Wilco - Cruel Country (2022)

Heb het album van de week besteld bij Plato, er is een kleine oplage gemaakt voor Records Store Day. De hoes van het album is ook wit. Dus misschien dat de Amazon versie ook een RSD versie is.

Mooi zo op het eerste gehoor, maar ook wel veuls te lang. Ik geraak nooit bij het einde... Luister 'm daardoor vrij fragmentarisch. Vind Tired of Taking It Out on You tot nog toe het sterkste liedje. Valt me trouwens op dat Tweedy's manier van zingen steeds vaker richting Elliott Smith gaat. Mij hoor je in ieder geval niet klagen

Dat Wilco zijn nieuwe Cruel Country al heel liefdevol in zijn huidige livesetlist heeft opgenomen, was door duizenden vast te stellen vrijdag laatst op Live is Live Zeebrugge. Ziehier de verslaggeving die ik erover kon opmaken voor Written in Music.

Na een luisterbeurt of vijf moet ik zeggen: het valt me (weer) niet mee allemaal. Echt spannend wordt het nergens; sterker nog, na een nummer of tien ben ik al bijna vergeten dat-ie opstaat. En ik ben een liefhebber van zowel Wilco als (alt-)country, dus daar kan het toch niet aan liggen.

Wat meneer hierboven zegt.

In de paar maanden sinds mijn bovenstaande wat sceptische bericht – het eerste bericht op deze albumpagina- heeft deze plaat zich ontwikkeld tot het Wilco-album met het hoogste stemgemiddelde sinds Sky Blue Sky (weliswaar met een stuk minder stemmen). Dat is misschien wat veel eer, maar ik moet zeggen dat ik, hoewel ik nog wel achter het bericht sta, inmiddels ook alle liedjes op deze plaat vrij goed tot best geweldig vind.

De aanvankelijke vrees dat Wilco een plaat vol suffe countryliedjes had opgenomen blijkt niet helemaal terecht. De country-invloeden die er wel zijn, zijn niet heel erg anders dan wat Wilco al eerder heeft laten horen. Maar waar hun vorige plaat Ode to Joy (2019) een (misschien achteraf wat geforceerde) poging was om vernieuwend te blijven, omarmt Cruel Country het traditionalisme met beide armen. Geen scheurende noise-passages dit keer, niet eens een echte rocker. 21 subtiele en ingetogen liedjes, met een warm, intiem bandgeluid.

Bandleider Jeff Tweedy lijkt hij zich steeds comfortabeler te voelen in een rol als elder statesman van de Amerikaanse gitaarmuziek. Tijdens de coronacrisis promootte hij zijn soloplaten, begon een blog en schreef een boek over het creatieve proces. Het ongemak dat van de klassieke Wilco-platen afdroop is flink teruggeschroefd. Jeff componeert het ene na het andere wijze, aandoenlijke liedje, is minder introvert, wat zich soms uit in een politieke ondertoon (eerste regels van de plaat: ‘Dangerous dreams have been detected/ streaming over the southern border’).

Natuurlijk had Nels Cline best wat vaker op zijn gitaar mogen scheuren, maar ik moet zeggen dat de liedjes beter bij me blijven hangen dan sinds, nou ja, Sky Blue Sky. De vijf prachtige muzikanten om Tweedy heen bewijzen nog steeds zijn meerwaarde ten opzichte van zijn solowerk: hoor het dwarrelen van de gitaren in ‘Tonight’s the Day’ of het prachtige ‘Bird Without a Tail’, het sublieme spel van toetsen en huilende gitaarnoten in ‘Many Worlds’, de ‘oehoe’-koortjes in het verder niet superbijzondere ‘Tired of Taking it Out on You’…

Nu ben ik niet echt een fan van dubbelalbums (zelfs The White Album en Songs in the Key of Life stellen mijn geduld soms een beetje op de proef), en ook hier heb ik mijn twijfels. Bijvoorbeeld: tussen de twee prachtnummers ‘Ambulance’ en ‘Bird Without a Tail’ staan vier puike liedjes, maar als je er daar willekeurig twee van had weggelaten, was het dan een slechtere plaat geworden?

Als Wilco een album van LP-lengte had gemaakt met een selectie van de twaalf beste liedjes hier, had die dan kunnen concurreren met hun beste werk uit de periode 1996- 2007? Misschien biedt Cruel Country daarvoor toch iets te weinig verrassing. Desondanks, om er maar eens een ander cliché bij te halen: een plaat om te koesteren.

Tot nu toe.... ik geef het nog wat luisterbeurten.
Doet mij het denken aan een kabbelend beekje.
Leuk om even bij stil te staan om daarna weer gauw verder te gaan op het mooie bospad wat voor mij ligt.
Geef nog geen waardering.

Hoe vaker ik luister, hoe beter dit album wordt. Ik vond het eerst te lang om er in een keer naar te luisteren, en ook niet zo bijzonder als bijvoorbeeld Sky Blue Sky. Dit leek in eerste instantie te veel gewone country. Maar nu ik de CD heb zit deze al dagen in mijn speler. Af en toe wissel ik de eerste voor de tweede en andersom. En verder weer gewoon op play.
Een van de hoogtepunten is Many worlds. Alsof the Grateful Dead uit de dood is opgestaan. Ik weet niet of dit voor anderen een aanbeveling is, maar voor mij wel, haha.
Ik ben wel benieuwd of deze nog een keer met de gewone hoes wordt uitgebracht. Ik heb de RSD release, beetje simpel. Het rare is dat de heruitgave van Yankee etc. wel in honderd verschillende varianten beschikbaar is voor veel te veel geld. Zit waarschijnlijk op een ander label of zo.

De slaap kindje slaap plaat van het jaar.
Ben altijd erg blij als het is afgelopen.
Na luisterbeurt 2 had ik het over een kabbelend beekje.
Het is uitgegroeid naar een meertje met stilstaand water vol met blauwalg.
2 sterretjes van moi

Waar heb jij dan de cd kunnen bestellen? Ik zie overal dat de release date van de cd nog niet bekend is. Ik zou hem graag op cd willen. Mooi album!

Ik hoor het graag, papat!

Ter overbrugging naar de reactie van papat, ik heb de pre release limited edition via de site van Wilco, maar dan heb je wel zoals hierboven al gememoreerd een uiterst sobere verpakking: Wilco Cruel Country (pre release special edition) CD - wilco.bingomerch.com

Ik denk dat ik dan nog even wacht. Dank, Juveniles.

Ik heb inderdaad ook die pre release edition op cd. Mocht deze plaat nog eens met het volledige artwork uitkomen, dan koop in de vinyl versie alsnog denk ik.

Ik las op Twitter dat deze op vinyl en cd uitkomt op 20 januari.

een half punt omhoog; indrukwekkend hoe Wilco de huidige stand van zaken in de VS/ wereld weet te vertalen in dit prachtige album

Wat een schitterend album levert Wilco hier af. De instrumentatie is spot on en er zit genoeg afwisseling in de liedjes om écht meer dan een uur geboeid te kunnen luisteren. Zeker in deze donkere dagen, met koptelefoon op en een biertje erbij, heerlijke muziek om lekker in de lome stoel bij onderuit te zakken. Graag meer hiervan Wilco!

Gisteren of eergisteren nog eens geluisterd bij mijn terugblik op het afgelopen jaar. Sterker dan in mijn herinnering, maar het schiet nog wel alle kanten op. Ik ben benieuwd of de fysieke release dit nog verbetert.

Vandaag de cd binnen gekregen. Wat goed. Nu hoor je echt hoe goed de plaat is. Ouderwets goede Wilco.
Heel mooi opgenomen, veel detail. Vind het al een goede plaat op Spotify, maar dit is veel beter. Vind je het een goede plaat, kopen dan!

Ik had de pre-release op CD gekocht en me voorgenomen deze op vinyl te kopen. Maar door de absurd hoge prijzen even gewacht tot de prijzen zouden dalen (wie geeft er nou in vredesnaam 50 euro uit voor één album?). Maar dat gaan ze niet meer want vinyl is uitverkocht. Zucht. Anyway, blijft een parel van een plaat.

Ik heb een aantal moverende redenen om bij cd te blijven. Die hoge bedragen voor vinyl is er een van

Nu verkrijgbaar op vinyl voor €32,99…

En die goed geprijsde 2LP heeft een geweldige sound. Uitstekende productie en persing, met fraai artwork (ook een mooie 'postcard poster' erbij).

Een keer aangeklikt op spotjefijn. Tja en dan blijft ie opduiken op die stromer. Zodoende meermaals beluisterd als achtergrondmuziek. Tot ik een paar keer er eens echt voor ben gaan zitten. Met de lyrics bij de hand. Verdict: een bedaard album met dubbelzinnige titel, scherpzinnige teksten, mooie instrumentatie en fijn geproduceerd. Ik had Wilco na Star Wars (2015) al afgeschreven maar dat blijkt dus voorbarig geweest.

Super nummers en over het algemeen ook een meer dan prima plaat. Blijft heel lang heel fijn wegluisteren. Dat de plaat zelf ook heel lang is, zal hier deels aan ten grondslag liggen. Korter had wellicht beter geweest voor de algehele beoordeling, maar ik kan zelf niet kiezen welk(e) nummer(s) dan geschrapt had(den) moet(en) zijn.

Uit het oeuvre van Wilco bleven tot deze LP vooral Yankee Hotel Foxtrot, Sky Blue Sky en Kicking Television hangen. Lang geleden. Er zat vaak iets ongemakkelijks in Wilco, wat je mooi kon vinden, maar wat ook een bepaalde irritatie opwekt op de langere duur. Hoe anders met deze plaat, het pronkstuk van hun discografie. Eerst mochten we er 8 maanden naar luisteren op Spotify. Netjes, tikje saai. Maar de plaat bleef terugkomen, tot ik op een weekend de plaat weet ik hoeveel keer draaide. Eindelijk kwam de LP te koop in 2023. Een prachtige hoes, een mooi afgewerkt album om te bezitten. Ik ben de plaat blijven draaien. Het is inmiddels 2 jaar geleden dat deze plaat uit kwam. Ik hoor nu Wilco in topvorm, een plaat die onder je huid gaat zitten en er nooit meer onder vandaan komt. Een plaat die niet lang genoeg kan duren. Het beste wat ze ooit gemaakt hebben.

Ik volg Wilco (en ook voorganger Uncle Tupelo) al vanaf het begin. En bij Being There schreef ik al dat ik in de loop van de jaren de meer experimentele albums (zoals onder andere Yankee Hotel Foxtrot en A Ghost is Born in de loop van de jaren wat minder ben ga vinden dan destijds, terwijl dat bij de wat traditionelere albums niet het geval is.

Zo ook bij deze Cruel Country. Die vind ik nog even sterk als 2 jaar geleden. Ook een mooie lengte en een vrij constante kwaliteit van de songs. Iets wat bij mij altijd zwaar weegt.