Red Hot Chili Peppers - Return of the Dream Canteen (2022)

Sinds de Peppers bekend zijn geworden bij het grote publiek was er kritiek. Dat begon dus al met 'Under the Bridge'. Toch werd Blood Sugar Sex Magik nog wel omschreven als een zeer sterk album ondanks die grote hit.
Daarna werd het rumoeriger. One Hot Minute was niet zo goed vonden velen, omdat John Frusciante vertrokken was of omdat de koers wat verschilde.
Californication bleek een klapper van jewelste, maar als iets commercieel een succes is kan en mag je dat natuurlijk niet meer waarderen.

Kortom: wisselende meningen en gedachten zoals dat eigenlijk altijd wel gaat met bands van formaat. En de Peppers zijn mega business. Wie had dat kunnen bedenken toen deze gasten met hun geslachtsdeel helikopter speelde op de televisie of slechts met een sok optraden. Gek genoeg bleef die sok ook achterwege toen de band een zaal als Ahoy wist te vullen, het boeide ze totaal niet wat men daar van vond. De branieschoppers van toen zijn inmiddels op leeftijd maar weten niet van opgeven. Dus krijgen we al wat jaren degelijke, maar voorspelbare albums.

Nette funk, keurige gitaaruitspattingen, nog steeds niet al te sterke zang of het midden tussen rap en zang. Of het album nu Stadium Arcadium heet, The Getaway of Return of the Dream Canteen.

Waar ze er bij Stadium Arcadium achtentwintig nummers tegenaan gooiden daar doen ze dat dit jaar anders. Unlimited Love heeft zeventien nummers en dit album heeft er ook zeventien (er is een Japanse bonustrack The Shape I'm Takin'). Dat zijn er bij elkaar aardig wat kun je wel zeggen, ook al moeten we dit als twee losse albums zien, weliswaar snel achter elkaar uitgebracht zoals ze dat in die goede oude tijd ook wel eens deden.

En dan de grote vraag: is Return of the Dream Canteen de moeite waard?!

Tja, wat zal ik zeggen: de mannen hebben er blijkbaar zin in. Misschien hebben ze het geld nodig, wie zal het zeggen? Ik hoor niks bijzonders op dit album. Het zijn de Peppers volgens het boekje. Het is allemaal best lekker en ik vind dit een prima album, maar ik hoorde ook niet tot hun grote criticasters bij de vorige albums, en nu dus weer niet.
Want eerlijk is eerlijk: het is gewoon meer van hetzelfde en het nadeel is ook nu de grote hoeveelheid nummers, zeker als je die van Unlimited Love eigenlijk nog maar net hebt kunnen verwerken. Experimenteler? Welnee! Ruiger? Neuh. Funkier? Ook niet. Gewoon Red Hot Chili Peppers. Een band waarvan ik het fijn vind dat ze nog steeds plezier hebben in wat ze doen omdat ik er nog steeds graag naar mag luisteren.

Ik voel de opwinding ten tijde van Mother's Milk of Blood Sugar Sex Magik al lang niet meer en dat boeit me niet. Ze zijn al jaren voorspelbaar en dat zijn de commentaren die ze krijgen ook. Let maar op: gaat nu ook weer gebeuren. De Peppers zijn ouder geworden en ik ben dat ook. Laten we zeggen dat ik met ze ben meegegroeid en zolang het allemaal niet slecht is vind ik het prima. Misschien dat ze een volgende keer een wat korter en puntiger album kunnen afleveren, dat zou misschien nog eens verfrissend kunnen werken. Want op dit album slaat de vermoeidheid halverwege wat toe; dat had ik bij The Getaway gek genoeg minder. Misschien omdat het aan het einde wat inkakt allemaal.....

Het goede nieuws: dit album is net zo goed als voorganger Unlimited Love. Het slechte nieuws: dit album is net zo goed als voorganger Unlimited Love. Ook ditmaal gezapige, overwegend ingetogen deuntjes die naast de sporadisch inventieve zangpartijen van Anthony Kiedis weinig boeiends te bieden hebben. Het kabbelt allemaal maar een beetje door. Het is niet goed, het is niet slecht, maar het is wel gekmakend gewoontjes. De beste song vind ik The Shape I'm Takin', nota bene een bonustrack!

Ik vind het een fijne plaat en draai hem daarom regelmatig. 4 sterren van mij.