Megadeth - The Sick, the Dying… and the Dead! (2022)

I know. Ik geloof dat hij een werking drie erbij geweest is.

Ik heb een flink aantal releases van Megadeth compleet over geslagen, maar ik was nu toch nieuwsgierig. En ik moet zeggen: dit album bevalt me eigenlijk best goed.
Allereerst zijn de vocalen van Dave iets minder scherp en zitten ze wat minder voorin in de mix, wat ik persoonlijk echt een voordeel vind aangezien ik de zang niet perse het sterkste punt van Megadeth vind. Sowieso een goed geproduceerd album. Drumwerk van Dick Verbeuren bevalt me prima en met de riffs van Mustaine zit het zoals altijd wel goed, (solo's vind ik altijd wat minder boeiend, maar het klopt allemaal prima).

Om nu te zeggen dat het hele album geweldig gaat me weer wat te ver. Er zitten ook wel mindere momenten en nummers in (Sacrifice, Junkie, killing time) die Megadeth eigenlijk altijd wel heeft. Meestal op zich goede riffs die net niet tot een echt goed of boeiend nummer leiden.

Met de afsluitende nummers Police Truck (een soort powerblues) en this planet's on fire (soort 80s rockrefrein, niet zo vreemd met Hagar als gastzanger) zijn niet perse slecht, maar het ik ben er nog niet helemaal uit wat ik daar van vind.

Lastig om er sterren op te plakken, 4 vind ik teveel van het goede, maar 3,5 voelt dan weer wat karig. Tot nader order 3.5.

De twee afsluitende songs ( streaming only) zijn de coversongs. Dead Kennedys ( punk rock) en Sammy Hagar (uit 1979 ofzo)

Japanese edition only includes SHM-CD and a new studio-recorded song "Police Truck" as a bonus track.

Het zal ook eens niet zo zijn. Of het album zelf er beter van wordt durf ik niet te zeggen, maar qua schijfkwaliteit heeft de reguliere uitgave het nakijken al is die vast beter betaalbaar.

Sterke opener, dat strak gitaarwerk. De rest is niet altijd even sterk maar ze blijven toch overeind.

Die nummers moet je eigenlijk als bonustracks beschouwen. Ze staan namelijk niet op elke versie van het album. Het komt het album ook ten goede om ze buiten beschouwing te laten en We'll Be Back als de echte afsluiter te zien.

Totnutoe 7 top10 noteringen ( Oa UK 3, AUS, 2, JPN 10) . In NL #7, beter dan ooit, zonder radio airplay waarschijnlijk. Maar het wachten is op de billboard 200 natuurlijk.

Dat voelt idd ook een stuk logischer.

Netties!

Waarschijnlijk #4.
CHART FINAL: YEAR OF THE BUNNY : HITS Daily Double - hitsdailydouble.com

Oei, dat gaat Dave niet leuk vinden. Het vorige album verschoof 49k in de eerste week ( tegen 43k nu) en landde op #3.

Edit: #3 , alsnog 48K

Ik vind het maar zwakjes hoor. Het venijn is weg en het klinkt allemaal te bekend (en vroeger beter gespeeld).

Niet super bekend met dit soort metal maar het klinkt wel goed alleen ieder nummer lijken ze hetzelfde trucje te doen. Dit is veel meer gedaan en ook veel beter imo

De thrash metal viert volgend jaar haar 40 jarig bestaan. Alles is inmiddels al berifft en bezongen dus voor vernieuwing kijk ik wel ergens anders. Dus als er nog eens een thrash album uitkomt is het voor mij niet zo nodig om te refereren aan de eerste 10 jaar. Dan blijft over of er nog wat stevig van leer getrokken wordt, de songs nog energiek zijn, er leuke solo's inzitten en of het een fun listen is. En op al deze vragen geef ik een ja. Megadeth weet vaak de aandacht er wel bij te houden. Het matig gezongen Sacrifi'i-ice en Junkie vallen daarbuiten maar een Célebutante laat de band weer eens geheel anders uit de hoek komen. Mission to Mars is erg grappig en de titeltrack zit boordevol soloos. Zo is er ook hier dus weer wat te ontdekken.

Bovengemiddeld sterk album, bij vlagen ook lekker fel en uptempo. Dave Mustaine is goed bij stem (voor zover dat mogelijk is) en het album bevat weinig missers. Het slappe Célebutante staat me momenteel het meest tegen. Zo spannend als de voor de release van het album vrijgegeven tracks (We'll Be Back, Nightstalkers en Soldier On!) klonken wordt het helaas nergens, maar het songmateriaal is over de hele linie genomen dik in orde.

Megadeth klinkt als Megadeth, ik had niets anders verwacht en op niets anders gehoopt. 4,5 sterretjes

Dat is wel een heel laag eisenpakket.

Praat je tegen mij?

Ja.

Verder prima hoor dat je deze cd tof vindt.

Doe maar niet, fijne dag.

Het is idd veel meer gedaan en beter.... door Megadeth zelf. Noem anders eens een paar bands die 'dit veel meer en veel beter' doen? Ik ben redelijk bekend met 'dit soort metal' maar ik plaats je opmerking dat dit veel meer en veel beter is gedaan wat lastig.

Ik luister zelf weinig metal bands maar heb wel veel metal geluisterd en voorbij zien komen en daar hoor ik deze stijl ook maar dan beter. En dan heb ik het over jaren geleden. Als leek die wel af en toe metal luistert valt me dit op.

Ik luister Megadeth al sinds de beginning (begin jaren 80). Goede album eigenlijk wel, volgende nummers klinkt lekker weg:

The sick, the dying and the dead
Life in hell
Night stalkers
Soldier on
Célebutante
This planet’s on fire (burn in hell)

Het is typisch 'Megadeth' maar, je merkt dat hun hoogtijdsdagen zo langzamerhand wel voorbij zijn. Laatst tijdens mijn tienduizend-stappen wandeling heb ik deze plaat weer eens opgezet, zoals ik dat vaker doe omdat ik dan het beste moment heb een album lekker te luisteren met de oortjes in. Het album knalt werkelijk open, goede riffs, vette solos en een 'Mustaine' die er duidelijk zin aan heeft. Toch vond ik het steeds moeilijker deze plaat uit te luisteren, mijn gedachten konden niet altijd even goede concentratie vinden om door te luisteren en ik vond het zelfs wat inkakken zo nu en dan.

'Megadeth' heb ik voor het laatst gezien op 'Graspop' waar ze volgens mij ook een nieuw nummer speelden (dat weet ik niet zeker). Aan alles is te horen dat 'Mustaine' flinke klappen heeft gekregen in zijn leven, neem bijvoorbeeld zijn drugsverslaving en de kanker. Het is ook te horen maar, de agressieve riffs hebben ze nog steeds. Dit blijft ongetwijfeld één van mijn favoriete bands allertijden, al zal ik eerder terug grijpen naar het oudere werk dan deze plaat.

De CD begint super met een van de beste Megadeth songs van de laatste 20 jaar. Daarna kakt het een beetje in, maar vanaf Killing Time staan er alleen nog maar fantastische nummers op de CD. Heerlijke CD.

Eerste nummer van het aankomend (laatste) album is uit, en ik vind de nieuwe plaat nu al beter dan The Sick, the dying ,,,and the dead.
Het openingsnummer buiten beschouwing gelaten, blijf ik dat een ontzettend gezapig album vinden.

Na een serie matige platen (ik vind vooral hun jaren 80 en 90 werk te gek) gaat het met he Sick, the Dying… and the Dead weer een beetje de goede kant op. Het venijn zit hem vooral in de staart. Met name Soldier On! en afsluiter We'll Be Back luister ik graag. Dat Dave graag oude ideeën recyclet was natuurlijk al bekend, maar op We'll Be Back gebeurt het wel heel opzichtig, de zanglijnen zijn exact hetzelfde als die van Black Friday. Is dat erg? Neehoor, het klinkt als een klok en de zagende riffs lijken ook zo uit het Peace Sells tijdperk te komen, dan hoor je mij niet klagen .

Waar ik wel wat moeite mee heb is de mechanische, klinische productie. Maarja dat lijkt een euvel bij veel metalproducties tegenwoordig. Met bands als Testament en Machine Head heb ik hetzelfde, leuk dat die ouwe rotten allemaal nog zo lekker bezig zijn (Megadeth dus binnenkort niet meer..) maar die saaie producties ontnemen me wel wat luisterplezier. Het zou wat organischer en dynamischer mogen klinken allemaal.

Ja die productie is wel een dingetje de laatste jaren. Flotsam & Jetsam is zo uit het hoofd een band die zich aan dat euvel onttrekt. Hun platen klinken voor mijn gevoel een stuk fijner dan de gemiddelde thrashplaat. Het kan dus wel...