Thornhill - Heroine (2022)

Het altijd lastige tweede album. Het australische Thornhill heeft het er ook moeilijk mee. De intense, gelaagde metalcore van het debuut heeft hier plaats moeten maken voor een meer open, toegankelijk geluid, met vooral veel zwoele zang à la Chino Moreno van Deftones. Het songmateriaal is zeker niet slecht, maar weet over de hele linie minder te boeien dan het debuut. Het is ook allemaal wat minder woest en pakkend. Benieuwd hoe de band zich verder gaat ontwikkelen...

Tweede volwaardige plaat van Thornhill, na een full length plaat en 2 EP's... Hun eerste full length "The Dark Pool" was al een schot in de roos, maar de ontwikkeling die ze nu hebben doorgemaakt...wow... Ik ben fan. Het is een mix van de "oude stijl" metalcore van de band met sferische passages vermengd met een hoge dosis (zwaardere) shoegaze. Het doet me meermaals denken aan Deftones, vooral in de rustigere stukken, maar het is in zijn geheel toch "zwaarder". Maar de mix is wél uitgebalanceerd, ik spreek de term "metalcore met cleane vocals" niet uit, want dan kom je uit bij het gros van de bands in dat genre. De stijl van Thornhill is totaal anders. Het is zwaar, emotioneel, sferisch met -ja Deftones- vibes, maar het werkt wel. Topplaat!