Circus Maximus - Isolate (2007)

Iets beter dan het vorige album, met wat meer melodie en liedjes die wat toegankelijker en catchy zijn. Het lijkt nog wel erg op Dream Theater, maar dan wat meer poppy en lichtvoetig. Verder weinig mis mee; de songs staan als een huis, de zang en het gitaarwerk zijn uitstekend. De refreintjes zijn af en toe iets te commerciëel, daarom nog net geen volle vier sterren. Misschien de volgende keer. Beste song is inderdaad het machtige Mouth Of Madness.

Progressieve / melodische metal en niet te verwarren met andere Circus Maximussen uit de Verenigde Staten waar er twee rondlopen. Zo progressief vind ik het niet en dat is geen slecht teken. Ik ben een lastig mens, de ene keer is het te veel van het goede, de andere keer kan het niet genoeg zijn. Ik ben zo geboren, dus ik kan er verder ook niets aan doen.
De beleving van vele muziek hangt af van het humeur van het moment, de ene dag moet het rollen, beuken, donderen en bliksemen, de volgende dag wil ik de vogeltjes horen fluiten. De beleving van vele muziek hangt ook af van referentiepunten. De naam DT is hier al gevallen, wat ik van DT denk, heb ik in de topic gezegd. De schrik zat erin voor het DT-virus, maar hier merk ik gelukkig geen besmetting, mijn paardemiddel stond al gereed. Wat ik hierop hoor is kunstig verzorgde metal waar het geheel meer is dan de som van alle delen, geen ellenlang gefreak en gesoleer, geen instrumentale stoerdoenerij, geen muzikale krachtpatserij om de patserij alleen. Neen, verzorgde nummers met de ingrediënten waar ik altijd van hou. Muziek is eigenlijk een buikgevoel en ik krijg een goed gevoel bij dit album. Zeven “normale” en twee lange nummers in een tijdspanne van vijfenvijftig minuten is bijna ideaal, ik hou niet meer van die ellenlange nummers van anderhalve week waar je halverwege het nummer naar de hoeken van je luisterkamer zit te speuren naar eventuele spinnenwebben. Zero roept bij mij weliswaar het powerballad-gevoel op. From Childhood’s Hour begint met een machtige riff maar de rest van het nummer ontgoochelt mij een beetje. Met de rest heb ik geen enkel probleem. Mijn vergelijkingspunt is gek genoeg volgende twee groepen, Conception en Kamelot. Twee groepen zijn het met de nodige technische kennis maar die de nummers voorop zetten.
Ok, slotakkoord en boutade u gratis gepresenteerd vanuit West-Vlaanderen. Koop je een kookboek van een topchef, krijg je mooie plaatjes, haast onmogelijke menus en kruidige borden met bijna niets in. Koop je Ons Kookboek van de “Boerinnebond”, krijg je ook mooie plaatjes, mooie doenbare menus en smakelijke borden. Het zijn de basisingrediënten die er om doen, niet die tierlantijntjes omheen. Circux Maximus ontgoochelt mij niet, met hun basisingrediënten hebben ze mij een prima bord geserveerd die ik iedere keer met volle goesting zal verorberen. Mouth of Madness is de Plat de Résistance op een menukaart die mijn volle goedkeuring krijgt. Chef, un petit verre, on a soif!

Circus Maximus maakt prog in de stijl van Dream Theater en dat is wel te horen, maar wat mij betreft is dat totaal niet erg. De band doet het allemaal erg goed en heeft ook nog eens een zeer overtuigende zanger. Ik vind juist wel dat er emotie in de nummers te vinden is. Ondanks de lange nummers blijft het allemaal genietbaar en verveel het niet snel. Ik moet wel toegeven dat de productie mij een tikje te clean is, maar dat is een kleine aanmerking.