Boney M. - Nightflight to Venus (1978)

RA RA RASPUTIN
Lover of the Russian queen...

En swwwwiiingen maaaaaarrrrrr!!!!

v e r s c h r i k k e l i j k,
Bovendien erg nare herinneringen aan dit album en aan het algehele verschijnsel Boney M.

Eens met FK

Producer Frank Farian is sowieso een zwarte bladzijde in de muziekgeschiedenis...

Boney M, Milli Vanilli, No Mercy, zelf de nummers van zijn 'artiesten' inzingen....:N

Tja als je hier niet om kan lachen...

Om die nieuwe reclame bedoel je?

Haha, zeer grappig is die inderdaad, ik vraag me trouwens wel af of hier sprake is van gezonde zelfspot of van financiële wanhoop

Ik denk een combinatie van beiden.

Wat een gestoorde is die gozer, trouwens. Wat kan hij nou eigenlijk? Zingen niet en entertainen.... Tja.. Het is wel lachwekkend, dus toch een soort van entertainment.

Die gast is inderdaad knettergek.
En "zijn" muziek vind ik niet bepaald geweldig...

Dit album van Boney M vind ik zo slecht nog niet. Tracks als Nightflight to Venus, Rasputin, Painter Man en Brown Girl in the Ring vind ik toch lekker klinken. Het is geen album om dagelijks te draaien, maar slecht nee.

Inderdaad, leuk albumpje. Vooral Voodoonight en Rasputin spreken me wel aan

Boney M is ronduit het meest verachtelijke dat de muziekindustrie ooit heeft voortgebracht.

Ik wou net hetzelfde schrijven. Dat je zoiets als "Rivers of Babylon' op een kinderdiscobeat zelfs maar dùrft uit te geven. En dan wordt het een hit... Ja, natuurlijk.

Volgens mij ben ik de enigste die dit nog een behoorlijke plaat vind.

Marcel, ik heb ook een verzamelaar van Boney M . En wat ik bij de Dots al schreef geldt ook hier, ik schaam mij daar in het geheel niet voor . Muziek uit de jaren '70 waar ik met mijn (toen nog) vriendin heel veel plezier aan beleefde.

1 van de betere platen die boney m heeft uitgebracht,ik vind dit absoluut geen slechte plaat,vooral het titelnummer is goed.

Alles van Boney M is volgens menigeen het best te negeren, en voor de meeste nummers ben ik het daar wel mee eens. Maar t is dat je er nog eens op wijst dat ik mij inderdaad na al die jaren nog herinner dat dit titelnummer goed was. Redelijk strakke disco, zo staat het in mijn hoofd. Iets te strak voor de hitparade zelfs.

Best leuk plaatje. Ooit (1978) kreeg mijn broer dit voor zijn verjaardag. Ik mocht hem bijna nooit draaien van hem, 't was *zijn* LP, en ik zou er toch maar krassen op maken!
Ik kreeg een slecht opgenomen bandje en daar moest ik het mee doen.

Later (1996) op een rommelmarkt gekocht, en me er nog geruime tijd mee vermaakt, tot er teveel krassen op zaten.

3 sterren. Beste nummers vind ik Raspoetin en Heart of Gold.

Leuke plaat om zo een paar keer per jaar te draaien. Ik heb me nooit echt aan geërgerd aan deze topmuzikanten, dit is wel een soort van guilty pleasure voor mij Geniale plaat in alle opzichten

dit klinkt mij een tikkeltje te ironisch

Dat is een correcte en tevens juiste constatering

Voorloper van de Vengaboys, Chipz, Djumbo en al dat andere gespuis. Enige verschil is dat sommige nummers van dit nog wel komisch zijn. Als je hier niet serieus naar luistert kun je er nog wel om lachen.
Maar goed heeft natuurlijk niks met muziek en de daarbijbehorende emotie te maken. Zit totaal geen boodschap achter, de enige boodschap is koop de platen, want daar wordt ik (platenmaatschappij) rijk van.
Als marketeer kan ik het dan ook alleen maar een goede marketingmachine noemen. Hoewel de desbetreffende big boss, zijn zakken gevuld heeft achter de rug van Bobby Farrel en de zijne. Dat is dan weer "minder netjes".

Waarom heeft dit niets met muziek te maken?
Er hoeft toch niet altijd een boodschap aan te hangen?

Als muziek een boodschap zou moeten hebben, dan kunnen we MM
opheffen.
98% heeft absoluut niets te vertellen en van die 2% interesseert
het me al heel weinig.

Ach ik vind het allemaal best wel grappig hoor Boney M, maar het is toch allemaal zo nep als maar zijn kan. Dus in die zin heeft het wat mijn bescheiden mening nix met muziek te maken. Veel "echte" artiesten gebruiken hun muziek om hun gevoelens over wat dan ook te uiten, daarvan is hier nou niet echt sprake.
Dat het een commercieel prima gelikte machine is geweest is natuurlijk iets wat gezien de verkopen als een paal boven water staat.
Op zich hoeft muziek ook niet altijd een boodschap te hebben nee. Als ik in de kroeg een biertje sta te nippen zit ik ook niet te wachten op diepgaande muziek etc.
Maar thuis in de luie stoel vind ik een beetje muziek op "niveau" of hoe je dat ook noemen wilt wel weer beter.

Heerlijk album waar ik veel herrineringen aan heb! Mijn ouders hadden deze LP en we draaide hem dan ook best grijs!

De hits Rivers On Babylon, Painter Man, Rasputin en Brown Girl In The Ring kennen we allemaal maar luister ook eens naar het briljante titelsong! Ook zijn er covers te vinden 'King Of The Road' en 'Heart Of Gold'.

Vergeet niet dat via Boney M mensen als Keith Forsey en Michael Cretu (Enigma!) begonnen zijn. Bedankt Frank Farian!

Drie redelijke hits; Rasputin, Rivers of Babylon en Brown Girl In The Ring.
Painter Man kan er ook nog mee door, de rest bedekken we met de mantel der liefde. Een echte band is dit natuurlijk niet, meer een marketingsproduct.

**

Deze heb ik nog op LP gehad (gekocht door mijn zuster). "Rasputin" en "Rivers of Babylon" waren leuke hits, maar op de rest van dit album staan voornamelijk covers.
"Heart of Gold" is wel geen verkrachting, maar aan het origineel van Neil Young kan dit natuurlijk niet tippen.

Er was maar 1 hitgroep die eind jaren 70
de concurrentie met Abba aankon, en dat was Boney M.
Net het tegenovergestelde van het Zweedse popvakmanschap,
was deze Duitse prefab hitfabriek muziek van Frank Farian.

NIGHTFLIGHT TO VENUS
is zonder veel discussie het sterkste Boney M album.
Er staan maar liefst vier hits op de originele langspeler
en sinds de 2007 remaster staat er nog een vijfde bij.

Het begon allemaal in de lente van 1978
toen Rivers of Babylon bezig was om de grootste hit
van de jaren 70 te worden (vlak voor Grease mania uitbrak).
Oude psalmtekst op discobeat gezet door Frank Farian.

B-kant was het aftelrijmpje Brown Girl in the Ring
dat al even gretig op de radio gedraaid werd en in de UK
zelfs als dubbele A-kant in de hitlijsten stond genoteerd.

Deze versie van Rivers on Babylon verschilt lichtjes
van de single versie die je op sommige best of's wel aantreft.
De brug van het lied is namelijk anders gemixt en instrumentaler.

Volgende single was de discoroffel van Rasputin.
Wat een hilarisch songonderwerp toch, maar in het discotijdperk
kon je met zulke kitsch teksten duidelijk hoge ogen gooien.
Op de LP loopt de roffel van het spacy Nightflight to Venus
haast naadloos over in de hitversie van Rasputin.

In de UK vond men Rasputin wellicht niet politiek correct genoeg
en ging men voor het onschuldige Painter Man als tweede single.

Uiteraard staan er op dit Boney M album ook weer bedenkelijke covers.
Heart of Gold (van Neil Young dus) is eigenlijk nog wel de mafste.
In Boney M land wordt alles wat blinkt omgetoverd tot disco
of ... zoals in dit geval tot een soort franjeloze gospelpop.

De remaster schenkt ons eindelijk de bijhorende kerstsingle
Mary's Boy Child - Oh My Lord en diens b-kant Dancing in the Streets.

Het is mij vooral om het kerstnummer te doen, een klassieker
waarmee Harry Belafonte in 1957 de grootste hitversie had.
Ons vader had hiervan het singletje gekocht en ieder jaar
met Kerstmis haalde hij dat boven om eens af te spelen.

Als prille tiener maakt zoiets een onuitwisbare indruk
en de single duurde ook zo lekker lang (bijna 6 minuten).
Dat kwam omdat Boney M aan het oorspronkelijke kerstliedje
nog een eigen discomantra toevoegde (Oh My Lord getiteld).

Ik heb jaren lang naar een CD versie van deze integrale versie
gezocht, maar overal kom je een hopeloos verminkte edit tegen.
Nu dus wel op de 2007 remaster, waarvoor ik de hemel dank.