Megadeth - The Sick, the Dying… and the Dead! (2022)

Ik lees her en der al veel positieve reacties en reviews over het nieuwe album van Megadeth. Helaas kan ik na enkele luisterbeurten het enthousiasme niet erg delen. Het album opent met een drietal prima nummers, waarvan Life in Hell me het meest kan bekoren. Daarna komt langzamerhand de klad er een beetje in. Dogs Of Chernobyl, dat als een gezapig midtemponummer begint, herstelt zich nog in het vurige tweede gedeelte.

Vanaf Sacrifice krijgen we steeds meer het midtempo-Megadeth van eind jaren '90 en '00 te horen en mis ik het venijn in de nummers. Célebutante is nog een aardige uitzondering hierop en refereert een beetje aan de NWOBH-periode. Ook We'll Be Back doet me nog even opveren in de stoel met z'n gierende gitaarsolo's. Daarmee had het album mogen eindigen, want Police Truck en de Hagar-cover This Planet's On Fire kunnen me gestolen worden.

Prima Album, goede, maar niet in herhaling vallende, herkenning naar eerder werk, ik denk vooral een plaat voor de echte deth -fan.

De trash is goed aanwezig en ook melodieus prima in orde.

Dystopia wordt niet overtroffen en dat zit hem vooral in de arrangementen, die op dystopia beter zijn uitgedacht, en nog verfrissend voor menig deth-fan waren, na 35 jaar muziek maken.

Dit album is Megadeth zoals de band moet klinken , hard , boos met venijn en no nonsens.

Helemaal mee eens, ik vind de plaat erg sterk openen maar bij ‘Junkie’ zakt het niveau voor mij erg in. Om pas bij ‘Soldier On’ de draad weer op ge pakken. Ook killing time vind ik (met name tekstueel) wat zwakker. Naar het einde van de plaat wordt hij gelukkig weer sterker en sluit hij met ‘We’ll be back’ af met Megadeth zoals ik Megadeth het liefste hoor!

Bovengemiddeld sterk album, bij vlagen ook lekker fel en uptempo. Dave Mustaine is goed bij stem (voor zover dat mogelijk is) en het album bevat weinig missers. Het slappe Célebutante staat me momenteel het meest tegen. Zo spannend als de voor de release van het album vrijgegeven tracks (We'll Be Back, Nightstalkers en Soldier On!) klonken wordt het helaas nergens, maar het songmateriaal is over de hele linie genomen dik in orde.

Megadeth klinkt als Megadeth, ik had niets anders verwacht en op niets anders gehoopt. 4,5 sterretjes

Het is typisch 'Megadeth' maar, je merkt dat hun hoogtijdsdagen zo langzamerhand wel voorbij zijn. Laatst tijdens mijn tienduizend-stappen wandeling heb ik deze plaat weer eens opgezet, zoals ik dat vaker doe omdat ik dan het beste moment heb een album lekker te luisteren met de oortjes in. Het album knalt werkelijk open, goede riffs, vette solos en een 'Mustaine' die er duidelijk zin aan heeft. Toch vond ik het steeds moeilijker deze plaat uit te luisteren, mijn gedachten konden niet altijd even goede concentratie vinden om door te luisteren en ik vond het zelfs wat inkakken zo nu en dan.

'Megadeth' heb ik voor het laatst gezien op 'Graspop' waar ze volgens mij ook een nieuw nummer speelden (dat weet ik niet zeker). Aan alles is te horen dat 'Mustaine' flinke klappen heeft gekregen in zijn leven, neem bijvoorbeeld zijn drugsverslaving en de kanker. Het is ook te horen maar, de agressieve riffs hebben ze nog steeds. Dit blijft ongetwijfeld één van mijn favoriete bands allertijden, al zal ik eerder terug grijpen naar het oudere werk dan deze plaat.

Eerste nummer van het aankomend (laatste) album is uit, en ik vind de nieuwe plaat nu al beter dan The Sick, the dying ,,,and the dead.
Het openingsnummer buiten beschouwing gelaten, blijf ik dat een ontzettend gezapig album vinden.