The Mars Volta - The Mars Volta (2022)

Wat dat betreft toont het wel wat parallellen met de discografie en verandering in richting die Deafheaven op is gegaan.

Deafheaven - Infinite Granite (2021) - MusicMeter.nl

Ja, met het steeds meer uitfaseren van blackmetal per album, al zou het me niet verbazen dat de band bij een volgende plaat de blackmetal juist weer harder dan ooit terug brengt (de track Black Brick kan daarvan een voorproefje zijn).

Een relevant stuk dit inderdaad uit The Guardian. De mannen van The Mars Volta doen er hun boekje open over de making-of van hun laatste. Best zo, want her en der, en ook op dit forum, heeft er al behoorlijk wat awoert weerklonken over hun zogenaamde omwenteling of wordt die soms juist ook weggerationaliseerd. Welnu persoonlijk vind ik zelf ook dat vogeltjes ergens altijd wel blijven zingen zoals ze gebekt zijn, maar wat The Mars Volta betreft leggen ze voor wie het horen willen zelf eens klaar en duidelijk uit dat 'het meest revolutionaire' wat ze konden doen, en nu ook deden, precies dit in het grootste geheim maken was van een popplaat. Rodriguez-López en Bixler-Zavala hebben het er ook over dat ze in The Mars Volta altijd doen wat ze willen, omdat ze nu eenmaal 'geen erfgoedact zijn die verplicht moet blijven vasthangen aan al hun eerdere muziek'. Ze achtten de tijd nu rijp om deze keer hun progressie te maken door een 'radicale verfrissende herdefinitie van The Mars Volta met alle mogelijkheden open'. Waarvan dus akte. Van The Mars Volta weten we intussen ook dat ze zoiets ook altijd doen 'no matter what', m.a w. met gelijk welke overblijvende fanbase gaan ze daarna verder. Al blijkt dat laatste dan blijkbaar toch wel goed mee te vallen. Denk dat ze met de sound uit dit straatje nog wel een tijdje doorgaan.

Ik voeg mij bij het positieve kamp. Progressieve pop die door middel van gedetaileerde arrangementen onderscheidend en spannend overkomt. Daarenboven klonk de band sinds The Bedlam in Goliath niet meer zo gedreven en enthousiast . Mijns inziens een geslaagde doorstart van The Mars Volta. Van mij mogen ze wel meer uitbrengen in deze stijl.

Is dit een weinig subtiele fuck-you aan de fans die verlangen naar de chaos van de eerste platen? Niet revolutionair dat de band zich niet aan de verwachtingen houdt (ooit lang geleden gezien op Pukkelpop 2003 en daar was het 1 grote jam met hier en daar wat stukjes DITC die opdoken).

Zich afzetten tegen het verwachtingspatroon met een laidback plaat met (meer) persoonlijke teksten (jammer genoeg de pakkende momenten vergeten) valt dan weer volgens mij niet te lijmen met het feit dat sinds de band terug een maand on toer is dat de setlijst slechts Blacklight Shine & Graveyard Love heeft van deze plaat en 7 nummers van DITC... als je dan toch zo een statement wil maken met de nieuwe sound/songs speel dan het volledige album live ipv 2 singletjes?

Geen slechte plaat maar voor mij persoonlijk geen Mars Volta plaat, eerder een Cedric Bixler-Zavala-Omar Rodriguez (samen-solo plaat). Jammer na 10 jaar wachten, misschien dat bij een toekomstige live show de stukjes wel op hun plaats vallen.

Ik gun elke band of muzikant alle vrijheid om lekker te doen waar ze zelf zin in hebben, maar ik vind het bijna onvoorstelbaar dat dezelfde band verantwoordelijk voor een album dat in mijn top10 allertijden (DITC) staat, dit vreselijke album weet te produceren. En met dat laatste bedoel ik dan puur mijn subjectieve benaming hiervoor he. Ik vond St. Anger van Metallica destijds bijna nog beter te verteren dan dit.

Ja snap de verbaasde reacties ook niet helemaal, dit zagen we toch aankomen als je de lijn van de laatste 2 platen door trekt?
Ik bedoel, ja, ik had óók liever nog een geflipte psych-latin-jam plaat gehad, maar die kans was vrij nihil.
Dus ik ben blij met deze pop-plaat, want een nieuwe TMV is beter dan geen TMV, in welke stijl dan ook, en ik vind hem tot nu toe ook wel aardig. Niet zo overwedigend en geniaal als DITC of Frances.. natuurlijk, maarja dat is hun zelf ook niet meer gelukt sinds, well, sinds Frances.. eigenlijk!

Beetje vreemd om na tien jaar afwezigheid op de proppen te komen met dit poppy en vrij toegankelijke album, waarop gitaarwerk en rock überhaupt ver te zoeken is. De meeste tracks liggen best lekker in het gehoor, maar op gegeven moment gaat het songmateriaal wel een beetje tegenstaan en mis je gewoonweg het tegendraadse geluid waar The Mars Volta voorheen om bekend stond. Men had dit beter onder een andere noemer uit kunnen brengen.

The Mars Volta = Omar en Cedric. Letterlijk. Alle andere muzikanten die te horen zijn geweest op hun albums worden The Mars Volta Group genoemd en hebben nog nooit enige inspraak gehad op de muziek. Omar bepaalt de muziek, Cedric de lyrics, that's it. Op dat vlak is er dus niks veranderd. Blijkbaar hadden ze gewoon behoefte aan een nieuwe richting.

oceanvolta ik versta dat ergens wel die nieuwe richting zoeken maar waarom live dan de oude nummers spelen die zelf voor de band inactief werd niet veel aan bod kwamen? Als je tabula rasa wil doen consequent zijn e

Mij stoort de ommezwaai niet maar wel de kwaliteit die nu geleverd wordt...

Toch wel een heel lekkere plaat. Misschien wel hun beste sinds Frances the Mute voor mij. Hopelijk zullen Cedric en Omar nog meer samen gaan maken, nu ze elkaar weer gevonden hebben.

Daar ben ik heel erg benieuwd naar, de akoestische versie van deze plaat. De ballads van The Mars Volta vind ik altijd erg mooi, en deze songs lenen zich denk ik erg goed voor een meer ingetogen setting.

Tsja....stiekem toch wel een leuk plaatje