black midi - Hellfire (2022)

Een warm welkom?:

Welcome to Hell

Cool artwork.

Welcome to Hell is alvast top.

black midi goes metal? Ik hoor Don Cappuccino vanaf hier gillen van geluk.

Welcome to Hell is weer een fenomenale track die nogmaals onderstreept waarom black midi een van de spannendste (prog)rockbands van dit moment is. Qua sound lijkt het aan te sluiten bij de Cavalcade-tracks John L en Hogwash and Balderdash, maar dan zelfs nog een tikje gekker en ambitieuzer in de instrumentatie. Het klinkt als een combinatie van jazzy avant-prog à la Henry Cow in de jaren '70 en de eigenzinnige proggy alternatieve rock-songwriting van Primus in de jaren '90. Een ronduit onheilspellende kleurrijke wervelwind, die in zijn explosiviteit weer talloze catchy motieven bevat en een duidelijke songstructuur. De track vloeit meesterlijk door allerlei fases heen en weet in vier minuten krankzinnig veel informatie te verpakken zonder dat het overdadig wordt. Ik ben erg benieuwd of Hellfire volledig standje gekkenhuis wordt. Op deze manier mag het absoluut van mij.

Welcome To Hell is apart maar wel lekker!

Welcome to Hell: alweer een fraaie toevoeging aan het schizofrene rariteitenkabinet van black midi. Het artwork doet me trouwens ook denken aan de hoes van hun vorige.

Welcome to Hell is weer een geweldige toevoeging aan de chaotische wereld van black midi!


Cavalcade omschrijven ze zelf als een drama, en deze Hellfire als een action film. Dus ik verwacht dat de rest wel in lijn ligt met Welcome to Hell.

'Welcome to Hell' lijkt wel een ode aan 'John the Fisherman' te bevatten - net ff anders. De zang vind ik hier te weinig afwisselend, de compositie zit wel lekker proggy / epic in elkaar, al voel ik soms ook een soort upbeat Madness vibe... wat op zich niet erg is.

black midi lijkt zich flink te ontwikkelen. Ik ben benieuwd naar de hele plaat.

Jazeker, daar moest ik nou ook aan denken!

EME is echt bizar goed.

Wow

Er is ook nog een concert aangekondigd, 9 november in Tivoli.

Iets specifiekere concert locatie: Pandora. beste plek om feestje te vieren .
MuMe fan meeting voor aan het podium.......

Deze figuren zijn echt briljant. Wat een album.

Inmiddels de FLAC versie een aantal keren beluisterd en ik weet het nog niet zo goed. Laten we het erop houden dat er, zoals gewoonlijk, zoveel tegelijk op je wordt afgevuurd dat het lastig is om het allemaal in een paar luisterbeurten een plek te geven. De eerste helft van het album, tot en met Still, is wat mij betreft het beste dat de band tot op heden heeft uitgebracht. Vanaf The Race Is About Te Begin, is het af en toe iets te geforceerd en onnodig complex. Toch verwacht ik dat het kwartje daar ook nog kan gaan vallen.

Daarnet al in de bus gekregen. Zo meteen een eerste keer draaien!

Het trio Sugar/Tzu - Eat Men Eat - Welcome to Hell is fenomenaal. Geweldige manier om dit album te starten. The Race is About to Begin is dan weer BM op hun meest chaotische en doet me heel sterk denken aan Joe's Garage van Zappa. Afsluiter 27 Questions is ook een hoogtepunt.

Een topper opnieuw waarbij de stijl van Cavalcade nog aanwezig is maar de band vaker uit de bocht gaat.

Phoeh, wat kapot goed weer. Durf ik zeggen, meer van hetzelfde? Het is echt Cavalcade pt. 2 maar dat vind ik absoluut niet erg. Wat een geweldenaren. Laat maar komen die opvolger!

What a time to be alive hé aerobag en Don Cappuccino?

Ik heb hem net voor het eerst beluisterd. Compleet weg geblazen. Geen woorden voor momenteel. Komt nog wel. Het feit dat ik gewoon sprakeloos ben zegt genoeg, ik heb dat zelden namelijk.

Ik ben wel al klaar voor mijn eerste woorden: de eerste helft van de plaat is waarom ik zo hou van deze band, de tweede helft is waarom ik ze soms zo vermoeiend vind (terwijl het volgens mij dan weer de set nummers is waar jij het meeste op fangirl't vermoedelijk ). Maar het positieve overheerst, wat een sloopkogel die eerste helft

The Race is About to Begin is nochtans het absolute hoogtepunt tho, en staat op de tweede helft.

Kan altijd nog groeien bij me though, en wellicht dat het nummer live meemaken ook kan helpen. Maar voor nu is dit een van die BM-nummers die op technisch vlak vast (nee, sowieso) rete-super in elkaar zit, maar me in al het muzikaal spierballengerol wat verloren doet voelen en waarbij ik onherroepelijk ga denken "gaat punk een comeback maken nu Black Midi deze heeft uitgebracht?"

Hoes smeekt ook weer om een vinylaanschaf hé, wat prachtig mooi artwork weeral

Zeg dat wel, dementerende theater voorstelling dit. Lof it.

Ik ga nog even wachten met luisteren tot de CD op mijn deurmat is gedeponeerd. Verwacht nu natuurlijk wel wat.

Anders ik wel, deze gaat vanavond nog beluisterd worden.

Ik wil niet zeggen dat ik van m'n sokken geblazen ben, maar indrukwekkend is dit album zeker. De tijd vliegt voorbij en er wordt, zoals hier al is gezegd, in één keer behoorlijk veel op de luisteraar afgevuurt.

Ik heb op internet gelezen dat dit een conceptalbum is. Dit betekent dat ook de lyrics (tenminste, dat neem ik aan) ook een belangrijke rol spelen. Daar zal ik me nog eens in verdiepen. Vooralsnog is dit een fijn plaatje die nog wel een aantal keer gedraaid gaat worden.

Tijdens de onvolprezen voorganger die 'Cavalcade' was, raakte een mens al bijna in ademnood door de ijle hoogte waarop het werk zich continu indrukwekkend ontplooide en door het gewicht van de superlatieven die dan ook moesten worden aangesleept. Met de chaotische spanning en de grinta die ook nu weer onverminderd opklinkt uit black midi's schitterende nummer drie, dit freaky 'Hellfire', wordt de sinds 'Schlagenheim' nochtans al goed in emoties verwende muziekliefhebber andermaal vol weggeblazen. Constant brutaal en zonder echte pauzes opgejaagd door al even gekke, rusteloze als elegante black-midi-tegenstellingen. Op verbluffend frisse en heldere wijze blijft het trio Geordie Greep, Cameron Picton en Morgan Simpson hier dus toch maar weer hun hele generatie aan postpunk-/mathrocksoortgenoten een ferme stap voor. Met een complex 'Hellfire' dat in se vooral ruimdenkend, dapper en ambitieus verdergaat waar 'Cavalcade' verleden jaar eindigde. Met vernieuwing en experiment als de ordewoorden en peper en zout erbij om elke banale herhaling bij voorbaat uit te sluiten. De progrockingrediënten zijn op en top klassiek black midi. Met een geniaal '27 Questions', bijvoorbeeld, dat zo opnieuw weer doet denken aan die seventies soundscapes van King Krimson. Maar niet in het minst is er vanaf de turbulente opener de nerveuze dynamiek van totale onvoorspelbaarheid, het grillig parlando, de Zappaïaanse ritmes, de stroomversnellingen, de experimenterende smeltkroes aan heerlijk groteske, macabere jazzrock, de aangename noise, punk, de avant-garde van Scott Walker, de wals, de tango tot en met het orkest en de croon à la Frank Sinatra in het chilly 'The Defence'.

We krijgen andermaal een totaal losgeslagen volmodern luisterstuk, over een doldwaze 'Welcome to hell'-wereld, vol personages niet anders dan klootzakken met een hele hoek af en een concept met de meest zuivere voorsmaak van kakofonisch vlammend 'hellevuur'. Des te intenser waan je je in black midi's spannende epische actiefilm waar ondeelbaar en in één ruk de lange geschiedenis van de rock regelrecht naar het gaatje rusht. Waarna, eindeloos en onvermijdelijk, niet een 'Sugar/Tsu'-knock-out, maar enkel gelukzaligheid en de repeatknop wacht. Intussen was het er in één en al opperste bewondering al uitgestoten: hoe waanzinnig levendig en creatief toch is dit talent van black midi en dan wordt de toekenning van de eerste vijf sterren dit jaar toch onvermijdelijk en als vanzelf een feit? En dan achteraf even op adem komen, ja, dat dus toch ook weer.