Wipers - Youth of America (1981)

De laatste tijd door omstandigheden bijna niet op MuMe 'geweest' , dus een wat late reactie:

voor wat betreft de hoezen van Youth of America, zie hier: http://www.musicmeter.nl/ar...

En dan de opmerkingen over de volgorde van de songs:

ik heb (o.a.) de Park Avenue lp uitgave van 1981, dus de oorspronkelijke.
Daar is de tracklist hetzelfde als hier vermeld.

Alleen: in de boxset heeft Sage de nummers zo op de cd geplaatst zoals hij ze zelf eigenlijk altijd wilde hebben.
Door tussenkomst/ bemoeienis van de platenmaatschappij is die volgorde destijds verandert.

Blijkbaar kunnen ook gitaren meervoudige orgasmes krijgen.
Enkel voor When It's Over ga ik deze plaat zo snel mogelijk aanschaffen!

moet je zeker doen, geweldige plaat, supergroep.
Voor mij één van de beste ontdekkingen hier op MM!

....en Over the Edge in je top 10
Voor MuMe kende je ze niet?

Yep, ik vind dit dus geweldige muziek en ben nu aan het kijken om de DVD live in Amsterdam te bestellen. Waarschijnlijk heb jij deze wel, kan je me er iets meer over vertellen, blijkbaar is dit het enige volledig concert op beeldmateriaal.
Greg Sage, treed die man eigenlijk nog op of wat doet hij dezer dagen?

Op 8 augustus 2006 bij Wipers - Land Of The Lost :



Nou hoop ik dat dit nog steeds zo is, want stel je eens voor dat Greg Sage nog eens in de Lage Landen te bewonderen zou zijn...........

En kom maar op met dat onuitgebrachte album !

Helaas helemaal niets nieuws te melden hierover....

@Bone machine:

zie o.a. hier http://www.musicmeter.nl/al...wat je zegt klopt ; check de site van Zeno.
De kwaliteit is echt veel meer bootleg dan je misschien gewend bent, maar het is all there is.

ga voor een antwoord daarop ook naar http://www.zenorecords.com/, dan zie je dat hij vooral zijn back catalogue aan het heruitbrengen is,en zijn maatschappijtje runt op de manier die hij wil.


Overigens; ik wil je dit album niet onthouden:
http://www.musicmeter.nl/al...
absolute aanrader

Het is al even geleden dat ik nog eens vijf sterren heb mogen uitdelen aan een plaat, maar ik heb het gevoel dat het er zit aan te komen, meerbepaald aan deze wereldplaat van Wipers!

Nog wat intensief beluisteren (vooral genieten dus van de genialiteit van deze plaat), en dan komt die score er waarschijnlijk wel, en (wie weet) krijgt ie een plaats in m'n top 10!

In mijn puberteitsjaren ben ik een tijdje bezig geweest met allerhande punkmuziek. Tot m'n favoriete bands behoorden, zoals bij zoveel jongeren I guess, Ramones, The Clash, Sex Pistols, noem maar op. Nu pas ben ik meer en meer bands aan het ontdekken die eind jaren '70, begin jaren '80 de basis legden voor de hedendaagse punkmuziek. Zo ook Wipers.

'Youth Of America' is mijn instapalbum van Wipers geworden, en wat vind ik dit geweldige muziek! Hierbij verbleekt alles zo niet het merendeel van de punkmuziek die ik enkele jaren geleden geweldig vond. Ik heb wat info opgezocht over deze plaat, en op Wikipedia (niet altijd even betrouwbaar, ik weet het) staat dat Greg Sage met opzet langere, complexere nummers heeft geschreven, als reactie op de korte, hevige punknummers die in die tijd regel waren. Toch staan ook hier kortere nummers op, de eerste drie dan, al duren die alle drie om en bij de 3 minuten, wat toch niet zo heel kort is in vergelijking met bijvoorbeeld een nummer van Ramones.

De lengte van de nummers maakt het ook mogelijk enige experimentatiedrang door te voeren. Zo is het afsluitende titelnummer een staaltje van het kunnen van de band. Woeste vocalen van Sage, knarsetandende gitaren, een psychedelisch sfeertje eromheen... Ik vind het ook briljant hoe de riff van in het begin van de song er halfweg weer treuzelend door komt, en weer gaat rusten. Na 9 minuten krijgen we die riff dan toch terug in vol ornaat te horen, en zo wordt deze song (terwijl Sage met z'n rauwe stem schreeuwt 'Youth of America!', een boodschap aan z'n volgelingen dus) en daarmee ook deze plaat op een fantastische manier afgesloten.

Dit is ook, zowel op muzikaal als tekstueel vlak, rauw en hard. De sneren van Sage zijn droog en gaan door merg en been. Het gitaarwerk is gewoonweg fantastisch; een combinatie van geniale gitaarriffs en experimentatie. Ook de spoken word-gedeeltes kunnen me bekoren; zij dragen erg bij tot de sfeer die wordt opgezet, een dreigende, apocalyptische sfeer, die geweld en verderf oproept.

Een nummer als 'When It's Over' is genieten van begin tot eind. De aanzwellende sound die hier wordt neergezet door gitaren en drums zorgt voor een allesoverheersende spanning en dreiging. In het midden van de song krijg je dan weer zo'n tussenstukje, waarin de basgitaar de overhand neemt, en gaat Sage over tot onheilspellend fluisteren, waarna het gitaarwerk weer geweldig weet te bekoren. Op het einde van de song nog eens een paar keer schier uitzinnig de titel van de song uitspuwen, en hop; je hebt een meesterlijke song. Misschien wel de beste punksong die ik ooit heb gehoord.

Kortom, geweldige ontdekking, lang leve MusicMeter, anders had ik hier waarschijnlijk nooit mee in aanraking gekomen. Meesterwerk, krijgt een plaatsje in m'n top 10.

5 sterren

Het blijft voor mij zeer boeiend te lezen hoe met enige regelmaat jonge mumers de weg naar Wipers weet te vinden.

Als je de plaat al sinds de maand dat die in Nederland uitkwam kent, is het lastig je te verplaatsen in hoe die bij personen uit een volgende muziekliefhebbers generatie overkomt, die de muziek pas ontdekken.

Keer op keer blijkt dan dat de muziek niets aan power en zeggingskracht heeft verloren, gezien de beschrijving van AOVV hierboven.

Mooi om dat te zien
...en een mooie beschrijving overigens

Dank voor de vriendelijke reactie, Oldfart

Zijn de andere platen van Wipers ook zo de moeite? Want dit ligt me wel erg, moet ik zeggen.

Als YOA je echt bevalt, dan zul je je geen buil vallen aan de meeste Wipers albums, en vergeet ook vooral deze niet.

(Eigenlijk) alles van Wipers en Sage staat hier op MuMe, dus begin daar maar gewoon met lezen zou ik zeggen.

Heb de off topic-discussie over platenzaken in Amersfoort ed. verwijderd.

De wipers zijn langsgeweest.

Lange tijd met een vraag in mijn hoofd rond gelopen.
Je had de scene rond CBGB in New York.
Ramones, Television, Blondie, Patti Smith en Talking Heads.
Vervolgens Sonic Youth, Hüsker Dü en Pixies.
Waar de gitaarbands uit de jaren 90 weer uit voort kwamen.
Maar ergens klopte er iets niet.
Ik miste een schakel.

Niet alle punkrock is hier naar terug te voeren.
Ergens moet nog een factor kwaadheid hebben gezeten.
Gecombineerd met geniaal gitaarwerk.
En dat gevoel had ik voornamelijk bij het hele grunge gebeuren.
Is het allemaal wel zo origineel.
Is This Real?
Nirvana, Mudhoney en Schreeching Weasel.
Wie was jullie grote inspiratiebron?

Bij toeval ooit een verzamelaar gekocht met belangrijke muziek uit de jaren tachtig.
All Lined Up genaamd.
Daar werd ik regelmatig verrast.
Zo ook door deze band.
Wipers.
When It’s Over.
Geweldig nummer; meesterlijke opbouw.
Intro waar geen einde aan dreigt te komen.
Gefluister overgaand in hartstochtelijk geschreeuw.

Opeens vielen de puzzelstukjes in elkaar.
Dit was de puurheid waarna ik op zoek was.
Een pagina uit de muzikale geschiedenisboeken.
Blijven liggen bij de drukkerij.
Om vervolgens vanwege onwetendheid in de prullenbak te belanden.
Nooit genoemd te worden.

Waarom is de erkenning niet gekomen?
Hoe breder zou het popklimaat geworden zijn als jonge beginnende bands Youth Of America in hun basispakket hadden gehad.
Pas aan het werk mochten na een Wipers examen.
Afgesloten met een ruime voldoende.

Waarom kom ik deze band nu pas tegen, die zijn echt fucking geniaal!, nog nooit iets van gehoord, gelezen, gezien?, ineens kom ik dit tegen vanuit het niets en volgens mij mogen de wipers zich direct ook bij de beste bands in het genre scharen! achter die andere albums aan!

Inderdaad.
Wanneer je deze plaat fantatisch vind kan ik je ook, en met name, 'over the edge' en 'the circle' aanraden.

Stond bij mij al een tijdje op 4.5. was even vergeten waarom.

Heb hem vandaag weer even opgezet. superstrakke plaat met geweldige songs! die opener schudt mij meteen wakker, om vervolgens door te denderen tot het geniale youth of america!

zijn sterren zeker waard

Als je de eerste drie albums van Wipers, zoals ik, chronologisch beluisterd, is Youth of America na Is This Real? nogal een verrassing. Laatstgenoemde tikte maar één enkele keer de vier minuten aan voor een nummer en doet dus in de lengte van de tracks al als punk aan, hier is dat zeker niet het geval. Het album wordt overheerst door twee nummers, te weten When It's Over en Youth of America, die samen meer dan de helft van het album beslaan. Kan nooit de kracht van het eerste album hebben, zou je dan denken. Wrong.

Taking Too Long is een aardige opener, voornamelijk beheerst door de stem van Sage in de refreinen, die overigens niet uit veel meer bestaan dan de titel van het nummer. Maakt niet uit, we zijn hier niet voor diepgaande teksten, maar om de woede van Sage van de muziek af te horen spatten.

Wat dat betreft doet Can This Be het al weer een stuk beter. Rauwer, harder en vooral in de tekst een stuk sterker dan de voorganger. De gitaar ligt al wat meer op de voorgrond, wat vooral opvalt is de bridge zo rond anderhalve minuut.

Bij Pushing the Extreme gaat de versnelling weer even een trapje naar beneden, maar de intensiteit neemt niet af. Sage gaat indringerder zingen (lees: schreeuwen) en vooral weer het rustiger moment geeft een mooi contrast.

Hierop volgt dan het nummer dat met gemak de beste riff op de gitaar heeft die ik ken, When It's Over. Werd door freddze omschreven als een meervoudig orgasme op de gitaar en dat lijkt me wel terecht, die climax op het einde blijft maar gaan en gaan en gaan. Opvallend voor een punknummer is de lange opbouw hier, het 'intro' duurt een minuut of drie, waarna het nummer eventjes in wat rustiger vaarwater terecht komt. Een nogal gruizige solo op de gitaar leidt het tweede couplet in, waarna het dus echt helemaal los gaat.

No Fair is daarna wel even iets meer dan het bruggetje tussen de twee lange nummers. Begint vrij rustig, maar je voelt al aankomen welke kant het opgaat. Het heeft iets te maken met Now we're crying, it's no fair! en een rustig opkomende gitaar die daarna net even iets steviger aanzet dan in de andere drie korte nummers. Als Sage dan ook nog even zijn teksten eruit spuugt, is dit nummer voor deze sfeer van woede op, ehm, alles natuurlijk al weer helemaal geslaagd.

Dan het pronkstuk natuurlijk nog van het album. Wel eens een punknummer gehoord van ruim tien minuten? Nee? Snel luisteren dan, want dat je dit ook zo lang enorm boeiend kan houden wordt hier bewezen. De kenmerkende riff doet het in het begin al goed, maar zodra hij zich in het midden lekker voort gaat slepen wordt het nummer alleen maar beter. Het einde is daarna pas echt een feestje, distortion all the way. Eén lange oproep aan de Youth of America om zich te roeren, het blijft punk natuurlijk. Gelukkig fatsoenlijk verpakt, want van die typische anarchistische punk-boodschap moet ik eigenlijk niet zoveel hebben.

Aan de hoeveelheid superlatieven die ik nodig heb om dit album te beschrijven is al wel te zien hoezeer ik dit waardeer. Ik begeef me de laatste tijd iets minder binnen de pure gitaarmuziek, waar je dit wel onder kan scharen, maar hij blijft het toch heel erg lekker doen. Aanrader voor alle liefhebbers van de Stooges, van Nirvana, van elke iets steviger gitaarmuziek eigenlijk.

Mooi stukje, Lukk0, en 'When It's Over' kent inderdaad een meesterlijke riff waarvoor je enkel maar kan doen.

Lekker zeg, vandaag de 3cd box binnen gekregen van The Wipers, en wat luisterd dit ontzettend lekker zeg garagerock met een vleugje Cramps. Heerlijk om te luisteren echt toch wel de ontdekking van Mume voor mij. Met dank aan Oldfart, via zijn top 10, ben ik hier wat van gaan ontdekken.

.....haha; dat is echt de eerste keer dat ik die vergelijking hoor Frank. 't is maar net wat je referentiekader is

Natuurlijk bestonden The Wipers eerder, maar ik heb The Cramps eerder leren kennen en zie zeker gelijkenissen,Alleen zal The Cramps dit van The wipers gehoord hebben, zal eens nalezen of onze Lux hier ooit door is beinvloed.

't Zijn min of meer tijdgenoten.
De Cramps bestonden eerder.
De grote muzikale invloed op the Cramps was natuurlijk rockabilly.
Toen die verhuisden naar New York werden ze onderdeel van de CBGB scene.

Kenmerk van Wipers was dat ze daar juist heel ver vandaan stonden, zowel geografisch, maar ook kwa houding.

Referentiekader sloeg overigens ook niet op die van de Cramps, maar op de jouwe Frank .

Greg Sage was als jong Sageje overigens onder de indruk van the Ramones.

en ene Jimi toch ?

Zeker.
Voor zijn eerste professionele job als gitarist werd hij zelfs gevraagd omdat hij zo speelde als die ene Jimi.
Dat was hierbij: http://www.musicmeter.nl/al...

Wel 2 geweldige bands jammer dat ik The Cramps nooit live heb kunnen aanschouwen

Ik gelukkig wel, in Paradiso , rond 1990 als ik me goed herinner.
Naaldhakken en een miniscuul slipje, meer had Lux niet nodig.
Maar daarmee zul je Sage niet in het openbaar betrappen.