Boney M. - Nightflight to Venus (1978)

Plaat doet me herinneren aan mijn lagere schooltijd. Ik hoorde het thuis regelmatig via mijn broer die boven me zat en ken niet alles meer van deze plaat , maar van de hits vond ik Painter Man een lekker nummer. (mijn broer hield vooral van Abba, Boney M , Soul en Disco; ik heb behoorlijk (vooral vanaf mid) 70's werk in mijn kinderoren gehoord)

Rivers of Babylon was volgens mij ook een cover, van ik geloof de Melodions.

Inderdaad, ik heb ook het origineel van de Melodions. Boney M bracht voornamelijk covers van reggae-nummers, wat niet verwonderlijk is. De zangeressen Liz Mitchell en Marcia Barett, volgens velen de enigen van Boney M die écht zongen waren van Jamaicaanse afkomst, het land van de reggae. Die twee zullen wellicht die nummers (die populair waren in Jamaica) aangebracht hebben.

Wel een gewaagd idee van Frank Farian om 'Painterman' van The Creation te coveren. Tja, die Britse band was populairder in Duitsland dan in Engeland. 'Still I'm sad' van The Yardbirds hadden ze ook al gedaan.
Het origineel van 'Rivers of Babylon' schijnt een Psalm te zijn.

Klopt.

Ik weet niet precies of de tekst van Rivers of Babylon een psalm is
dan wel een oude worksong die negerslaven op de plantages in de VS zongen.

De meeste psalmen in de bijbel
worden toegeschreven aan David (1000 voor Christus).
De Babylonische ballingschap dateert van 586 voor Christus.

Wat zo boeiend is aan het verhaal van de negerslaven,
is dat zij troost vonden in de religie van hun onderdrukkers.

Het verhaal van de Babylonische ballingschap
werd op het verhaal van hun deportatie en slavernij gelegd.
Het rastafarisme en later Bob Marley zullen trouwens
gelijkaardige bijbelse metaforen gebruiken.

Het lied dat volgens de tekst van Rivers of Babylon door de joden
in ballingschap ontstond, is het eerste scheppingsverhaal uit de bijbel.

When the wicked
Carried us away in captivity
Required from us a song
Now how shall we sing the lords song
In a strange land

Daarin bezong het joodse volk in 7 strofes of 7 werkdagen (de Babyloniërs
hanteerden de 7dagen week) de schepping of betekenisgeving van de wereld.

Jahwe gaf de wereld betekenis: alles wat is heeft zijn betekenis.
Van het kleinste wezen tot de grootste reus. Dus ook dit slavenvolk zelf.

Met dat lied gaven de slaven een antwoord op het Babylonische scheppingsverhaal,
waarin hoofdzakelijk het recht van de sterkste geprezen werd.

Religie in muziek ... ik kan er uren over lullen ...

Ik ben niet religieus, maar wel geïnteresseerd en van dit soort posts lust ik er wel meer! Dus houd je vooral niet in.

Ik kan toch heel wat hebben, maar Boney M gaat mij toch wel iets te ver.

Het verhaal van Dazzler van 14-05-09 is bepaald imponerender dan wat ons hier muzikaal wordt voorgeschoteld.

Rivers of Babylon is een nummer waarvan echt al mijn haren recht overeind gaan staan van ergernis, al vanaf het verschijnen in 1978. De plaat heeft onmiskenbare kwaliteiten om erg hoog te komen in een treurnis top 100. Echt heel erg slappe vertoning.
En dan kan de b-kant Brown girl in the ring nagenoeg dezelfde kwaliteiten worden toegedicht.

De wetenschap dat de zangpartijen van Bobby zijn ingezongen door Frank Farian................ Het gebrek aan eigen repertoire. Het volstrekt ontbreken van enige begeestering met muziek. Het magere spel en productie. De gedateerdheid van dit alles. En uiteindelijk de toevoeging van Mary's boy child...

Twee punten aftrek ook voor de Neil Young cover Heart of gold. Wat een misplaatste keuze! Het enige pluspuntje levert nog het nummer Rasputin op en in mindere mate Never change lovers in the middle of the night. Maar het kan allemaal niet verhullen, dat de plaat anno 2009 duidelijk niet meer van deze tijd is en dat de aanschaf ten strengste kan worden ontraden........ (of luister anders eerst, dan begrijp je wat ik bedoel).

De hitsingles van Boney M (of toch de meeste) vind ik wel leuk maar een regulier album van hen is voor mij ook moeilijk uit te zitten.
Van Neil Youngs Heart of gold had Boney M inderdaad moeten afblijven maar ik troost mij met de gedachte dat de versie van Tori Amos (op haar cover-album Strange Little Girls) nog veel slechter is.

Mijn verhaal was hoofdzakelijk vanuit jeugdsentiment geschreven.
En daar kan ik uiteindelijk best mee leven (en dan ben ik gul met de punten).

Ik zal nooit een integraal Boney M album draaien,
maar dit album bevat gewoon memorabele hitsingles.
En in hun genre zijn ze wat mij betreft opperbest te pruimen.

Ik kan dus ook goed begrijpen dat menig muziekliefhebber
hier bij het luisteren enige teenkrulling gewaar wordt.

Ik kan wel begrijpen dat Boney M voor sommigen jeugdsentiment is, net als voor anderen 2 Unlimited dan weer jeugdsentiment is (vind ik niet beter of slechter dan Boney M). Zoals ik eerder zei, de meeste hits van Boney M zijn nog best te pruimen (Ma Baker vind ik zelfs een prima song), hun albums stellen weinig voor.

Boney M is typsich zo’n groep die je leuk of vreselijk vindt. Pak de stemtabel erbij en je weet genoeg. Menigeen zal Boney M’s muziek bestempelen als ‘fout’ en daardoor zou je bijna vergeten dat ze in de jaren ’70 toch echt een hele belangrijke act waren en bepalend waren voor de latere muziek samen met namen als bijvoorbeeld Abba en Donna Summer. Wat Boney M dan zo bijzonder maakt is -vind ik- het feit dat deze groep grote hits scoorden die veelal covers en/of samples waren. Het betekent zeker wel iets dat hun covers wel hits werden en de meeste originele versies onopgemerkt bleven. ‘Nightflight to Venus’ was het meest succesvolle album van de groep en zal mede te maken hebben dat dit album pop, disco, soul, funk, reggae en rock invloeden kent. Het album is, mede gezien het tijdperk waarin het album is uitgebracht, eigentijds en verfrissend; kenmerken die veel mensen zal hebben aangesproken.

De albumopener en titeltrack ‘Nightflight to Venus’ is een soort van warming up en laat horen wat we kunnen verwachten van Boney M. Aaneensluitend volgt ‘Rasputin’, een grappig nummer over de adviseur (?) van Tsaar Nicholas II van Rusland. ‘Painter man’, een cover, was de b-kant van ‘Rasputin’ en laat disco met rock-invloeden horen en zo horen we een combinatie die eigenlijk heel goed samenvalt. ‘He was a steppenwolf’ is een prima funk- en disconummer en past prima tussen de rest van het album. ‘King of the road’ is ook een cover die overigens door tientallen is gezongen. Van alle opnames die ik ken vind ik die van Boney M echt het leukste. ‘Rivers of Babylon’, iedere keer als ik dat nummer hoor verschijnt er gewoonweg een grijns op m’n gezicht, gewoon een van de leukste disconummers uit de 70s (die inderdaad wat aan de foute kant is). Boney M’s versie heeft overduidelijk sporen achtergelaten in de geschiedenis van de muziek; velen weten dit nummer van A tot Z mee te zingen, zowel jong als oud. ‘Voodoonight’, wederom disco waarbij geprobeerd werd om een bepaalde mysterieus geluid te creëren door het nummer te voorzien van een wat spannender arrangement dan we hoorden bij alle voorgaande nummers. ‘Brown girl in the ring’ was de b-kant van ‘Rivers of Babylon’ en had net zoveel potentie om uit te groeien tot een klassieker als zijn a-kant. Een reggae sausje en ritmische coupletten en het refrein zorgen voor het ultieme zomergevoel. ‘Never change lovers in the middle of night’ kende ik al van Millie Jackson die het overigens coverde van Boney M. Persoonlijk prefereer ik Millie’s versie omdat die meer power heeft, een aantal maten sneller is en wat funkier is dan het origineel van Boney M. Overigens vind ik ’t een geweldig nummer, beide versies zijn gewoon lekker! ‘Heart of gold’ klinkt ook zo slecht nog niet, de meesten zullen dit verschrikkelijk vinden als ze Neil Young’s versie kennen. Ik daarentegen, vind dit een zeer aardige bijdrage op het album en Boney M hoeft zich nergens voor te schamen als je ’t mij vraagt.

Over het algemeen is dit een prima discoalbum waar helemaal niets mis mee is. Er is duidelijk aandacht besteed aan de keuze van nummers en de productie is gewoon dik in orde. Zelfs anno 2010 is dit luisterbaar en omschrijft zo’n beetje waar de jaren ’70 qua (disco)muziek om draaide.

Rasputin is geweldig, zit mooi in elkaar, geen standaard disco. Painter Man ook lekker.

Ik ben een van de weinige maar ik ben helemaal weg van deze plaat, hoewel ik verder geen Boney-M draai. Goede nummers en geproduceerd zoals ik het graag hoor. Beetje Jeff Lynne-style met overdubs op de vocalen en natuurlijk de vocoders in de openingstrack.

Heart Of Gold vind ik zelf beter dan het orgineel, zoal zang als produktie. De bonus tracks op de cd hadden ze wat mij betreft weg kunnen laten. (maar dat heb ik ook bij andere artiesten)

Openingsnummer Nightflight (eigenlijk een re-working van Cozy Powell's Dance with the Devil) en het gelijk daaropvolgende Rasputin en Painter man maken het album de moeite waard. Ook Rivers of Babylon en Brown girl in the ring was een dubbele A-kant op single.

Leuk weetje misschien..... In die tijd was Boney M een van de weinige buitenlandse bands, die gedraaid mochten worden in communistisch Rusland.

Ik schaam mij er in het geheel niet voor om dit album zometeen 3,5 ster te gaan geven.
De LP kocht ik toen nieuw (begreep toen ook al niemand) en heb deze best veel gedraaid, en ja de laatste weken ook weer een paar keer.

Boney M. was natuurlijk geen echte groep, maar een marketingproduct gecreëerd door producer, zakenman en meesterdief Frank Farian. Slechts 2 van de 3 zangeressen konden zingen en Bobby Farrell (R.I.P.) was er slechts voor de show. Achteraf bleek dat Frank Farian zelf de mannenstem had ingezongen.

Na de countdown met vocoder kan het feest beginnen. Nightflight to Venus (wat inderdaad toevallig op Dance With The Devil lijkt) is een strakke discostamper die naadloos overgaat in het ook al strak swingende en o zo grappige Rasputin. Beide echte discoklassiekers wat mij betreft.
Painter Man is gewoon een lekkere foute meezinger, maar de cover van King Of The Road had voor mij niet gehoeven.
Volgende hoogtepunt is He Was A Steppenwolf, waarin je Frank Farian met een verschrikkelijk Duits accent de titel steeds hoort declameren. Muzikaal zit dit best weer goed in elkaar, uiteraard weer met jatwerk. Dit keer zijn de blazertjes nogal erg geinspireerd door Papa Was A Rolling Stone van de Temptations.
Het verhaal van Rivers Of Babylon kennen we allemaal wel (nr. 1 in de zomer van 1978), en slechte zin kan ik er nog steeds niet van krijgen. Hetzelfde geldt voor Brown Girl In The Ring (het was een dubbele A-kant single), lekker zomers nummer.
De cover van Heart Of Gold mag ik graag horen, is goed gezongen, en let op die gitaarsolo!
Never Change Lovers is lekker funky en Voodoo Night is dan weer disco, waarbij die donkere stem (zgn. van Bobby Farrell) de sfeer bepaalt.

Eigenlijk een ware (vroege) discoklassieker, dit album, dat ik nog steeds op vinyl heb.
CD hiervan kopen vond ik nu ook weer niet nodig.
Deze zie je nog op iedere vlooienmarkt/kringloopwinkel staan.

Mooi Dibbel. Schaam je nimmer voor een persoonlijke voorkeur. Zeker niet wat muziek betreft. Ik heb de lp ( al ligt ie goed verstopt op zolder) ook en kan me donders goed herinneren dat ik zware bas bij het intro van Nightflight geweldig vond. Dat ik in die jaren wel eens draaide op feesten en goed voor de dag wilden komen met 'hits' zal zeker hebben bijgedragen aan de aankoop. Jeugdsentiment. Herinneringen uit het verleden geven inhoud aan de toekomst. Voilà.

Ik ben ook met Boney M opgegroeid en toendertijd was ik helemaal niet zo bezig of dit nu zo fout was.
De formule werkte een paar jaar en eerlijk is eerlijk de singles zijn best vermakelijk.
Inhoudelijk stelt het allemaal niet al te veel voor, maar dat is ook nooit de intentie geweest.
Feitelijk was het ook een act. De rondspringende Farell die dus geen noot zong, de donkere dames waarvan er inderdaad maar 2 van zongen en dan voornamelijk Liz....... (achternaam ?)
Aan een heel album heb ik mij nooit gewaagd, en kocht toendertijd alleen de kerstsingle Mary's Boy Child.
Voor de rest hoorde ik het aan en werd ik er eigenlijk best vrolijk van.

In het heden luister ik er eigenlijk niet meer naar, maar het is een stukje van mijn jeugd, dus zal het niet snel wegdraaien als ik het weer eens tegenkom.
Enne, die Faran heeft zijn zakken lekker gevult.

helemaal niet zo slecht , dit album. Zeker een leuk tijdsdocument van het einde van de jaren 70

Opgegroeid met Avro's Toppop dus er was geen ontkomen aan. Rivers of Babylon. Tijdens een schoolreisje met de 3e klas lagere school naar het Amsterdamse bos eindeloos met zijn allen gezongen op zo een grote schommel. Hit van dat moment. Hoe noem je dat ook alweer, een guilty pleasure ?

Ja een guilty pleasure is een prima bewoording.

Maar wat is er mis met een stukje jeugdsentiment ?

Daar is niks mee. Ik kan er een dubbel lp van Arcade of K-tel mee vol krijgen. Ik noem een Greatest lover of Trojan horse (Luv), , Making up again (Goldie), If I had words (jaja), Egyptian reggae (J. Richman), Arabian affair (Abdul Hassan and his orchestra), Big city (Tol H.), Wet day in september (Pussycat), You're the one that I want (Grease, bespaar mij de rest), Denis (Blondie). Schieten mij zomaar te binnen en allemaal 1978. Leuk toch en dan vergeet ik de rest.

Camp music. B-music. Zo 'slecht' en 'fout' dat het weer mooi is.
Altijd een zwak voor Boney M. gehad. Dit is wel een van de minste verzamelaars, met een schaamteloos repertoire.

uuhhhhh...... dit is echt geen verzamelaar hoor....

Heer Hendrik, je hebt helemaal gelijk. Zo zag ik dat album altijd, gewoon regulier dus

Begint heel lekker, met cover van Cozy Powell - Dance With The Devil (1973). Frank Farian verzon een nieuwe naam voor dat nummer, zodat hij geen royalties hoefde te betalen. Het ritme is evenwel vrij letterlijk overgenomen.

Cozy heeft het weer van Jimi Hendrix. Beluister Third Stone from the Sun maar eens.

Nee,die waren dat niet en ook niet Farian dus.
Een collega uit zijn team,onder pseudo Reyam (dacht officieel "Mayer") hoorde de melodie van Ma Baker,een melodietje van Rasputin en Rivers of Babylon tijdens vakanties.
De man koos ook I can't stand the rain voor Eruption uit.
N.b. is die van The Meodiens ook niet het origineel. Dat zijn 2 psalms. Wel bleek dat Farian het wel erg gebaseerd had op die eerste uitgebrachte versie. Het was niet meer een volledige tradditional. Farian had de rechten helemaal naar zichzelf getrokken na een kleine betaling aan The Melodiens die meteen aan de bel hadden getrokken en uiteindelijk nog meer kregen omdat hun namen bijgevoegd moesten worden na een rechtelijke procedure!

NEE! Zo is dat niet gegaan. Cozy Powell gaf Farian gewoon alle vrijheid het nummer te gebruiken (bron: gespecialisserd You Tube Boney M.kanaal Søren Jensen die gerelateerd is met Farian en leden). Als dat niet zo was gegaan was de song na procedure al jaren mede op naam van Cozy Powell.
Farian coverde veel. Met naamsvermelding maar ook melodie overname zonder naamsvermelding en ook nummers die rechten vrij zijn,zgn. "tradditinals". Slechts 1 maal heeft hij namen moeten toevoegen: igv Rivers of Babylon die teveel leek op de eerste uitgebrachte versie door The Melodiens. Het was geen volledig traddional meer ook al baseerden The Melodiens het op 2 psalms. Farian gaf hen een kleine betaling omdat ze meteen aan de bel trokken maar ontvingen later nog meer geld omdat hun namen toegevoegd moesten worden. Het proces Brown girl in the ring is na 20 jaar stop gezet. Het zou teveel op een eerdere bewerking lijken door een lid van The Humphries Singers met een act waar ook Liz Mitchell in zat. Ook The Calendar Song is na procedure op Farians naam blijven staan (eerder als "January,February" door The Dutch Rytthem and Steel Band die op de Boney M. versie zelfs meespelen!).

[quote=7492068}NEE! Zo is dat niet gegaan. [/quote] Oh, nou ik was er niet bij, ik heb dit ook maar weer gelezen. Wel heel toevallig dat ik gisteren sinds jaren dat nummer van Cozy Powell weer eens opzette. Gejat of niet, Rasputin is en blijft voor mij met voorsprong de beste Boney M song, en niet in het minst door het Ritme. Farian heeft er echt wel wat nieuws van gemaakt, veel leuker dan het origineel...