Devendra Banhart - Smokey Rolls Down Thunder Canyon (2007)

Hier kijk ik echt naar uit.

Ik ben echt benieuwd welke kant het met dit album op gaat, maar als ik zo al de twee liedjes heb gehoord op zijn Myspace dan kan dit album echt niet stuk. Ik heb Cripple Crow van ellende gewoon een 5* moeten geven, omdat dit album niet meer weg te denken is uit mijn cd-collectie. Daarmee is Devendra trouwens een van mijn meest begeerde artiesten geworden. Ik heb dan ook Nino Rojo meteen maar in bestelling gedaan, in schaamte dat ik dit album nog niet eerder in huis had.

Met Smokey Rolls Down Thunder Canyon zal Banhart een hele andere kant op gaan. Als je Tonada Yanomaminista beluisterd, hoor je dat Banhart een pop/rock kant heeft opgezocht. Die gedachte is dan weer helemaal niet van toepassing bij Rosa die stiekem wat weg heeft van Antony & the Johsons met de belangrijke rol van de piano. Veelzijdig, zoals we van Banhart gewend zijn, zal zeker weer van toepassing zijn. Hoogstwaarschijnlijk een van de betere, zoniet, de beste plaat van 2007. Lovende woorden dus, maar voordat het zover is moeten we nog even een kleine twee maanden wachten. Of natuurlijk tot vrijdag, wanneer we weer twee nieuwe nummers kunnen beluisteren.

als ik dit stuk je lees vrees ik alleen maar voor een nog grotere deceptie dan ik al had bij cripple crow

Ik vond Cripple Crow juist geweldig dus ik heb zeer goede hoop op deze release (want die myspace nummers vind ik alvast erg goed)!

Ooit schreef ik Devendra Banhart af als een weirde folkfreak die ik niet zag zitten: ik vond het maar gemekker met een folksausje.
Op de een of andere manier ben ik compleet van mening veranderd en ben ik de man nauwlettend gaan volgen.
Zijn laatste wapenfeit Cripple Crow sloeg erg goed aan bij mij en misschien was dat wel omdat het allemaal wat toegankelijker klonk dan ooit tevoren.
En dan nu een nieuw album waar ik enerzijds hoge verwachten bij had (gebaseerd op myspace) maar waar ik ook angstige voorgevoelens had zeker gezien zijn recente optredens die nogal apart te noemen waren als ik het goed begrepen heb.

Cristobal gaat vrij rustig van start en klinkt eigenlijk weer heel herkenbaar. Mensen die niet net als ik hun afkeur van de man hebben kunnen overwinnen zullen dat nu waarschijnlijk ook niet doen. Het nummer kabbelt wat voort en gaat dan door met So Long Old Bean. Het is niet bepaald doorsnee te noemen. De lalalala-koortjes op de achtergrond en de galmende achtergrondzang geven dit nummer een vreemde lading. Devendra zingt wederom wat lager dan we gewend zijn. Het nummer kent niet echt een richting en weet dan ook nog niet te beklijven.
Samba Vexillographica heeft wel wat zuid-Amerikaanse invloeden maar niet echt op een uitbundige manier. Het klinkt redelijk soft maar heeft zeker iets warms over zich.
Seahorse is in het begin redelijk klein gehouden en kent uiteraard de kenmerkende Banhart-zang. Dan slaat het opeens om in een pittiger nummer met o.a. orgel en zwierige arrangementen en daarna is het een rocksong met electrische gitaren. Het is een lekker nummer van ruim 8 minuten dat ook alle 8 minuten lang weet te boeien. Duidelijk 1 van de betere nummers van dit album.
Bad Girl is een dromerig en zweverig liedje dat mij wel weet in te pakken.
Seaside is een stuk grilliger en kent ook weer aardig wat strijkers als begeleiding afgewisseld met piano.
Shabop Shalom is een song wat een lang gesproken intro heeft om vervolgens in een soortement van Elvis-achtig nummer over te gaan. Devendra zet een diepe stem op die onderbroken worden door allerlei gekke stemmetjes en koortjes. Elvis? Kan best, maar door die toevoegingen maken we er toch wel weer mooi Devendra van. Puh.
Tonada Yanomaninista is weer Banhart op een soort van rock and roll toer. Eigenlijk best een lekker nummer. Vreemd maar zoals gezegd lekker, mede door de gitaargeluiden. En ondanks de vreemdheid toch toegankelijk.
Rosa is een rustig piano-nummer met hier en daar wat vreemde kronkels. Er worden wat instrumenten toegevoegd en er zijn lichte tempo-wisselingen.
Saved opent met een vet orgel. Ik zou haast zeggen dat hij 'Dearly Beloved' gaat zingen, maar dat is niet het geval want na deze tonen wordt het een... ja wat is het eigenlijk? Een folkwals of iets dergelijks met een gospel-koortje als achtergrond. Banhart-gospel of freak-gospel: wie het weet mag het zeggen.
Lover heeft wat weg van de nummers op voorganger Cripple Crow. Het is vrolijke, springere popfolk zoals b.v. I Feel Just Like a Child, alleen was dat nummer wel een stuk sterker.
Carmencita opent dromerig, haast psychedelisch en slaat dan om in wederom zo'n wat vrolijker getint nummer. Het doet me sterk denken aan een nummer uit lang vervlogen tijden alleen kan ik er maar niet opkomen welke. Doet er niet toe; ik vind het een prima nummer.
The Other Woman heeft wat reggae-invloeden en gaat heerlijk loom voort. Echt verrassen doet de man niet meer, maar toch hou ik nog steeds van dit soort nummers met zijn vervreemdende effecten.
Freely is dromerige folk-pop omlijst met strijkers en hier haalt Banhart weinig rare streken uit met zijn stem. Het blijft allemaal keurig tussen de lijntjes.
Op Remember zet de piano een donker klinkend geluid is. Al snel volgt een treurige piano-ballade die je nu niet direct vrolijk weet te maken. Mooi is het wel (en soms doet het me zelfs wat aan Jens Lekman denken).
My Dearest Friend start als 1 groot crescendo om vervolgens over te gaan in Antony-achtig gehum waar Devendra dan weer snel redelijk normaal en met lagere stem overheen zingt. De strijkers geven het een melancholiek tintje mee. Opvallend nummer met aparte wendingen. Zeker geen couplet-refrein liedje.
En daarmee heb ik een paar keer geluisterd naar dit behoorlijk lange album (meer dan een uur) van Devendra Banhart.
Ik was er niet gelijk zo mee in mijn element als bij het vorige album: ik vond het zeker te lang en een paar nummers hadden er wel vanaf gemogen. Toch doen meerdere draaibeurten dit album zeker wel goed en kan ik nu concluderen dat het gewoon een prima aanvulling is op de discografie. Een top 10 notering in mijn eindejaarslijstje zoals Cripple Crow die kreeg zit er nu waarschijnlijk niet in, maar een krappe 4* kunnen er wel degelijk vanaf. En wie weet wat meer draaibeurten alsnog gaat opleveren.....

Ik heb echt moeite mezelf in te houden, want naar deze titel kijk ik echt supererg naar uit. Banhart's sound is nog dieper, nog volwassener. Ik hecht veel waarde aan het kopen van bepaalde cd's zonder dat ik ze vooral al download. Ik wacht dus met moeite af naar Smokey Rolls Down Thunder Canyon, die ik waarschijnlijk mijn beste album van 2007 mag noemen. Hulde aan Banhart!

Ik ben zelf een stuk slechter in mezelf inhouden
Dit album vond ik de eerste keer wat teleurstellen, maar misschien komt dat omdat je hier wat meer moeite voor moet doen dan ten tijde van Cripple Crow. Meerdere draaibeurten gaf mij dus een ander inzicht, maar dat meer draaien zal voor jou geen probleem worden denk ik zo.
Toch ben ik wel heel erg benieuwd hoe jij er over denkt omdat jij zo enthousiast hier naar uitkijkt; voor mij is het gewoon een van de belangrijke najaarsreleases maar toch niet van de orde als b.v. de nieuwe Rufus eerder dit jaar waar ik echt reikhalzend naar uitkeek.
Ik wacht met smart op jouw bespreking zodra je er aan toe bent.

Overigens moet ik wel zeggen dat hij met het nummer Seahorse een van zijn allerbeste nummers ooit heeft geschreven en hier zeker aantoont gegroeid te zijn.
Ik denk dat dit album een groeier is en dat zijn op termijn dan vaak de betere.......... de tijd zal het leren.
In ieder geval merk ik nu al dat iedere draaibeurt meer prijsgeeft en mij steeds meer pleziert.

Oke, zodra ik het album in huis heb, zal ik mijn recensie plaatsen .
Ik heb persoonlijk het idee dat dit album juist wat toegankelijker is dan het laatst verschenen Cripple Crow. Ik merk dat ik er echt voor moet gaan zitten, maar dat komt misschien omdat ik Crippe Crow helemaal heb grijsgedraaid heb en dat ik daarom wel toe ben aan een nieuw album. Maar waarom ik denk dat Smokey Rolls Down Thunder Canyon wat toegankelijker is, komt doordat - van wat ik gehoord heb - Banhart meer stijlen betrekt. Zo heb je dat geniale drieluik Seahorse die je al noemde. Het begint allemaal rustig (een prettige vergelijking wil ik maken met The Swamp Song, die we vast allemaal kennen waar Kermit de Kikker in The Muppet Movie banjo speelt in een moerasgebied), maar eindigt in een geweldige climax waarin we swingende jazz horen en tot slot uitmondt in harde blues met uptempo drums. Waar ik geen moeite heb om Banhart's genialiteit in dat nummer na de eerste luisterbeurt al te erkennen, heeft iemand anders die minder gek is van Banhart als ik daar misschien langer voor nodig. De man is zijn muziek aan het ontdekken, dat merk ik heel sterk. Waar het ooit begon met lieve akoestische nummers op Nino Rojo is er op Cripple Crow al een band te horen die Banhart begeleidt. Met Smokey Rolls Down Thunder Canyon staat nu de band echt centraal en staan niet perse alle spotlights meer op Banhart. Die evolutie vind ik geweldig, want zijn muziek klinkt nu meer dan ooit voller en diverser. Waar jij, Eric, helemaal gek bent van Rufus (ik kan het je natuurlijk ook niet kwalijk nemen ) ben ik ingepakt door Banhart. Ik zie de man als de belangrijkste vernieuwer van het (freak)folk genre, een man waar we nog lang aan herrinert zullen worden en die ons ongetwijfeld nog veel moois laat horen in de toekomst (de man is nog niet zo oud!). Hopelijk begrijp je nu hoe erg ik naar dit nieuwe album uit kijk (voor hoever je dat nog niet wist ). Mijn recensie komt met het album (waarschijnlijk dus eind september, begin oktober) en dan krijg je mijn volledige mening. Gegroet

Juist om de door jouw genoemde redenen ben ik dan ook benieuwd!
Ik moet zeggen dat dit album steeds beter beklijft bij mij en dat mijn waardering steeds groter aan het worden is: had ik het eerst over een kleine 4, dan is dat nu al een dikke 4, dus wie weet............

Ik had liever een stap terug richting Rejoicing In The Hands gehad. Een eerste (halve) luisterbeurt stemt me wel positief over het album, maar het is minder dan ik gehoopt had. Nog geen stem, eerst nog een paar keer luisteren.

Het album is geweldig, althans ik luister nu naar de promo en ik vind het geweldig. Muzikaler, dat vooral.

Wha, een nieuwe banhart en ik wist het nog niet eens! Damn. Snel achteraan gaan dan

Wat een irritant hoesje zit hier toch bij: een prachtig vormgegeven boekje dat los in een flubberig kartonnetje gestoken is waardoor het er telkens uitvalt. Erg handig .
Op de muziek nog steeds niks aan te merken, hooguit dat ik de cd iets aan de te lange kant vind.
Het wachten is nu op de bevindingen van Justinx.....

Heb je de cd al binnen dan? Ik moet helaas nog even wachten. Over het irritante hoesje; heb je de limited editie? Zit daar ook een dvd bij?

Ik heb de cd gisteren in de winkel gekocht. Of het een limited is durf ik niet te zeggen. Het is een digi-pack (gewoon een kartonnen hoesje met waarschijnlijk een dikker boekje i.p.v. een jewel-case).
Zoals gezegd heel erg lastig omdat dat boekje er gewoon los in zit en er daardoor continue uitschuift of zelfs valt.

De eerste keer luisteren viel best tegen, jammer genoeg.

Welnu, mijn recensie!

Devendra Banhart is inmiddels een cultheld binnen de indiefolk scène. Kan hij die naam behouden met Smokey Rolls Down Thunder Canyon?

Episch moet Devendra Banhart's nieuwe album Smokey Rolls Down Thunder Canyon zijn. Voor het eerst zien we een album waarop Devendra eigenlijk niet langer centraal meer staat. De akoestische nummers die we op Niño Rojo (2004) nog vonden hebben plaats moeten maken voor elektrische liederen die voor het eerst een uitgedachte invulling geven aan een Banhart-plaat. Waar zijn vorige akoestische nummers vaak bestonden uit een eenzelfde gitaarmelodietje dat zich het hele nummer voortzette, stralen de nummers nu, op Smokey Rolls Down Thunder Canyon, een uitgedachte sfeer uit. Een goed voorbeeld hiervan is het magische drieluik Seahorse dat rustig begint, maar al snel uitmondt in een jazzy geheel waarin een piano een swingende melodie speelt onder een zacht klinkend orgeltje, een dwarrelende fluit (gespeeld door Lauren Dukoff, fotografe van Devendra) en een dwepende drum. Plots maakt dit alles plaats voor een uiterst vermakelijk slot waar jazz vervangen is door blues met solerende gitaren en diverse uitbarstingen van drummer Benjamin Oak Goodman. Dit nummer laat goed zien hoe Devendra als persoon en als muzikant erg is veranderd; een artiest die echt leeft voor de muziek. Smokey Rolls Down Thunder Canyon is hierdoor erg puur geworden. Het is echter de diversiteit die dit plaatje interessant houdt. Banhart heeft zich duidelijk laten inspireren door gastartiesten als Rodrigo Amarante (Los Hermanos), Andy Cabic (Vetiver), Vashti Bunyan, dichter Linda Perhacs en natuurlijk producer Noah Georgeson die allen hun steentje bijdragen en dit album een vollere sound geven. Het resultaat is uiteindelijk een ruim 70 minuten durende plaat die elke minuut weet te intrigeren. Van het zoete Cristobal tot de Elvis-lookalike My Shabop Shalom Baby en van de droevige pianoballade Rosa tot de swingende latin-kraker Carmensita.

Conclusie:
Smokey Rolls Down Thunder Canyon is een volgende stap in de muzikale carrière van de nog jonge Devendra Banhart. De man laat de jaren '60 tot '80 beleven met ijzersterke nummers die voorheen nog niet denkbaar waren voor het repertoire van de muzikant. Op dit nieuwe plaatje staat Banhart's band echt centraal, wat zorgt voor een volle sound die soms tot epische hoogtes tot uiting komt. What's Next: The Devendra Banhart Band? Wederom kan Devendra gezien worden als de cultheld van de indiefolk scène.

Wederom een hoogstandje dus voor Devendra Banhart. Ik zie mezelf dit album vaker en vaker draaien die me die oude hippiecultuur opnieuw laat beleven. Ik kan dan ook niet anders dit album te bekronen met 4,5*, wat meteen het beste album van 2007 is voor mij. Nogmaals: Hulde voor deze man!

Aldus de echte fan. Mooie recensie Justinx.

Deze cd en de nieuwe van Ween zijn de nieuwe releases waar ik het meest benieuwd naar ben.

Dank
Ween is er inderdaad een om ook naar uit te kijken!

En wat vind Justinx van de lengte? Ik heb er dezelfde problemen mee als de latere Tori Amos-albums: het album is toch ietwat aan de te lange kant en boet daardoor in aan kracht.
Verder geen enkel slecht woord hierover (hoort bij de betere albums van dit jaar), maar het is wel een klein smetje en ik denk dat ik het album nog veel meer zou waarderen als ie wat puntiger geweest was.

De latere Tori Amos albums - en soms ook de Sufjan Stevens platen - boeten inderdaad soms wat in aan kracht, daar ben ik het zeker met je eens. Naar mijn mening komt dat voornamelijk doordat de albums veel ''vullertjes'' bevatten van nog geen twee minuten lang en voor mij komen die nummers onafgewerkt over, de ''skip-momentjes''. In dat opzicht vind ik albums vaak te lang, maar voor Smokey Rolls Down Thunder Canyon gaat dat vrijwel niet op - geen aanwezige vullertjes van nog geen twee minuten. Een nummer als Seahorse had absoluut niet ingekort mogen worden en zo zie ik dat voor meer nummers. Ik ondervind weinig verveling bij dit vrij lange album, doordat ieder nummer een andere richting op gaat. Vernieuwing is naar mijn mening de sleutel tot het bestrijden van verveling bij lange albums.

Cripple Crow is erg goed, ben benieuwd.

10 november trouwens in Tivoli in Utrecht.

Wat een deceptie.

Hoezo?

Gister maar gekocht, wel irritant hoesje met dat boekje.

Wat is Seahorse een ongelooflijk gaaf nummer!

jammer dat dit album niet de aandacht krijgt die het verdiend. Het album zit van A tot Z goed in elkaar. Van Samba latin naar Elvis van Rock naar Gospel(!) en van Jazz naar Reggea en dit alles in het typische Devendra jasje. 10 november ga ik deze man eens checken in Utrecht. Benieuwd wat ie live kan.

Gister 3 kaartjes gehaald voor 10 november, wordt vet !

too much filler not enough killer

begin er nu echt goed in te komen, wat een heerlijk album, zo divers en toch echt een eigen style. en een vereugdedansje voor mij want ik kan er de 10e naartoe. nu nog even een kaartje kopen!
YESSS