menu

black midi - Hellfire (2022)

mijn stem
3,68 (84)
84 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Rough Trade

  1. Hellfire (1:24)
  2. Sugar / Tzu (3:50)
  3. Eat Men Eat (3:08)
  4. Welcome to Hell (4:09)
  5. Still (5:46)
  6. Half Time (0:26)
  7. The Race Is About to Begin (7:15)
  8. Dangerous Liaisons (4:14)
  9. The Defence (2:59)
  10. 27 Questions (5:43)
totale tijdsduur: 38:54
zoeken in:
avatar van henrie9
5,0
geplaatst:
Tijdens de onvolprezen voorganger die 'Cavalcade' was, raakte een mens al bijna in ademnood door de ijle hoogte waarop het werk zich continu indrukwekkend ontplooide en door het gewicht van de superlatieven die dan ook moesten worden aangesleept. Met de chaotische spanning en de grinta die ook nu weer onverminderd opklinkt uit black midi's schitterende nummer drie, dit freaky 'Hellfire', wordt de sinds 'Schlagenheim' nochtans al goed in emoties verwende muziekliefhebber andermaal vol weggeblazen. Constant brutaal en zonder echte pauzes opgejaagd door al even gekke, rusteloze als elegante black-midi-tegenstellingen. Op verbluffend frisse en heldere wijze blijft het trio Geordie Greep, Cameron Picton en Morgan Simpson hier dus toch maar weer hun hele generatie aan postpunk-/mathrocksoortgenoten een ferme stap voor. Met een complex 'Hellfire' dat in se vooral ruimdenkend, dapper en ambitieus verdergaat waar 'Cavalcade' verleden jaar eindigde. Met vernieuwing en experiment als de ordewoorden en peper en zout erbij om elke banale herhaling bij voorbaat uit te sluiten. De progrockingrediënten zijn op en top klassiek black midi. Met een geniaal '27 Questions', bijvoorbeeld, dat zo opnieuw weer doet denken aan die seventies soundscapes van King Krimson. Maar niet in het minst is er vanaf de turbulente opener de nerveuze dynamiek van totale onvoorspelbaarheid, het grillig parlando, de Zappaïaanse ritmes, de stroomversnellingen, de experimenterende smeltkroes aan heerlijk groteske, macabere jazzrock, de aangename noise, punk, de avant-garde van Scott Walker, de wals, de tango tot en met het orkest en de croon à la Frank Sinatra in het chilly 'The Defence'.

We krijgen andermaal een totaal losgeslagen volmodern luisterstuk, over een doldwaze 'Welcome to hell'-wereld, vol personages niet anders dan klootzakken met een hele hoek af en een concept met de meest zuivere voorsmaak van kakofonisch vlammend 'hellevuur'. Des te intenser waan je je in black midi's spannende epische actiefilm waar ondeelbaar en in één ruk de lange geschiedenis van de rock regelrecht naar het gaatje rusht. Waarna, eindeloos en onvermijdelijk, niet een 'Sugar/Tsu'-knock-out, maar enkel gelukzaligheid en de repeatknop wacht. Intussen was het er in één en al opperste bewondering al uitgestoten: hoe waanzinnig levendig en creatief toch is dit talent van black midi en dan wordt de toekenning van de eerste vijf sterren dit jaar toch onvermijdelijk en als vanzelf een feit? En dan achteraf even op adem komen, ja, dat dus toch ook weer.

avatar van deric raven
4,5
geplaatst:
“There’s No Business Like Show Business”. Geordie Greep is een ras entertainer, een croonende nachtclubzanger, een verknipte ADHD persoonlijkheid, een jazzy singing detective, maar vooral de theatrale frontman van Black Midi. Wurggreep Hellfire is een doorgedraaid muziekspeeldoosje, aangedreven door alsmaar herlaadbare batterijen, net zo uniek, gestoord en manisch als de voodoo uitdrijving op Cavalcade of het kunstzinnige freakende Schlagenheim.

Een in verval geraakt Broadway musical decor, vergeten witte doek Hollywood sterren, Las Vegas glamour en de samenpersende naweeën van een blingbling glamrock generatie. Hellfire staat mijlenver van het Londense straattaalpostpunk vermaak verwijderd. In eerste instantie wekt Hellfire de indruk dat Black Midi zich hoofdzakelijk op de Amerikaanse markt richt, maar het tegendeel lijkt het geval. Het onverklaarbare wapenbeleid, multimiljonairs die het presidentschap afkopen, discriminatie op alle fronten. Thema’s die onder een vergrootglas gehouden worden, en als een dagelijkse “We Are A Happy Family” soap opera het toneel vinden.

Hellfire is de soundtrack van de decadente zelfkant, ontwrichte sleutelfiguren die zich met de nacht vereenzelvigen, het uitschot, de beroepsmislukkelingen. De titel linkt tevens aan The Hellfire Club van de succesvolle Stranger Things Netflix serie, een kansloos geheim genootschap welke vanuit de onderste treden van de maatschappij de wereld proberen te redden. Satan is een goed geklede showmaster, een valse praatjesmaker die als een overtuigende t.v. dominee de duistere kant van het geloof via de Dangerous Liaisons mediakanalen aan het publiek verkoopt. Disney The Defence toverballenzoetigheid, gevuld met zwavelzuur.

Hellfire, het angstzweet van het veelzeggende titelstuk. De lichtelijke overspannen (nou ja lichtelijke?) razende reporter Geordie Greep analyseert, digitaliseert en kanaliseert de humorvreemde ernstmaatschappij in slapstick riooljournalistiek. De verslaglegging van nutteloosheid, verlies, stagnatie en achteruitgang. “Het komt allemaal wel goed!” Nee, de het komt allemaal maar goed mentaliteit is een fantasierijke luchtkastelendroom. Het verval, daar draait het om.

Black Midi is doordachter, geraffineerder en geperfectioneerd. Freejazz? Ze spotten ermee, de onnavolgbare gekte van Geordie Greep is amper bij te houden. Zelfs een geroutineerde rapper zou over zijn versnelde zinsdelen struikelen en stotterend de battle verlaten. Gitarist Matt Kwasniewski-Kelvin is nog steeds de grote afwezige, het belang van saxofonist Kaidi Akinnibi is alleen maar toegenomen. Zijn gemis wordt door een huiveringwekkend hoorspel, een onderwereldfanfare en de kruipende zwarte toetsen van een spookhuis piano ingevuld. De duivelse gemuteerde geest van Mark E. Smith van The Fall heeft grip op Geordie Greep gekregen, zijn ziel opgekocht, herkauwd en vervolgens uitgespuugd. King Crimson freakgekte in de 27 Questions nachtmerrie, plus de nodige hogeschool Frank Zappa satire. “Does Humor Belong in Music?” Absoluut!

Hyperactief, rusteloos en energieke discontrole. Gezondsheidspredikant Geordie Greep promoot in een futuristische sterreclame aankondiging het Sugar / Tzu suikermisbruik. Koortsige waanideeën hallucinaties in een stuiterend overspannen speedbalspeelveld. Uitputtende maagzuur oprispende Eat Men Eat boosheid. Puist uitknijpende saxofoonkwellingen maken een einde aan die emotionele oerschreeuw. Rustig aan Geordie Greep, anders haal je die eindstreep niet eens. We hebben genoeg rockmuzikanten martelaren, bespaar je stem, voorkom een zenuwinzinking en haal alstublieft adem. De rock aders slippen dicht met overtollige voedende vetten, een muzikaal hartinfarct ligt op de loer. Het retro zen Still zinsbeleving rustpunt masseert de hardnekkige knopen weg, verbreedt de poriëndoorstroming en geeft zuurstofrijke doorbloeding door.

Dat het belang van een meesterlijk geschoolde jazzdrummer zo’n grote rol speelt bewijst Tom Skinner bij The Smile wel. Black Midi is in het bezit van Morgan Simpson, ook weer zo’n heerlijke nieuwe lichting slagwerker, die zijn collega’s niet alleen evenaart, maar zelfs voorbij snelt. Zo timmert hij de freakende funkrockgekte en lompe speedmetal uithalen van Welcome to Hell naar een hoger niveau, waar in het hoofd van een oorlogsveteraan zijn verloren strijdmomenten als een herhalende film passeren. Het leven is een loterij, een paardenrace met oneerlijk inzetbare kansen. The Race Is About to Begin gokt op het winstbelang en zet in op die verslavingsdrang terugkerende verliespunten. De triestheid van een verkeerd ingecalculeerd voortbestaan.

Je moet het maar aandurven om jezelf met steeds ingewikkeldere formules opnieuw uit te vinden. Het artistieke Black Midi dreigt echter wel in een donkere poel aan kunstzinnigheid te vervallen. Het gestructureerd liedjes schrijven behoort definitief tot het verleden, en de vergelijking met het nog steeds zo vernieuwende Radiohead dringt meer op. Black Midi is een kolossaal monster, een opgeblazen roze speenvarken dat de horizon met zijn aanzien verstiert. Hellfire verpest het rockklimaat, en legt de lat voor andere bevriende bands alleen maar hoger. Een onovertrefbaar gespierd krachtspel, waarbij de band het oorspronkelijke speelplezier voor onhaalbare perfectie opoffert. Ze flikken het weer!

Black Midi - Hellfire | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: black midi - Hellfire - dekrentenuitdepop.blogspot.com

black midi - Hellfire
Ook op Hellfire is de muziek van de Britse band black midi weer lastig te doorgronden of strijkt deze muziek zelfs stevig tegen de haren in, maar het album is bij vlagen ook wonderschoon en prikkelt de fantasie genadeloos

Schlagenheim uit 2019 en Cavalcade uit 2021van black midi waren allebei fascinerende albums, maar ook albums die het de luisteraar niet makkelijk maakten. Ook op album nummer drie, het deze week verschenen Hellfire, is de band uit Londen wars van compromissen. Hellfire is een album waar je af en toe stapelgek van wordt, maar het is ook een album dat respect afdwingt en dat hopeloos fascineert. De jonge Britse honden spelen ook dit keer de pannen van het dak en vermengen een hoeveelheid invloeden om bang van te worden. Het ene moment word je opgejaagd door muziek met een intensiteit die je bij de strot grijpt, het volgende moment fluiten de vogeltjes. Wat een album.

Hellfire is het derde album van de Britse band black midi (zonder hoofdletters) en het is net als zijn twee voorgangers een album waarop zoveel gebeurt dat het je vrijwel continu duizelt. Omdat de band uit Londen er op haar nieuwe album nog een flinke schep bovenop doet, is Hellfire bij vlagen een album waar ik heel onrustig of zelfs stapelgek van wordt, maar black midi dwingt ook dit keer bewondering af met haar grenzeloze muzikaliteit.

Ik probeerde de muziek van black midi in mijn recensie van het debuutalbum Schlagenheim uit 2019 te vangen met het noemen van een hele lijst genres (mathrock, folk, progrock, Krautrock, funk, postpunk, postrock, psychedelica en nog veel meer) en relevant vergelijkingsmateriaal (met name King Crimson, Van der Graaf Generator, Genesis, Talking Heads, Slint, Sonic Youth, The Fall, Wire, Can, Pere Ubu en Devo), maar inmiddels weet ik dat beide pogingen zinloos zijn.

Op het vorig jaar verschenen Cavalcade voegde black midi vooral invloeden uit de jazz toe aan haar muziek en werd de muziek van de band een nog complexer vat vol tegenstrijdigheden. Het is een lijn die wordt doorgetrokken op Hellfire, dat werkelijk alle kanten op schiet. Ik heb het album inmiddels flink wat keren beluisterd en het is, nog meer dan zijn voorgangers, een album dat ik afwisselend haat en liefheb.

Zeker wanneer de band op volle snelheid speelt, grossiert in onverwachte wendingen en de (praat)zanger van de band de woorden uitspuugt of zijn leven er van af hangt, vergt Hellfire veel van de luisteraar, zeker met de hoge temperaturen van het moment. De Britse band slaagt er echter ook dit keer in om muziek met een intensiteit en complexiteit om bang van te worden af te wisselen met meer ingetogen en voorzichtig toegankelijke of zelfs lieflijke passages (compleet met fluitende vogeltjes), maar tijd om op adem te komen is er nauwelijks.

Hellfire ligt in het verlengde van het vorige album van black midi, maar klinkt ook weer net wat anders. De band uit Londen bestaat nog altijd uit een stel (relatief) jonge honden, maar wat kunnen ze spelen. Net als op het vorige album maakt vooral de drummer van de band heel veel indruk, maar ook het gitaarwerk op het album heeft zijn briljante momenten, net als de saxofonist, die als een razende tekeer kan gaan. Ik ben nog steeds niet heel gek op praatzang, maar bij black midi kan praatzang zomaar omslaan in bijna hysterisch gegil of juist in zang die melodieus mag worden genoemd, zeker wanneer de zanger de Frank Sinatra in zichzelf naar boven haalt.

Ik gaf hierboven al aan dat Hellfire in alle opzichten tegenstrijdige reacties oproept. Het ene moment is het genieten, het volgende moment uitzitten en ook na een aantal keren horen heb ik totaal geen vat op het album, dat me ook als ik het drie keer na elkaar beluister nog continu weet te verrassen (en soms te beangstigen). Iedere keer dat ik de draad definitief kwijt lijk te raken, is er altijd weer die fantastische drummer die het oppikt of schakelt de band een heleboel tanden terug zodat ik even op adem kan komen.

Hellfire is over het algemeen genomen geen album dat je opzet bij de temperaturen van de laatste dagen, al passen de vele jazzy passages prima en is een conceptalbum over de zelfkant van de samenleving en met de titel Hellfire op zijn minst enigszins verbonden met erg hoge temperaturen. Hellfire is bijna veertig minuten zware kost, maar het is ook een album dat veertig minuten een bijzondere band op de toppen van haar kunnen laat horen. Erwin Zijleman

avatar van Denzradio
1e luisterbeurt, dus nog even wennen.. .
Klinkt in mijn oren als een... chaotische musical.
Maar ik geef het nog veel meer kansen lees: luisterbeurten.
Het is naar mijn mening wel erg interessant.
Nog geen stemmen van moi.

avatar van johans
5,0
Zeg wat je wilt over Black Midi en veel mensen hebben ervoor gekozen om dat te doen, maar het Britse gezelschap is niets anders dan uniek. Het is moeilijk om precies te beschrijven hoe ik mij voelde nadat ik deze plaat hoorde.

Het is nog lastiger precies te omschrijven hoe ze klinken. Ondanks de invloeden van progressieve, free-jazz, avant-garde acts als Captain Beefheart, Primus en Frank Zappa, het onconventionele werk van de Franse componist Oliver Messiaen en de vocale stijl van Frank Sinatra. Snelheid, precisie, complexiteit en plotselinge veranderingen zijn altijd binnen handbereik van de band. En terwijl de muzikale constructies minutieus weloverwogen zijn, is het effect schokkend. Een helse dollemansrit vol haarspeldbochten.

Voor muziekliefhebbers die avontuurlijke en absurde elementen weten te waarderen, graag worden uitgedaagd en over een ontzagwekkend doorzettingsvermogen beschikken raad ik dan ook ten zeerste hun nieuwe album Hellfire aan. De muzikale onvoorspelbaarheid, brutaliteit en schoonheid van Black Midi gebruikt zanger, gitarist Geordie Greep als metafoor voor zijn liefde voor de bokssport. ‘Je kunt nooit zeggen wat er gaat gebeuren in een gevecht, en daarom vind ik het geweldig’. ‘Je kunt je ogen er niet van afhouden. In een goed gevecht weet je nooit wanneer het ophoudt;.

Net als op hun vorige twee platen heeft Black Midi nog altijd een voorliefde voor abstracte structuren en ritmes. Het drietal doorbreekt op het nieuwe wapenfeit het ouderwets hokjesdenken met eindeloze verkenningen van genres en een dosis aan ongrijpbare en loodzware klanken, wat resulteert in een geniale waanzin. Een moderne weergave van de eeuwige verdoemenis van drie prille twintigers met een baanbrekende virtuositeit en een alles-kan benadering, die grenzen blijven verleggen van wat mogelijk is met hun muziek.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:24 uur

geplaatst: vandaag om 20:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.