Devendra Banhart - Smokey Rolls Down Thunder Canyon (2007)

Ooit schreef ik Devendra Banhart af als een weirde folkfreak die ik niet zag zitten: ik vond het maar gemekker met een folksausje.
Op de een of andere manier ben ik compleet van mening veranderd en ben ik de man nauwlettend gaan volgen.
Zijn laatste wapenfeit Cripple Crow sloeg erg goed aan bij mij en misschien was dat wel omdat het allemaal wat toegankelijker klonk dan ooit tevoren.
En dan nu een nieuw album waar ik enerzijds hoge verwachten bij had (gebaseerd op myspace) maar waar ik ook angstige voorgevoelens had zeker gezien zijn recente optredens die nogal apart te noemen waren als ik het goed begrepen heb.

Cristobal gaat vrij rustig van start en klinkt eigenlijk weer heel herkenbaar. Mensen die niet net als ik hun afkeur van de man hebben kunnen overwinnen zullen dat nu waarschijnlijk ook niet doen. Het nummer kabbelt wat voort en gaat dan door met So Long Old Bean. Het is niet bepaald doorsnee te noemen. De lalalala-koortjes op de achtergrond en de galmende achtergrondzang geven dit nummer een vreemde lading. Devendra zingt wederom wat lager dan we gewend zijn. Het nummer kent niet echt een richting en weet dan ook nog niet te beklijven.
Samba Vexillographica heeft wel wat zuid-Amerikaanse invloeden maar niet echt op een uitbundige manier. Het klinkt redelijk soft maar heeft zeker iets warms over zich.
Seahorse is in het begin redelijk klein gehouden en kent uiteraard de kenmerkende Banhart-zang. Dan slaat het opeens om in een pittiger nummer met o.a. orgel en zwierige arrangementen en daarna is het een rocksong met electrische gitaren. Het is een lekker nummer van ruim 8 minuten dat ook alle 8 minuten lang weet te boeien. Duidelijk 1 van de betere nummers van dit album.
Bad Girl is een dromerig en zweverig liedje dat mij wel weet in te pakken.
Seaside is een stuk grilliger en kent ook weer aardig wat strijkers als begeleiding afgewisseld met piano.
Shabop Shalom is een song wat een lang gesproken intro heeft om vervolgens in een soortement van Elvis-achtig nummer over te gaan. Devendra zet een diepe stem op die onderbroken worden door allerlei gekke stemmetjes en koortjes. Elvis? Kan best, maar door die toevoegingen maken we er toch wel weer mooi Devendra van. Puh.
Tonada Yanomaninista is weer Banhart op een soort van rock and roll toer. Eigenlijk best een lekker nummer. Vreemd maar zoals gezegd lekker, mede door de gitaargeluiden. En ondanks de vreemdheid toch toegankelijk.
Rosa is een rustig piano-nummer met hier en daar wat vreemde kronkels. Er worden wat instrumenten toegevoegd en er zijn lichte tempo-wisselingen.
Saved opent met een vet orgel. Ik zou haast zeggen dat hij 'Dearly Beloved' gaat zingen, maar dat is niet het geval want na deze tonen wordt het een... ja wat is het eigenlijk? Een folkwals of iets dergelijks met een gospel-koortje als achtergrond. Banhart-gospel of freak-gospel: wie het weet mag het zeggen.
Lover heeft wat weg van de nummers op voorganger Cripple Crow. Het is vrolijke, springere popfolk zoals b.v. I Feel Just Like a Child, alleen was dat nummer wel een stuk sterker.
Carmencita opent dromerig, haast psychedelisch en slaat dan om in wederom zo'n wat vrolijker getint nummer. Het doet me sterk denken aan een nummer uit lang vervlogen tijden alleen kan ik er maar niet opkomen welke. Doet er niet toe; ik vind het een prima nummer.
The Other Woman heeft wat reggae-invloeden en gaat heerlijk loom voort. Echt verrassen doet de man niet meer, maar toch hou ik nog steeds van dit soort nummers met zijn vervreemdende effecten.
Freely is dromerige folk-pop omlijst met strijkers en hier haalt Banhart weinig rare streken uit met zijn stem. Het blijft allemaal keurig tussen de lijntjes.
Op Remember zet de piano een donker klinkend geluid is. Al snel volgt een treurige piano-ballade die je nu niet direct vrolijk weet te maken. Mooi is het wel (en soms doet het me zelfs wat aan Jens Lekman denken).
My Dearest Friend start als 1 groot crescendo om vervolgens over te gaan in Antony-achtig gehum waar Devendra dan weer snel redelijk normaal en met lagere stem overheen zingt. De strijkers geven het een melancholiek tintje mee. Opvallend nummer met aparte wendingen. Zeker geen couplet-refrein liedje.
En daarmee heb ik een paar keer geluisterd naar dit behoorlijk lange album (meer dan een uur) van Devendra Banhart.
Ik was er niet gelijk zo mee in mijn element als bij het vorige album: ik vond het zeker te lang en een paar nummers hadden er wel vanaf gemogen. Toch doen meerdere draaibeurten dit album zeker wel goed en kan ik nu concluderen dat het gewoon een prima aanvulling is op de discografie. Een top 10 notering in mijn eindejaarslijstje zoals Cripple Crow die kreeg zit er nu waarschijnlijk niet in, maar een krappe 4* kunnen er wel degelijk vanaf. En wie weet wat meer draaibeurten alsnog gaat opleveren.....