Boney M. - Nightflight to Venus (1978)

Er was maar 1 hitgroep die eind jaren 70
de concurrentie met Abba aankon, en dat was Boney M.
Net het tegenovergestelde van het Zweedse popvakmanschap,
was deze Duitse prefab hitfabriek muziek van Frank Farian.

NIGHTFLIGHT TO VENUS
is zonder veel discussie het sterkste Boney M album.
Er staan maar liefst vier hits op de originele langspeler
en sinds de 2007 remaster staat er nog een vijfde bij.

Het begon allemaal in de lente van 1978
toen Rivers of Babylon bezig was om de grootste hit
van de jaren 70 te worden (vlak voor Grease mania uitbrak).
Oude psalmtekst op discobeat gezet door Frank Farian.

B-kant was het aftelrijmpje Brown Girl in the Ring
dat al even gretig op de radio gedraaid werd en in de UK
zelfs als dubbele A-kant in de hitlijsten stond genoteerd.

Deze versie van Rivers on Babylon verschilt lichtjes
van de single versie die je op sommige best of's wel aantreft.
De brug van het lied is namelijk anders gemixt en instrumentaler.

Volgende single was de discoroffel van Rasputin.
Wat een hilarisch songonderwerp toch, maar in het discotijdperk
kon je met zulke kitsch teksten duidelijk hoge ogen gooien.
Op de LP loopt de roffel van het spacy Nightflight to Venus
haast naadloos over in de hitversie van Rasputin.

In de UK vond men Rasputin wellicht niet politiek correct genoeg
en ging men voor het onschuldige Painter Man als tweede single.

Uiteraard staan er op dit Boney M album ook weer bedenkelijke covers.
Heart of Gold (van Neil Young dus) is eigenlijk nog wel de mafste.
In Boney M land wordt alles wat blinkt omgetoverd tot disco
of ... zoals in dit geval tot een soort franjeloze gospelpop.

De remaster schenkt ons eindelijk de bijhorende kerstsingle
Mary's Boy Child - Oh My Lord en diens b-kant Dancing in the Streets.

Het is mij vooral om het kerstnummer te doen, een klassieker
waarmee Harry Belafonte in 1957 de grootste hitversie had.
Ons vader had hiervan het singletje gekocht en ieder jaar
met Kerstmis haalde hij dat boven om eens af te spelen.

Als prille tiener maakt zoiets een onuitwisbare indruk
en de single duurde ook zo lekker lang (bijna 6 minuten).
Dat kwam omdat Boney M aan het oorspronkelijke kerstliedje
nog een eigen discomantra toevoegde (Oh My Lord getiteld).

Ik heb jaren lang naar een CD versie van deze integrale versie
gezocht, maar overal kom je een hopeloos verminkte edit tegen.
Nu dus wel op de 2007 remaster, waarvoor ik de hemel dank.

Boney M is typsich zo’n groep die je leuk of vreselijk vindt. Pak de stemtabel erbij en je weet genoeg. Menigeen zal Boney M’s muziek bestempelen als ‘fout’ en daardoor zou je bijna vergeten dat ze in de jaren ’70 toch echt een hele belangrijke act waren en bepalend waren voor de latere muziek samen met namen als bijvoorbeeld Abba en Donna Summer. Wat Boney M dan zo bijzonder maakt is -vind ik- het feit dat deze groep grote hits scoorden die veelal covers en/of samples waren. Het betekent zeker wel iets dat hun covers wel hits werden en de meeste originele versies onopgemerkt bleven. ‘Nightflight to Venus’ was het meest succesvolle album van de groep en zal mede te maken hebben dat dit album pop, disco, soul, funk, reggae en rock invloeden kent. Het album is, mede gezien het tijdperk waarin het album is uitgebracht, eigentijds en verfrissend; kenmerken die veel mensen zal hebben aangesproken.

De albumopener en titeltrack ‘Nightflight to Venus’ is een soort van warming up en laat horen wat we kunnen verwachten van Boney M. Aaneensluitend volgt ‘Rasputin’, een grappig nummer over de adviseur (?) van Tsaar Nicholas II van Rusland. ‘Painter man’, een cover, was de b-kant van ‘Rasputin’ en laat disco met rock-invloeden horen en zo horen we een combinatie die eigenlijk heel goed samenvalt. ‘He was a steppenwolf’ is een prima funk- en disconummer en past prima tussen de rest van het album. ‘King of the road’ is ook een cover die overigens door tientallen is gezongen. Van alle opnames die ik ken vind ik die van Boney M echt het leukste. ‘Rivers of Babylon’, iedere keer als ik dat nummer hoor verschijnt er gewoonweg een grijns op m’n gezicht, gewoon een van de leukste disconummers uit de 70s (die inderdaad wat aan de foute kant is). Boney M’s versie heeft overduidelijk sporen achtergelaten in de geschiedenis van de muziek; velen weten dit nummer van A tot Z mee te zingen, zowel jong als oud. ‘Voodoonight’, wederom disco waarbij geprobeerd werd om een bepaalde mysterieus geluid te creëren door het nummer te voorzien van een wat spannender arrangement dan we hoorden bij alle voorgaande nummers. ‘Brown girl in the ring’ was de b-kant van ‘Rivers of Babylon’ en had net zoveel potentie om uit te groeien tot een klassieker als zijn a-kant. Een reggae sausje en ritmische coupletten en het refrein zorgen voor het ultieme zomergevoel. ‘Never change lovers in the middle of night’ kende ik al van Millie Jackson die het overigens coverde van Boney M. Persoonlijk prefereer ik Millie’s versie omdat die meer power heeft, een aantal maten sneller is en wat funkier is dan het origineel van Boney M. Overigens vind ik ’t een geweldig nummer, beide versies zijn gewoon lekker! ‘Heart of gold’ klinkt ook zo slecht nog niet, de meesten zullen dit verschrikkelijk vinden als ze Neil Young’s versie kennen. Ik daarentegen, vind dit een zeer aardige bijdrage op het album en Boney M hoeft zich nergens voor te schamen als je ’t mij vraagt.

Over het algemeen is dit een prima discoalbum waar helemaal niets mis mee is. Er is duidelijk aandacht besteed aan de keuze van nummers en de productie is gewoon dik in orde. Zelfs anno 2010 is dit luisterbaar en omschrijft zo’n beetje waar de jaren ’70 qua (disco)muziek om draaide.