Parkway Drive - Darker Still (2022)

Ja, het was te verwachten... Na de vorige plaat die ik ook al zeer plat en saai vond, is deze nieuwe worp in hetzelfde bedje ziek... Waar Parkway Drive vroeger stond voor oerdegelijke metalcore hebben ze met de laatste 2 platen (ik reken "Ire" er nog niet bij, dat was wel al een teken aan de wand, achteraf gezien) een muzikaal gezien totaal andere weg ingeslagen: stadion rock met meezing refreintjes, de ooooehhh's en aaaaaah's vliegen je om de oren... Mijn god, wat is er van deze band geworden. Ik snap de goede reviews echt niet meer, dit klinkt veel te braaf en saai voor een band als Parkway Drive. Maar ja, zo geraken ze natuurlijk aan airplay op de radio en winnen ze mainstream zieltjes. Verander dan gewoon je naam als band, want dit slaat echt nergens meer op. Net zoals Architects op hun laatste plaat, zeer ondermaats (ik hou mijn hart ook al vast voor hun nieuwe plaat)... Zonde...

De albums van deze australische band blijven helaas aan de wisselvallige kant, met pieken en dalen. Vooral de tracks met hoog meezing-gehalte zijn erg matig, om nog maar te zwijgen van het zwak gezongen (en schaamteloos van Metallica's Nothing Else Matters gestolen) saaie titelnummer. Gelukkig staan daar de nodige lompe beukers als Like Napalm en Soul Bleach tegenover, zodat de balans weer een beetje wordt hervonden. En zoals altijd is het gitaarwerk weer heerlijk vet.