Red Hot Chili Peppers - Return of the Dream Canteen (2022)

Ja jongens, twee albums in 1 jaar. Kom maar op de reacties...

En dan die hoes. Terugkeer naar de partyfunkrock? Deze is wel weer geproduceerd door Rick Rubin. Eerste single wordt Tippa my Tongue...

Leukere hoes dan die vorige. Naar eigen zeggen is deze wat "experimenteler".

Inderdaad. Het achterliggende verhaal is wel heel interessant.

Die hoes En het vorige album was al zooo kapot saai. Ze geven maar niet op hé?

Meer een slecht ontworpen psychedelische hoes

Tippa my tongue is best een goed nummer, zou IMO het beste nummer vd plaat zijn moest ie op de vorige plaat van dit jaar staan.

Zou mooi zijn!

Tippa My Tongue klinkt lekker hoor. Vorige album vond ik grotendeels geslaagd maar weinig verrassend. Als deze inderdaad wat experimenteler is ben ik benieuwd.

Ehh.. waarom zie ik een heel andere tracklist?

1. “Tippa My Tongue”
2. “Peace And Love”
3. “Reach Out”
4. “Eddie”
5. “Fake As Fu@k”
6. “Bella”
7. “Roulette”
8. “My Cigarette”
9. “Afterlife”
10. “Shoot Me A Smile”
11. “Handful”
12. “The Drummer”
13. “Bag Of Grins”
14. “La La La La La La La La”
15. “Copperbelly”
16. “Carry Me Home”
17. “In The Snow.”

Hoe dan ook, 'Eddie' is uitgebracht en klinkt lekker. Die solo van Frusciante!

Eddie klinkt zeer vertrouwd en goed. de RHCP are back. ( soortvan dan )

Sinds de Peppers bekend zijn geworden bij het grote publiek was er kritiek. Dat begon dus al met 'Under the Bridge'. Toch werd Blood Sugar Sex Magik nog wel omschreven als een zeer sterk album ondanks die grote hit.
Daarna werd het rumoeriger. One Hot Minute was niet zo goed vonden velen, omdat John Frusciante vertrokken was of omdat de koers wat verschilde.
Californication bleek een klapper van jewelste, maar als iets commercieel een succes is kan en mag je dat natuurlijk niet meer waarderen.

Kortom: wisselende meningen en gedachten zoals dat eigenlijk altijd wel gaat met bands van formaat. En de Peppers zijn mega business. Wie had dat kunnen bedenken toen deze gasten met hun geslachtsdeel helikopter speelde op de televisie of slechts met een sok optraden. Gek genoeg bleef die sok ook achterwege toen de band een zaal als Ahoy wist te vullen, het boeide ze totaal niet wat men daar van vond. De branieschoppers van toen zijn inmiddels op leeftijd maar weten niet van opgeven. Dus krijgen we al wat jaren degelijke, maar voorspelbare albums.

Nette funk, keurige gitaaruitspattingen, nog steeds niet al te sterke zang of het midden tussen rap en zang. Of het album nu Stadium Arcadium heet, The Getaway of Return of the Dream Canteen.

Waar ze er bij Stadium Arcadium achtentwintig nummers tegenaan gooiden daar doen ze dat dit jaar anders. Unlimited Love heeft zeventien nummers en dit album heeft er ook zeventien (er is een Japanse bonustrack The Shape I'm Takin'). Dat zijn er bij elkaar aardig wat kun je wel zeggen, ook al moeten we dit als twee losse albums zien, weliswaar snel achter elkaar uitgebracht zoals ze dat in die goede oude tijd ook wel eens deden.

En dan de grote vraag: is Return of the Dream Canteen de moeite waard?!

Tja, wat zal ik zeggen: de mannen hebben er blijkbaar zin in. Misschien hebben ze het geld nodig, wie zal het zeggen? Ik hoor niks bijzonders op dit album. Het zijn de Peppers volgens het boekje. Het is allemaal best lekker en ik vind dit een prima album, maar ik hoorde ook niet tot hun grote criticasters bij de vorige albums, en nu dus weer niet.
Want eerlijk is eerlijk: het is gewoon meer van hetzelfde en het nadeel is ook nu de grote hoeveelheid nummers, zeker als je die van Unlimited Love eigenlijk nog maar net hebt kunnen verwerken. Experimenteler? Welnee! Ruiger? Neuh. Funkier? Ook niet. Gewoon Red Hot Chili Peppers. Een band waarvan ik het fijn vind dat ze nog steeds plezier hebben in wat ze doen omdat ik er nog steeds graag naar mag luisteren.

Ik voel de opwinding ten tijde van Mother's Milk of Blood Sugar Sex Magik al lang niet meer en dat boeit me niet. Ze zijn al jaren voorspelbaar en dat zijn de commentaren die ze krijgen ook. Let maar op: gaat nu ook weer gebeuren. De Peppers zijn ouder geworden en ik ben dat ook. Laten we zeggen dat ik met ze ben meegegroeid en zolang het allemaal niet slecht is vind ik het prima. Misschien dat ze een volgende keer een wat korter en puntiger album kunnen afleveren, dat zou misschien nog eens verfrissend kunnen werken. Want op dit album slaat de vermoeidheid halverwege wat toe; dat had ik bij The Getaway gek genoeg minder. Misschien omdat het aan het einde wat inkakt allemaal.....

Ik heb er zin in... ben benieuwd!

Ik ben ook wel benieuwd, geen enkel probleem mee dat ze ouder worden of dat de sound wat veranderd. Tippa My Tongue klinkt echter wel heel erg ongevaarlijk en bijna kinderlijk. Mijn buurjongetje van 10 zou het ook zo kunnen draaien met zijn vriendjes. Geldt ook voor de kinderlijke clip. Geen suck my kiss dus... En dan is er ook nog een nummer wat "La la la la la la la La" heet. Ik hou toch mijn hart een beetje vast voor de rest, we gaan het zien en horen....

Dat nummer is voor mij wel het draakje van dit album. En niet alleen maar door de titel

Klinkt op zich niet verkeerd maar wel een vermoeiende zit, mede door zijn lengte en eentonigheid.

Waarom zouden ze opgeven zolang het grote (pop) publiek ze omarmt?

Ik was eigenlijk al een tijdje klaar met RHCP maar dit album bevalt me uitstekend. Ik hoor weer iets terug waarom ik ze in de jaren 90 goed vond.
Aangename verrassing 4*

Na de eerste luisterbeurt heb ik het idee dat ik naar de b side van I'm (with) beside you heb geluisterd. Klinkt voor mij alsof ze het echt niet meer weten, op een enkel nummer na. Ik ga nog geen beoordeling geven, misschien heeft het tijd nodig. Ik vind het niet slecht, maar het is niets vergeleken de eerste en tweede periode van Frusciante naar mijn idee. Voorlopig vond ik de ingeslagen weg op the Getaway interessanter.

Mooi, een eerbetoon aan mij, Eddie. Dat gebeurt te weinig! Zou ook kunnen dat het een eerbetoon aan Eddie van Halen is, maar die kans acht ik veel kleiner

Vond de vorige al een beetje aanvoelen als opgewarmde kliekjes, dit zijn net b-kantjes daarvan... Heel vermoeiende luisterbeurt ook, door de lengte en het feit dat veel nummers wel erg op elkaar beginnen te lijken.

Een voorzichtige 3* die misschien naar boven en waarschijnlijk omlaag zal gaan.

Wat een vervelende, inspiratieloze brij is dit album zeg. Als de inspiratie dan zo hevig was, zoals ze zelf aangaven, dan hadden ze beter de beste nummers van Unlimited Love en van dit album tot een sterk album kunnen maken. Icarus viel hard, RHCP wat mij betreft ook. Ze kunnen er maar beter mee stoppen, want het is geen doorkomen aan met deze plaat.

Dit is een stuk beter dan Unlimited Love. Inderdaad hoor je regelmatig wat old skool RHCP terug.

Wel jammer dat een aantal haters alweer hebben toegeslagen hier. Onverlet de users die het echt wat minder waarderen natuurlijk.

Wat boeit het. Mij stoort dat niet. Wat ik wel altijd grappig vind is dat mensen gaan roepen dat een band na een paar (?) mindere platen er maar beter mee kunnen ophouden. Nu maar hopen dat ik dat nergens geroepen heb, .

Vast wel!

En wat zijn mindere platen? Dat maken we altijd zelf nog wel uit. Zelfs de artiesten in kwestie niet Zo schijnt Nick Cave Henry's Dream geen goed album te vinden: ook dat bepaal ik zelf nog wel

Andersom gaat dat ook op natuurlijk: als iedereen een album ophemelt, het kunst vindt, of de artiest roept dat het het beste is wat ie ooit gemaakt heeft..... tja..... hoef ik het ook niet mee eens te zijn. Het is en blijft een kwestie van smaak en ophouden? Dan kan je als luisteraar toch beter ophouden om nog te blijven luisteren???!!!

Bij dit album merk ik wel dat het halverwege echt vermoeiend gaat worden. Daar had ik bij de voorganger geen last van. Ben dan ook een halfje lager gegaan als ik dat met hun andere albums vergelijk.

De voor mij beste periode van mothers milk tot californication is allang voorbij, maar hier en daar staan er toch wel lekkere nummers op zoals Eddie, reach out en the drummer.
En persoonlijk maakt ook het bass geluid van Flea het luisteren waard.