Wipers - Youth of America (1981)

Tseesus wat is Youth of america toch een geweldig nummer zeg, stormt mijn favoriete platen top 100 binnen

Volledig mee akkoord, DjFrankie. Ik ben het nummer nu toevallig aan het beluisteren, en wat een geweldig nummer blijft het toch! Ontzettend nijdig nummer.

Grappig. Mijn verstand zegt dat ik dit slecht moet vinden, maar mijn gevoel zegt toch elke keer 'zet het nog eens op'.

Het is primitief, krakend, soms echt simplistisch, maar het gevoel dat ze willen overbrengen bereikt me wel heel direct. Hetzelfde geldt voor het gitaarwerk van Greg Sage (al doe ik hem tekort met de term simplistisch), hoewel ik vermoed dat hij ook voor een deel beredeneerd voor deze stijl kiest. Iets zegt mij dat hij, als hij zou willen, ook wel wat strakker en meer technisch onderlegd zou kunnen spelen. Dat zou waarschijnlijk ten koste van de identiteit van z'n spel gaan.

'No Fair' en 'Youth of America' vind ik klasse songs. De rest blijft er wat bij achter, maar zijn niet verkeerd. In 'Youth of America' hoor ik trouwens invloeden van Neil Young. Vooral bij de variatie in de intro is de gelijkenis treffend.

Kort, maar krachtig

Het moest er natuurlijk een keer van komen dat Stijn Wipers zou gaan luisteren, muzikale veelvraat die hij is
En ook de reactie is een beetje zoals ik vermoedde.
Maar omdat Stijn / jij en ik muzikaal gezien meer dan eens op 1 lijn zitten, wil ik toch even reageren.

....vooringenomenheid is iets waar ik je nooit eerder op heb kunnen betrappen Stijn, waarom nu dan wel?

.....ja, ja en nee; eerder bewust eenvoudig gehouden, dit om 'de boodschap' over te brengen.

....vind ik wel dat je hem daar te kort mee doet ja; hoeveel gitaristen in dat tijdvak en genre hebben zo'n overduidelijk herkenbaar eigen geluid?


...niet voor een deel maar volledig

...vind ik echt onzin; het gaat bij Wipers niet om het ten toon stellen van virtuositeit, dat zou afleiden van het gevoel wat hij wil overbrengen. Bovendien is wat jij eenvoud noemt slechts bedriegelijk.

....moet je me toch even uitleggen wat je dan hoort als overeenkomst, en met wat van Neil ?

We zitten meer op één lijn dan je denkt. Ik bedoel dat ik de term simplistisch op het songmateriaal soms van toepassing vind. Voor het gitaarwerk van Sage gelden (soms) alleen primitief en krakend (- simplistisch dus).

Wat ik bedoel is dat Sage waarschijnlijk beter kán spelen, maar het bewust niet doet. Dat is volgens mij hetzelfde als wat jij zegt, of niet? Want: ''dat zou waarschijnlijk ten koste van de identiteit van z'n spel gaan.'' De term waarschijnlijk gebruik ik, omdat ik niet wil doen voorkomen dat ik zijn muziek zó goed ken dat ik het met zekerheid durf te stellen. Op een bepaalde manier kun je horen of een muzikant zich inhoud of niet. Dat zit 'm in accenten en details, maar je hoort het of iemand het gemakkelijk aankan of op z'n top speelt.

Met de variatie in het intro van 'Youth of America' bedoel ik het moment waarop de harmonie inzet (00:27) (variatie is dus niet de juiste term, een kleine vergissing). Dat hoge snerpende gitaargeluid vind je overal terug op bijv. Everybody Knows This is Nowhere. Het riffje zelf heeft in de verte wel iets weg van Neils fuzzy leadpartijen in Buffalo Springfield.

Het moge duidelijk zijn dat het verstand het meestal niet van het gevoel wint.

Wat jij wat de composities betreft 'simplistisch' noemt, label ik eerder als; recht toe recht aan, in your face. Geen versierselen, geen opsmuk, alles staat in dienst van het overbrengen van de emotie.
Daarnaast waren Wipers een trio dat op de plaat het gevoel van live optredens wilden benaderen.
En dat gevoel was niet het vrolijkst. Daar waren de tijden ook niet naar: wat stel je muzikaal gezien tegenover een Ronald Reagan.......geen tralalaatjes, niet als je zo in elkaar zit als Sage.

Heb eens met hem ( Sage), gezeten aan de bar in Doornroosje, met hem zitten filosoferen waarom Wipers in Griekenland zo populair waren.
We kwamen tot de conclusie dat de jeugd zich wel eens in de thematiek en vooral het gevoel van het songmateriaal zou kunnen herkennen vanwege het feit dat Griekenland zo lang een militaire dictatuur is geweest.

En in die tijd zette je je niet af tegen de gevestigde orde met lieflijke melodietjes.
Het verschil met een Ian Curtis of Adrian Borland zit hem in het feit dat hij ondanks alle boosheid, ergens toch de moed niet op gaf.
De boosheid sloeg niet 'naar binnen', met de bekende tragische gevolgen van dien. Naast het feit dat Sage eigenlijk veel te bescheiden, maar ook te betrokken en humaan is om in die tijd zo'n stap te nemen.

In de tijd van Youth of America was er voor wat betreft Wipers nog geen ruimte voor escapisme.
Dat zou enige jaren later gebeuren toen hij tijdens de opkomst van de grunge in zijn geboortestad en directe omgeving, hij de een na de ander kapot zag gaan aan de heroine.
Toen besloot Sage te verhuizen naar de woestijn, en zich helemaal terug te trekken.

Overigens ook een overeenkomst met Neil

Nog even wat bereft de overeenkomst met het gitaargeluid met Neil Young: niet ieder snerpende met feedback gespeelde gitaar is herleidbaar tot Neil.
Maar; allebei spelen ze een oude Gibson met vergelijkbare elementen: Neil de Ol' Black en Sage een oude SG. En allebei gebruiken ze zelfgemaakte effectapparatuur, veel feedback, veel fuzz en sustain en een bult reverb of echo.

Natuurlijk, maar het is kenmerkend voor hem en hij is één van de bekendste artiesten die het inzet. Persoonlijk vind ik het qua geluid in die paar specifieke secondes erg overeenkomen.

Ook in hun 'live zijn op plaat' en artistieke drive zijn er overeenkomsten, maar dan dwalen we af en kunnen we met nog véél meer artiesten lijntjes gaan trekken. Dat gaat wat te ver.

...dezelfde attitude t.o.v. muziek en het vastleggen daarvan, mee eens.


.....ach, een plezierige uitwisseling van gedachten en bevindingen en dicussie over muziek....

Ik heb even (heel) snel door de pagina's gebladerd, maar op Wikipedia staat een andere trackvolgorde dan hier. Hoe komt dat?

"No Fair" – 4:25
"Youth of America" – 10:30
"Taking Too Long" – 3:05
"Can This Be" – 2:55
"Pushing the Extreme" – 3:15
"When It's Over" – 6:30

Komt dat door dit?
Originally released on Park Ave. in 1981 and Greg Sage's label, TRAP. It was later re-issued on Backbone and Restless with different covers (and in Restless' case the wrong track sequence!).

Dat is de volgorde op de Wipers Box Set die je via Zeno Records kunt bestellen, en inderdaad ook op de cd's van Restless, de trackvolgorde die hier staat is zoals hij in 1981 op Park Avenue Records verschenen is.

edit:


Hier staat trouwens Restless, dat ga ik gelijk even corrigeren.

Dat laatste zag ik ook al, maar wilde even het antwoord op de tracklist wachten. Maar dat betekent dus dat Wikipedia wel weet dat er een 'verkeerde tracklist' is, maar dat ze zelf die verkeerde aanhouden?

Blijkbaar. Je kunt het zelf aanpassen, mocht je daar zin in hebben. Wel is het de tracklist die Greg Sage zelf graag gezien zou hebben, dus er valt iets voor te zeggen om die tracklist aan te houden. Alleen volgen wij hier de eerste uitgave, en dat moet dus deze zijn.

Het album vind ik nergens in de winkels, ook niet online. Ook via torrents slaag ik er niet in om hem te pindakazen. Jammer, want na het beluisteren van de titeltrack op Youtube is mijn interesse opgewekt

Op grooveshark is hij te beluistern of je koopt de box

Wipers Box Set - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

http://www.zenorecords.com/shop/cd.htm

koopje voor maar $ 17 en je krijgt er nog twee klasse albums bij

Een zeer schappelijke prijs inderdaad. Ik zou hem meteen aankopen, maar helaas heb ik geen creditcard. Maar ik zie juist dat de box ook op CDwow te koop staat voor een iets duurdere prijs

Even duur, want je betaalt bij cd wow geen verzendkosten.
Meestal kan je nog bonnen vinden met wat korting en wordt het nog goedkoper:

Overzicht kortingsbonnen van online DVD-winkels (5) - DVD.nl Forum

De truuk om van de UK site te bestellen levert hier helaas geen voordeel op.

reden daarvoor is dat de winkeliers zo goed als dezelfde prijs moeten betalen als jij.
Dan wordt het voor hen niet meer interessant. Als ze hun marge er overheen willen drukken, worden ze te duur.
Zo pakt Sage de muziekbizz terug die hem jarenlang als paria heeft behadeld. Hij heeft het nu zelf in de hand.

Als er hier meer zijn die bij Zeno wat willen bestellen, maar zonder credit card zitten, dan wil ik bij voldoende belangstelling wel wat regelen. Heb ik al eens eerder gedaan voor een user hier.

Geweldige plaat, met name de laatste 3 nummers zijn echt fantastisch.

Ik hoor af en toe wat echo's van Hawkwind's 'Space Ritual' (met name in het titelnummer).

Inderdaad geweldig. Hij staat vandaag weer eens op (de box versie dan, met andere tracklist) en dit plaatje doet me meer dan eens aan (oudere?) Sonic Youth denken, vooral Y.O.A, No Fair (vooral beide outtake versies). en When It's Over. Die feedback, spookachtige vocalen en simpele ritme sectie. Misschien wel een vreeemde vergelijking, maar zo hoor ik het nu eenmaal.

Erg goed album van deze punkrockers, heerlijk duister maar toch met erg pakkende songs. De laatste 3 nummers zijn het sterkst. Het titelnummer is het sterkst wat mij betreft. Maar eigenlijk zijn alle zes de songs raak.

Progrock voor punkers, briljant gitaarspel van Greg Sage en de algemene grimmige sfeer maken het een klassieker

Iets aan deze muziek is heel erg apart. Het is eigenlijk vrij rustige muziek, ook de zang is niet direct agressief, maar toch zit er een duister, fel (punk)randje waarvan ik eigenlijk niet zo goed kan plaatsen waar het hem nou in zit. Een intrigerend staaltje hoogwaardige punkrock in elk geval!

When It's Over mag voor mij echt voor eeuwig doorgaan.

Dit is dus vrij gauw zo'n album gebleken waarop elke noot raak is en niets overbodig lijkt, nummer voor nummer verschrikkelijk goed. Pakkend en gepassioneerd, heel erg verslavend ook. Een heel erg dikke negen is dan ook heel erg op zijn plaats. Hij stoot zichzelf toch in behoorlijk korte tijd richting mijn favoriete albums aller tijden.

Hoi Wiperaars,

Lekker laat, want de discussie is al een tijd niet voortgegaan, maar toch nog even dit: superplaat natuurlijk en als je ouders het teringherrie vinden, dan is dat een aanbeveling. Maar wat is die zwart/withoes ontzettend lelijk!
Beetje knullig gemaakt (of was dat ook de bedoeling?) Maar wat ik vooral merkwaardig vind dat Sage er half geknipt op staat, met twee bassisten, zonder drummer, Terwijl die toch erg zijn best deed.

Pavlova

Sorry, die eerste zin blijkt onzin...

Dit is eigenlijk de originele hoes, maar mocht niet van de platenmaatschappij.

...foutje pavlova
Zijn dezelfde koppies als op deze foto.
Dus Sam Henry ( drums, zowel op hoes als foto;midden) en Dave Koupal (bass, hoes rechts, foto links), de eerste line up dus, t/m 1981.

Mag ik vragen of je weet waarom die hoes niet mocht? Ik zie er weinig aanstootgevends aan, eigenlijk...

Niet representatief, te kinderlijk/amateuristisch. Platenbazen zijn soms vreemde snuiters.

Niet representatief ? Mmm, ik vind die hoes in de link van Oldfart toch wel een stuk beter bij de albumtitel en teksten van Greg passen dan de hoes hier op MuMe.
Die afbeelding met de tekening van de omtrekken van de VS van Amerika zag ik trouwens nog niet eerder ...

Maar de alternatieve hoes met doodshoofd en strepen uit de vlag van The USA is n.m.m. de meest treffende afbeelding voor dit album !