel en Dave McClain leek een behoorlijke aderlating, maar blijkt achteraf misschien wel precies dat wat MH nodig had. Phill en (in mindere maten) Dave zijn een beetje met modder gaan gooien Robb Flynn zou de nummers die hij schreef helemaal om zeep helpen door zijn ideeën door te drukken. Als ik deze plaat hoor dan kán het misschien ook wel zo zijn dat de songs van Phill gewoon niet goed genoeg waren. Op deze plaat laat Robb Flynn iig zien nog over voldoende creativiteit te bezitten om een sterke plaat te maken.
Ik ga de plaat bij elke luisterbeurt beter vinden, het enige minpuntje vind ik dat de plaat wat te lang is. Bloodshot en Rotten hadden er voor mij af kunnen blijven. Mag ik daarnaast nog even wat aandacht vragen voor ‘No Gods, No Masters’ wat een parel is dat zeg! Dit zou zo maar eens één van de hoogtepunten van het jaar kunnen worden.

Machine Head zet weer een technisch kundige plaat in elkaar waarbij weer aan alles gedacht is. Er trekt een keur aan invloeden voorbij met de bekende grooves die aangekleed zijn met pinch harmonics tot aan de zoete zeurpassages die kennelijk als formulemateriaal toegevoegd moeten worden. En dan de Metallica/Vio-Lence momenten die als cement tussen al die dingen gesmeerd is.
In die zin is de band wel veranderd van een typisch jaren 90 vehikel tot een wat meer eclectisch metalgebeuren.

Wat mij tegen blijft staan zijn de melancholische momenten die soms zo kwijlerig zijn als een ballade van Gordon. Neem nu het razende Becoming The Firestorm dat werkelijk schuimbekkend van start gaat. Om na 50 seconden alweer geconfronteerd te worden met een jankrefrein waar zelfs George Michael voor weggelopen was. Ook de quasi heavy ballad die My Hands Are Empty heet, schiet haar doel qua krachtig zijn compleet voorbij met die nietszeggende contrasten tussen zwaar en melodieus. De Maidenharmonie is verder wel oké natuurlijk. Ook op Unhallowed zijn de ballade-achtige passages niet te doen.

Ook de generieke digitale sound die aan het album kleeft, is een behoorlijks stoorzender in mijn oren. Een computerdrumsound ontsiert de boel dusdanig dat ik mij afvraag of we dan helemaal niets geleerd hebben van Enthrone Darkness Triumpant of Abducted.

Øf Kingdøm and Crøwn staat vol met toffe momenten die het vooral live wel goed zullen doen. Maar ik zie geen verbetering sinds Unto The Locust die qua songschrijverij aan dezelfde euvels leed. Ik krijg er een formulegevoel bij dat mij moeilijk loslaat. Het voert te ver om het als slecht weg te zetten. Maar de meeste nummers irriteren mij enorm vanwege het doorslaan met de melodieuze passages.

Ik weet niet wat het is, maar na een eerste luisterbeurt doet het hele album mij al meer dan de laatste drie. Dit wordt herkauwen geblazen, net zo lang tot alle tekst in mijn hoofd zit en ik alle jankrefreinen mega-theatraal mee kan zingen. Zal wel aan mij liggen. Ik ben ook niet meer dezelfde muzikale mening toegedaan als 10 jaar geleden. Je maakt nog wel 'ns wat mee en dan gaat ook de muziek anders klinken.

De productie en mix kunnen er ook wel mee door. Een flinke opluchting voor me. En ook alle aangesneden thema's gaan er doorheen als zoete koek.

Er zijn ook minpunten. Zo is het muzikaal nauwelijks vernieuwend. En ook de arbitraire backing vocals hoeven voor mij niet altijd. En ook al die Scandinavische o's vind ik een beetje tacky, ik snap zonder die letters ook wel dat het metal is. Verder zijn de teksten niet overal even creatief. Iets wat al langer het geval is bij Machine Head.

Kom ik voorlopig toch wel uit op een 3.ø

Het is wel knap dat ze zonder Phil Demmel klinken alsof die nooit is weggegaan.

Nu al een paar keer (achter elkaar) geluisterd.
Denk dat je dat met deze cd ook moet doen. Het is het "verhaal" erachter zijn geen apart songs maar het is een concept album. Zeker geen "the blackening" maar toch het komt in de buurt. Voor mij het album van het jaar in ieder geval. Steren 4,5

Blijkbaar was er een crisis binnen de band nodig om het heilige vuur weer te laten branden. Bij vlagen is dit namelijk een erg goed (concept)album. Vooral de eerste drie tracks heersen. Daarna wordt het wel wat minder (en vooral meer ingetogen), maar de kwaliteit blijft gelukkig gehandhaafd over de hele lengte. Productioneel staat het album ook als een huis, mede dankzij teruggekeerde producent Colin Richardson. Ik ben in ieder geval allang blij dat de band nog bestaat/ bestaansrecht heeft.

Dit album had meerdere luisterbeurten nodig om wat meer op zijn plek te vallen. Zit MH weer op het niveau van the Blackening? Nee, zeer zeker niet. Maar het is een hele degelijke plaat geworden die voor mij ergens tussen de 3,5 / 4 sterren valt. Misschien dat deze in de toekomst nog een halfje eraf krijgt, maar OKAC spoelt voor mij een hele (heeeele) matige MH-periode weg en dat is toch ook wat waard.

Precies dit hoor ik ook, en dat vind ik ook jammer, geef mij maar nummers als Rotten.