An Abstract Illusion - Woe (2022)

Ik ben zelf nog maar halverwege, maar wil alvast ABDrums, legian en Ayreonfreak taggen om deze ook te gaan checken. Ik luister intussen snel verder...

Er zit een vleugje doommetal die het geheel voor mij nogal zwaarmoedig laat klinken, Maar Tear Down This Holy Mountain en In the Heavens Above, You Will Become a Monster klinken wel weer enorm intrigerend.

Nou, het moet wel heel raar lopen wil deze niet in m'n jaarlijstje eindigen. Heerlijk avontuurlijke, afwisselende progmetal die op mij een min of meer vergelijkbaar effect heeft en gevoel oproept als de ontdekking van Between The Burried and Me, Rivers of Nihil en Mastodon afgelopen jaar => Aanrader !

Vanmiddag weer geluisterd en de conclusie blijft stevig overeind wat mij betreft: jaarlijst materiaal !

wat vinden jullie ABDrums, legian, james_cameron, gigage, Eddie ?

Das toevallig ProGNerD deze staat heel toevallig voor vanavond op mijn lijstje om te gaan luisteren. Dank voor de tip, ik ben heel nieuwsgierig. Ik loop een beetje achter, of er komen teveel platen uit die ik wil horen. Als ik ook een tip terug mag geven, ga eens op zoek naar deze, ook genieten geblazen voor de liefhebber van ProgDeath.

Ik had 'm laatst vluchtig eens beluisterd, maar ik zie al wel dat ik de volgende keer m'n aandacht er goed bij moet houden. Ik laat nog van me horen.

Voor mij is die iets te proggy, maar het is knap gemaakt. Bedankt voor de tip, though

Na een aantal luisterbeurten concludeer ik dat het allemaal bijzonder aangenaam en goed klinkt wat er op deze plaat te horen is. Het prog-aspect, met doordachte composities die verschillende kanten opgaan, enkele dissonante riffs, een verdwaalde cleane zanglijn en een enkele keyboard-riedel lokt mij juist erg aan en maakt ook dat deze plaat me toch erg goed bevalt. Maar me écht bij de strot grijpen doet deze plaat niet. Ik heb ook geen idee waar dat 'm aan ligt.

Ik denk dat ik deze even links laat liggen en dat ik er later op terugkom. Vaak werkt dat als een plaat veel potentie toont, maar het toch allemaal even net niet lekker valt. Kortom; geen negatief woord over deze plaat, want wat er te horen is is gewoon erg goed. Hij klikt echter niet helemaal, dus voorlopig een ruime voldoende; 3,5*.

Ik heb hem een paar keer de revue laten passeren en ik vind het eigenlijk wel een meesterlijk goede plaat. Het is de perfecte mix tussen progressieve metal en black/death metal. Zoveel diversiteit en het toch niet chaotisch laten worden is op zich al knap, als je dan ook nog de spanning vast weet te houden dan ben ik verkocht. Zeker één van de toppers van dit jaar!

Zo is het maar net Ed... ,

Lekkere plaat hoor, misschien ook wat voor Don Cappuccino.

Ik heb de plaat ten tijde van de release gehoord (eerste indrukken zijn aan de positieve kant), ergens in de komende dagen eens voor de tweede keer beluisteren en wat bevindingen plaatsen.

Hier eigenlijk eenzelfde ervaring. Maar het wilt na meerdere pogingen nog steeds niet lukken.

Insgelijks...

.....terwijl het voor mij echt top 10 materiaal is. Vooral Tear Down This Holy Mountain, Prosperity en In the Heavens Above, You Will Become a Monster

, dan is deze van hetzelfde label misschien ook de moeite waard om even te checken: Lamentations - Passion of Depression. Had voor mij iets meer tijd nodig om te groeien, maar na 3 luisterbeurten inmiddels voor mij ook een Topper !

Voor mij is dit de plaat van het jaar geworden.

Luister op dit moment naar Descend uit Legian’s top10, die ik grotendeels zo kan overnemen. Vindt Woe origineler dan The Deviant van Descend, wat ik verder wel een goed album vindt. An Abstract Illusion is naar mijn gevoel meer losgekomen van Opeth.

legian fascinerend dat jij deze plaat (Woe) maar matig vindt. Smaak is soms lastig te doorgronden

Aladdin Smaak is inderdaad een leuk iets
The Deviant weet mij helemaal op te nemen in de muziek. Iets wat Woe hier niet wilt lukken, helaas. Gelukkig is er voor beide publiek te vinden.

Vandaag even opnieuw beluisterd en dat stemt zeer positief: wat een fijne en afwisselende plaat! Er gebeurt zoveel maar toch klinken de composities vrij coherent, wat echt ontzettend knap is. Qua sfeer (geschept door melancholisch akkoordengebruik) moet ik continue aan Opeth denken, waar natuurlijk niks mis mee is.

Het enige minpuntje waar ik op stuit is de wat onevenwichtige productie; wat mij betreft had die wel wat luchtiger en warmer gemogen, zodat de instrumenten wat beter van elkaar te onderscheiden waren. Bij vlagen komt het geluid wat kil op me over.

Deze gaat de komende tijd vaker rondjes draaien, want ik heb het gevoel dat deze plaat zeker nog verder in waardering kan stijgen. Ik ben in ieder geval blij het enthousiasme van bovenstaande reacties nu ook te kunnen delen en verhoog daarom nu ook met een extra halfje naar 4*. Misschien toch even opnieuw proberen, legian?

ABDrums ik heb het net nog maar een keer geprobeerd. En ik hoor best wel toffe dingen langskomen, maar het geheel wilt hier niet echt klikken. Zal hem de komende tijd nog wel een paar keer de revue laten passeren.

Ondertussen anderhalve maand verder en ik heb het album een paar keer geprobeerd te draaien. Nu bij de Progladder ook weer getriggerd om hem te luisteren. En het is dat moment dat ik een openbaring heb. Ik heb hier namelijk eenzelfde ervaring mee als dat ik met Amenra heb. Of eigenlijk het laatste album van ze aangezien ik de rest niet ken. Dat album heeft namelijk flink wat geweldige momenten in zich, heerlijk meeslepende passages en erg aangrijpende momenten. Iets wat ik hier ook wel heb, er zitten prachtige meeslepende stukken in en ook regelmatig emotioneel aangrijpende instrumentatie. Maar er heerst ook een overwegend naargeestig sfeer en ongemakkelijke gevoel. Hetzelfde gevoel dat mij ervan weerhoud om De Doorn van Amenra op te zetten merk ik hier ook in terug. Dat maakt een luisterbeurt elke keer dus ook weer een stevige zit om door te komen en ook waarom ik het veelal voortijdig weer afbreek. Woe is een van die albums waar ik eigenlijk helemaal niet zo goed op ga. En mij eerder flink wat negatieve effecten geeft dan dat ik er van kan genieten merk ik. Ik heb al eens ervaren hoe slecht muziek voor mijn gemoedstoestand kan zijn en dat wil ik niet herhalen. Dus geniet er vooral van mensen, ik laat deze uiteindelijk toch echt met rust.

Dat muziek afhankelijk is van de gemoedstoestand en die ook kan beïnvloeden is zeker waar, maar hoe dat uitpakt is erg persoonlijk zo blijkt maar weer. Ik vind de - misschien wat donkere - sfeer hier juist erg pakkend en bepalend in mijn ervaring en wordt er juist heel gelukkig van.
Naargeestigheid heb ik hier geen enkele last van in tegenstelling tot sommige pure blackmetal bands.

Al hoewel ik de laatste tijd meer en meer ook de blackmetal ben gaan ontdekken en waarderen en dan vooral de wat avontuurlijkere, melodieuzere varianten, blackened death(core) of aanverwante subgenres.

Muzikale ervaring en ontwikkeling blijft een interessant fenomeen...

Voor mij ook iets te proggy, desalniettemin bedankt voor de tip ABDrums. Het bevat zeker ook elementen die mij aanspreken!
3,5*

Begrijp ik, dank voor je eerlijke oordeel. Deze had ik zelf eerst ook op 3,5* staan (lees wat ik in 2022 schreef), maar het is nu wel echt één van mijn favoriete platen van de afgelopen pak 'm beet vijf jaar. Deels komt dat ook omdat een maat van mij fanboy is en deze plaat dus behoorlijk bij me heeft opgehemeld, maar aan de andere kant komt dat ook omdat de muziek van An Abstract Illusion echt tijd en ruimte nodig heeft om te landen. Kortom, als er één plaat is waarvan ik zeg 'blijf het proberen en geef 'm wat tijd en extra luisterbeurten', dan is dat deze wel.

Overigens zag ik gisteren via Instagram dat men klaar is met het filmen van een muziekvideo. Dat duurt dus waarschijnlijk niet lang meer voordat we nieuw materiaal voorgeschoteld krijgen. Misschien zelfs wel een nieuw album in 2025? Wie zal het zeggen... Maar ik heb er zin in, ook voor jullie iets om in de gaten te houden dit jaar, ProGNerD en Eddie.

Zekers. Deze komt nog met enige regelmaat voorbij.