Kerry Livgren - Collector's Sedition (2000)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Rock
Label: Numavox
-
Am Juengsten Tage (2:28)
-
On the Air (4:44)
-
The Sentinel (7:32)
-
The Navigator (5:10)
-
No More Time for Love (4:38)
-
Song du Jour (5:41)
-
Red Money (4:31)
-
Hindsight (6:10)
-
The Man with an Iron Heart (5:10)
-
As It Should Be (4:55)
-
At Every Turn (3:25)
-
Safe Alone (4:51)
-
Cold Gray Morning (4:43)
-
The Dragon (5:44)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 1 oktober 2023, 15:31 uur
Te vinden op Bandcamp in een andere trackvolgorde dan hier vermeld; daar staat namelijk de "Director's Cut" uit 2007. Oftewel, Kerry Livgren was net als bij diverse eerdere albums ontevreden over bepaalde details en maakte een nieuwe versie van dit Collector's Sedition van slechts zeven jaar daarvoor.
Opgenomen in zijn thuisstudio en uitgebracht op zijn eigen Numavox is hij verantwoordelijk voor de stevige gitaren, toetsen en productie.
Wat we horen is soms progressieve rock en soms "gewoon" rock, enigszins in de stijl van zijn jaren '80-band AD. Invloeden uit klassieke muziek leiden onmiddellijk tot progrock, zoals de instrumentale nummers Am Juengsten Tage en het vocale The Dragon; meer rechttoe-rechtaan klinkt in bijvoorbeeld No More Time for Love en Red Money. Overheersend qua stijl is een toegankelijke versie van progrock, zoals in On the Air.
De zang wordt vooral door Jake Livgren gedaan, wiens stem prima is maar niet zodanig dat hij een compositie naar een hoger niveau trekt. Dat wordt namelijk duidelijk op Cold Grey Morning, dat door de componist aan zijn maatjes van Kansas werd gegeven en al in 1995 op hun Freaks of Nature belandde. Die versie is, niet alleen door de zang, sterker dan het origineel dat we hier horen.
Op The Man with the Iron Heart en The Dragon zingt de mij onbekende Kreg Hoover, die een diepere stem bezit en daarmee het midtempo progrocklied krachtiger maakt. Mijn favoriete nummers zijn steevast die waarin meer van die laatste stijl klinkt. Een prettig beluisterbaar album, als geheel niet spectaculair maar met enkele uitschieters, zoals ook The Sentinel of The Navigator.
Wat verder opvalt: verschenen in hetzelfde jaar als Kansas' Somewhere to Elsewhere én Glossolalia van Kansaszanger Steve Walsh. Van die drie kreeg deze Livgren verreweg de minste aandacht, ongetwijfeld door de slechte distributie. Ten onrechte! 3,5 ster van mij, die een 7,5 uitdrukt.
Opgenomen in zijn thuisstudio en uitgebracht op zijn eigen Numavox is hij verantwoordelijk voor de stevige gitaren, toetsen en productie.
Wat we horen is soms progressieve rock en soms "gewoon" rock, enigszins in de stijl van zijn jaren '80-band AD. Invloeden uit klassieke muziek leiden onmiddellijk tot progrock, zoals de instrumentale nummers Am Juengsten Tage en het vocale The Dragon; meer rechttoe-rechtaan klinkt in bijvoorbeeld No More Time for Love en Red Money. Overheersend qua stijl is een toegankelijke versie van progrock, zoals in On the Air.
De zang wordt vooral door Jake Livgren gedaan, wiens stem prima is maar niet zodanig dat hij een compositie naar een hoger niveau trekt. Dat wordt namelijk duidelijk op Cold Grey Morning, dat door de componist aan zijn maatjes van Kansas werd gegeven en al in 1995 op hun Freaks of Nature belandde. Die versie is, niet alleen door de zang, sterker dan het origineel dat we hier horen.
Op The Man with the Iron Heart en The Dragon zingt de mij onbekende Kreg Hoover, die een diepere stem bezit en daarmee het midtempo progrocklied krachtiger maakt. Mijn favoriete nummers zijn steevast die waarin meer van die laatste stijl klinkt. Een prettig beluisterbaar album, als geheel niet spectaculair maar met enkele uitschieters, zoals ook The Sentinel of The Navigator.
Wat verder opvalt: verschenen in hetzelfde jaar als Kansas' Somewhere to Elsewhere én Glossolalia van Kansaszanger Steve Walsh. Van die drie kreeg deze Livgren verreweg de minste aandacht, ongetwijfeld door de slechte distributie. Ten onrechte! 3,5 ster van mij, die een 7,5 uitdrukt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.