Wipers - Youth of America (1981)

In mijn puberteitsjaren ben ik een tijdje bezig geweest met allerhande punkmuziek. Tot m'n favoriete bands behoorden, zoals bij zoveel jongeren I guess, Ramones, The Clash, Sex Pistols, noem maar op. Nu pas ben ik meer en meer bands aan het ontdekken die eind jaren '70, begin jaren '80 de basis legden voor de hedendaagse punkmuziek. Zo ook Wipers.

'Youth Of America' is mijn instapalbum van Wipers geworden, en wat vind ik dit geweldige muziek! Hierbij verbleekt alles zo niet het merendeel van de punkmuziek die ik enkele jaren geleden geweldig vond. Ik heb wat info opgezocht over deze plaat, en op Wikipedia (niet altijd even betrouwbaar, ik weet het) staat dat Greg Sage met opzet langere, complexere nummers heeft geschreven, als reactie op de korte, hevige punknummers die in die tijd regel waren. Toch staan ook hier kortere nummers op, de eerste drie dan, al duren die alle drie om en bij de 3 minuten, wat toch niet zo heel kort is in vergelijking met bijvoorbeeld een nummer van Ramones.

De lengte van de nummers maakt het ook mogelijk enige experimentatiedrang door te voeren. Zo is het afsluitende titelnummer een staaltje van het kunnen van de band. Woeste vocalen van Sage, knarsetandende gitaren, een psychedelisch sfeertje eromheen... Ik vind het ook briljant hoe de riff van in het begin van de song er halfweg weer treuzelend door komt, en weer gaat rusten. Na 9 minuten krijgen we die riff dan toch terug in vol ornaat te horen, en zo wordt deze song (terwijl Sage met z'n rauwe stem schreeuwt 'Youth of America!', een boodschap aan z'n volgelingen dus) en daarmee ook deze plaat op een fantastische manier afgesloten.

Dit is ook, zowel op muzikaal als tekstueel vlak, rauw en hard. De sneren van Sage zijn droog en gaan door merg en been. Het gitaarwerk is gewoonweg fantastisch; een combinatie van geniale gitaarriffs en experimentatie. Ook de spoken word-gedeeltes kunnen me bekoren; zij dragen erg bij tot de sfeer die wordt opgezet, een dreigende, apocalyptische sfeer, die geweld en verderf oproept.

Een nummer als 'When It's Over' is genieten van begin tot eind. De aanzwellende sound die hier wordt neergezet door gitaren en drums zorgt voor een allesoverheersende spanning en dreiging. In het midden van de song krijg je dan weer zo'n tussenstukje, waarin de basgitaar de overhand neemt, en gaat Sage over tot onheilspellend fluisteren, waarna het gitaarwerk weer geweldig weet te bekoren. Op het einde van de song nog eens een paar keer schier uitzinnig de titel van de song uitspuwen, en hop; je hebt een meesterlijke song. Misschien wel de beste punksong die ik ooit heb gehoord.

Kortom, geweldige ontdekking, lang leve MusicMeter, anders had ik hier waarschijnlijk nooit mee in aanraking gekomen. Meesterwerk, krijgt een plaatsje in m'n top 10.

5 sterren

Lange tijd met een vraag in mijn hoofd rond gelopen.
Je had de scene rond CBGB in New York.
Ramones, Television, Blondie, Patti Smith en Talking Heads.
Vervolgens Sonic Youth, Hüsker Dü en Pixies.
Waar de gitaarbands uit de jaren 90 weer uit voort kwamen.
Maar ergens klopte er iets niet.
Ik miste een schakel.

Niet alle punkrock is hier naar terug te voeren.
Ergens moet nog een factor kwaadheid hebben gezeten.
Gecombineerd met geniaal gitaarwerk.
En dat gevoel had ik voornamelijk bij het hele grunge gebeuren.
Is het allemaal wel zo origineel.
Is This Real?
Nirvana, Mudhoney en Schreeching Weasel.
Wie was jullie grote inspiratiebron?

Bij toeval ooit een verzamelaar gekocht met belangrijke muziek uit de jaren tachtig.
All Lined Up genaamd.
Daar werd ik regelmatig verrast.
Zo ook door deze band.
Wipers.
When It’s Over.
Geweldig nummer; meesterlijke opbouw.
Intro waar geen einde aan dreigt te komen.
Gefluister overgaand in hartstochtelijk geschreeuw.

Opeens vielen de puzzelstukjes in elkaar.
Dit was de puurheid waarna ik op zoek was.
Een pagina uit de muzikale geschiedenisboeken.
Blijven liggen bij de drukkerij.
Om vervolgens vanwege onwetendheid in de prullenbak te belanden.
Nooit genoemd te worden.

Waarom is de erkenning niet gekomen?
Hoe breder zou het popklimaat geworden zijn als jonge beginnende bands Youth Of America in hun basispakket hadden gehad.
Pas aan het werk mochten na een Wipers examen.
Afgesloten met een ruime voldoende.

Review #4:

Deric raven gaf in zijn review al aan dat Wipers een prima voorbeeld is van een band die de schakel tussen Amerikaanse punk en hardcore/alternative rock laat zien. Vooral de eerste nummers houden het ruwe, simplistische beeld van punk in stand. Taking Too Long is een standaard punk nummers, die door het gitaarspel nog wel enigszins interessant klinkt. Pushing The Extreme schittert in middelmatigheid. Doet me enorm denken aan late 70's garage punk, maar niet op een goede manier. Het is vooral een enorm veilig nummer, dat ik alleen kan herinneren doordat de naam tien keer herhaald wordt.

Youth of America wordt pas interessant bij de langere nummers, omdat daar meer ruimte wordt gelaten voor het gitaarspel van Greg Sage. When It's Over is een frisse, maar vooral duistere, wind na de snellere, ruwere nummers op het begin van het album. Het laat zien dat de vocals veel beter passen als een duistere ondertoon, na een sterke instrumentele opbouw, dan een direct punkgeluid vanaf seconde 1 zoals de eerdere nummers lieten zien.

Youth of America is zonder twijfel het beste nummer van het album en een van punk's mooisten. In tegenstelling tot Taking too Long en Can This Be is het nummer veel geavanceerder dan simpel gitaarspel. Geweldige riff die niet domweg herhaald wordt, maar prachtig door het nummer beweegt. Niet moeilijk om te zien dat dit nummer enorm veel invloed heeft gehad op hardcore punk en alternative rock.

Als ze slechts de laatste drie nummers hadden uitgegeven op een EP had ik dit een hoger cijfer kunnen geven. Nu zit ik met drie nummers waar ik na een aantal keer beluisteren wel klaar mee ben.

7,0 / 10

Beste nummers: When It's Over en Youth of America

Recensie voor Super Tip-Topper.

Op Spotify staat dit album met een andere tracklist aangeduid, geen idee waarom. Ik heb zowel de Spotify-volgorde als de 'gewone' volgorde meermaals beluisterd en ik kom telkens weer op dezelfde conclusie uit: de sleutelnummers zijn duidelijk 'When It's Over' en het titelnummer. Twee briljante rockmeesterwerken die op zichzelf staan. De rest is geen muzikaal behang maar ze doen toch ferm onder.

No Fair verdient nog wel een aparte vermelding, passioneel gezongen en DAT BASS. Sowieso is de basgitarist hier ferm on point, ik lees op wiki dat er zelfs twee bassisten op deze plaat hebben gebast. Duidelijk één van de geheime wapens van het album.

Dit album zal wel grensverleggend geweest zijn destijds, en een absolute klassieker in het punk en rockgenre. Dat snap ik ook wel, maar het zal niet uitgroeien tot een absolute favoriet van me. Youth of America en When It's Over zullen nog wel voorbijkomen maar ik denk niet dat ik nog veel zal terugkomen naar het album in z'n geheel. Toch bedankt voor de geweldige tip, niels. Doordat die twee nummers zowat de helft van het album in beslag nemen kom ik toch uit tot een vrij hoge score:

3,9*