Grace Jones - Nightclubbing (1981)

Prima album van Grace Jones (waar is ze gebleven?). Het is eigenlijk nauwelijks een solo-album, want ze weet zich omringd door uitstekende muzikanten, waarvan Sly Dunbar en Robbie Shakespeare de bekendsten zijn (spelen o.a. op albums van uiteenlopende artiesten als Rolling Stones, Black Uhuru, Cyndi Lauper en KRS-One). Ook het songmateriaal is voor het grootste deel van anderen afkomstig: o.a. Demolition Man (The Police), Nightclubbing (Iggy Pop) en Walking In The Rain (Flash & The Pan). De hit I've Seen That Face Before is ook door iemand anders geschreven. Toch weet ze aan alle nummers zo'n eigen draai te geven, met haar karakteristieke stemgeluid, dat het toch eigenlijk wel heel erg veel Grace Jones is en het album heerlijk wegluisterd.

Hey wat doet "I've Seen That Face Before (libertango)" op dit album. Dubbel uitgebracht blijkbaar?

Hoezo 'dubbel' uitgebracht?

Island life

OK, maar dat is dan ook een verzamelalbum van Grace Jones.

Aha dan is het logisch

Het enige reguliere album dat ik van deze aparte dame heb. Ze omringt zich door topmusici waarvan Sly & Robbie de gekendste zijn.
Véél topnummers zoals het uiterst funky Pull up to the bumper, de titelsong kreeg ze van David Bowie (dacht ik toch), haar versie van Libertango (Piazola ?) is wereldberoemd.
Ik dacht ook dat Demolition Man een nummer van Sting was.
Opener Walking in the Rain ijzersterk nummer.
Prima popplaat, een tour de force die ze nooit wist te herhalen !
4.5 sterren **** 1/2

kortom, prima muziek dat net zo goed gezongen had kunnen worden door om het even elk ander ietwat opvallend typ

zeg nou zelf, jones als zangeres is zeer middelmatig

haar image doet wonderen

Vind net haar wat zware, parlando-achtige stem haar grootste kracht, niet haar uiterlijk, want ik vind haar te hoekig en te mannelijk, neen, het gaat me puur om haar stem !

en ik val daarentegen weer op masculine women

wat een prachtplaat, helaas nooit meer evenaard van Grace.

Hoort het genre R&B hier wel echt bij?

Voor mij het beste album van Grace! De mid-tempo popnummers met reggae-invloeden op Nightclubbing worden op zeer verleidelijke wijze gebracht door Grace Jones. Favorieten zijn: Pull Up To The Bumper, I've Seen That Face Before (Libertango) en de Police cover, Demolition Man.

Het is en blijft natuurlijk een beetje een gek wijf om het zo maar eens (zacht) te zeggen. Ster-allures alom en op zich niet eens zo heel veelbetekenend voor de muziekgeschiedenis. En toch weet ze mensen te boeien, te entertainen en levert ze puike popsongs af waarvan ik rustig durf te stellen dat I've Seen That Face Before (Libertango) of Pull Up to the Bumper regelrechte pop-pareltjes te noemen zijn die fier overeind zijn bleven te staan.
La Jones heeft dus wel degelijk klasse en daar is haar stem een verantwoordelijke voor: het geeft haar muziek een chique randje.

Goeie stem, maar de liedjes zijn me soms te lang voor wat mijn smaak verdraagt. I've Done It Again favoriet, daar haalt ze wat meer uit.

sterk album , vooral vroeger in de warme zomer van '81 met heel veel dank aan sly & robbie , alleen ' demolition man ' vond ik zwak !

Toch het sterkste album van Grace!!

De hoes is al 4 sterren waard!



4,5

Album moet het inderdaad niet van origineel materiaal hebben, maar vind alle covers stuk voor stuk goede uitvoeringen, met als favoriet "Use Me". De originele versie is voor mij niet te overtreffen, maar er wordt hier een hele leuke draai aan gegeven. Ook de nummers die voor Grace zelf zijn geschreven vallen zeker niet uit de toon.

Na ongeveer 15 jaar geleden bij de eerste keer horen (stond op een cassettebandje van mijn vader met een greep uit zijn favoriete nummers) ben ik nog steeds het meest onder de indruk van "Pull up to the bumper", fantastisch funky nummer.

1981: net van de middelbare school, liep ik in die zomer in Ermelo tegen deze geweldige hoes aan (lp-formaat). It never went out of my mind!
De muziek: van a tot z een "klassieker" !!!

Iets te wisselvallig om écht als goed of klassiek bestempeld te worden. Walking in the Rain, Nightclubbing, Libertango klinken heerlijk wereldvreemd en zijn voor mij het soort nummers dat Grace Jones interessant maken.
I've Done It Again en Art Groupie zijn ook erg sterk, maar Use Me, Feel Up en Demolition Man vind ik toch wat plat gearrangeerd, en halen de algehele stemming en sfeer van dit album voor mij wat naar beneden. Jammer, met iets minder middelmatig materiaal had dit een ijzersterk album kúnnen zijn.

Tja smaak. Dit blijft een klassieker, idd use me/feel up zijn wat minder dan de rest waarvan voor mij Walking in the rain and I've done it again horen bij de beste nummers die ooit gemaakt zijn. De sfeer van dit album is geniaal, komt inderdaad voor een aanzienlijk deel door de Jamaicaanse clan. Had ze graag live met deze line up gezien, vlgs mij is dat hezelfde nivo als Remain In Light era live. Wel Black Uhuru een paar jaar later gezien met Sly & Robbie wat magisch was. Heel raar trouwens dat Barry Reynolds met I Scare Myself nog niet op MuMe staa, zal ik 's verandering in brengen.

Gister voor 3 euro op vinyl op de kop getikt. Had er nog nooit van gehoord, maar door de hoes kon ik 'm niet laten liggen Eerste luisterbeurt zit er op, valt niks tegen. Met name I've Seen That Face Before (Libertango) is erg lekker.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grace Jones - Nightclubbing, Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Reissue

Grace Jones was halverwege de jaren 70 een van de meest opvallende verschijningen in de uitbundige en extravagante disco scene van New York. Het leverde haar al snel een goedbetaalde baan als fotomodel op, maar Grace Jones manifesteerde zich ook nadrukkelijk als actrice en zangeres.

Na een drietal weinig opvallende platen werd Grace Jones in 1980 in een studio gezet met het Jamaicaanse duo Sly & Robbie. Drummer Sly Dunbar en bassist Robbie Shakespeare hadden op dat moment hun sporen in de reggae muziek al ruimschoots verdiend als muzikanten en als producers en ook de combinatie met de eigenzinnige Grace Jones bleek een gouden greep.

Op het in 1980 verschenen Warm Leatherette vertolkte Grace Jones niet alleen op bijzonder eigenzinnige wijze songs van anderen, maar werd ze door Sly & Robbie bovendien voorzien van een uniek eigen geluid, waarin ritmes uit de reggae muziek prachtig samenvloeiden met invloeden uit de disco. Het is een geluid waar ik destijds overigens niet veel moest hebben, want ik vond Grace Jones vooral eng en verachtte alles dat ook maar iets met disco te maken had.

Warm Leatherette werd in 1981 gevolgd door Nightclubbing; de tweede plaat waarop Grace Jones samenwerkte met Sly & Robbie. Ook Nightclubbing bevat vrijwel uitsluitend covers en net als op Warm Leatherette heeft Grace Jones gekozen voor songs die vrijwel niemand op dat moment van haar had verwacht.

Nightclubbing ontging mij in 1981 vrijwel volledig, om dezelfde redenen als bij Warm Leatherette, maar dankzij de recent verschenen en echt bijzonder fraai uitgevoerde reissue, kan ik de plaat, 33 jaar na de oorspronkelijke release eindelijk alsnog op de juiste waarde schatten.

Ook op Nightclubbing zorgt Grace Jones voor de prima vocalen, maar bepalen Sly & Robbie vrijwel volledig het geluid dat wederom bestaat uit gelijke delen reggaemuziek en muziek die is geïnspireerd door de op dat moment nog steeds populaire discomuziek. Het is muziek waarin de ritmesectie bepalend is en de subtiel gevoegde gitaren en elektronica zorgen voor extra smaak en pit.

Grace Jones was er op Warm Leatherette al in geslaagd om in de huid te kruipen van songs die niemand op voorhand met haar had geassocieerd, maar op Nightclubbing slaagt ze hier nog veel beter in. Songs als Demolition Man, Use Me en Nightclubbing zijn inmiddels net zozeer Grace Jones songs als het songs van respectievelijk The Police, Bill Withers en Iggy Pop zijn.

De Deluxe Edition van Nightclubbing bevat een schijf vol extra’s, maar persoonlijk heb ik genoeg aan de geremasterde versie van een plaat die ik 33 jaar geleden niet wilde beluisteren, maar die me nu alsnog heeft ingepalmd. En hoe. Nightclubbing was in 1981 een revolutionaire plaat met een geheel eigen geluid en dat is het 33 jaar later nog steeds. Dat is knap. Uitzonderlijk knap. Erwin Zijleman

Ik wil graag ingaan op de tweede schijf van de recent uitgebrachte DeLuxe Edition. Die is juist essentieel en een ware traktatie. Daar staan namelijk alle (!) - ook moeilijk te vinden - extended or remixed 12" versies op. En juist daar had ik er ook een paar van en juist die waren toen zeer populair en werden ook in de discotheken gedraaid. Deze 12-inches van Grace Jones stonden toen terecht zeer goed bekend en hoorden tot de top van deze categorie. Fenomenaal waren I've Seen That Face Before (libertango) & Pull Up to the Bumper. Er werden alleen van dit album van zes nummers andere versies uitgebracht. Die vind je hier allemaal terug op de tweede cd of nog veel mooier: de tweede LP op 180 gram!

Gister de DeLuxe Edition beluistert. Wat een heerlijke cd. In de jaren 80 werd er naast de gewone single meestal een Maxi single uitgegeven. Die van Grace zijn van hoog niveau.

Deze cd het de tand des tijds doorstaan.

Is gebeurd, eindelijk.

Op Hurricane na vind ik dit haar beste album.
Met echte wereldnummers.
Also thanks to Sly and Robby.
The best reggae rythmsection éver

Het is Barry Reynolds die verantwoordelijk is voor de fijne sound en productie. Hij bracht de bandleden (inclusief Sly en Robbie) met korte tussenpozen bij elkaar in de Nassaustudio op de Bahama's rond 1980. Grace Jones heeft daar optimaal van geprofiteerd net als overigens Marianne Faithfull op Broken English, Joe Cocker met Sheffield Steel en Reynolds zelf met I Scare Myself.

Halfje erbij vanwege de tweede plaat/cd met de extended versions. Heerlijk soepele feestmuziek

kistenkuifzegt: Ja wat een visionair was dat, dat ie zo'n natuurlijke blend van folk, soul, rock, blues met een reggae-feel wist te creëren en hoe eigenaardig dat ie daarna volledig verdween in het zwarte gat van de geschiedenis. Dat zijn de grotere mysteries van de popmuziek, groter dan een Bob Dylan die zich vergrijpt aan Frank Sinatra. Met Nightclubbing was Reynolds hogelijk medeverantwoordelijk voor één van de beste albums van dat jaar & het 80s-decennium, om dat een jaar later nog eens te overtreffen met zijn eigen 'I scare myself'. Op enig moment zo goed zijn en vervolgens zeggen "het is goed zo". Onnavolgbaar/bewonderenswaardig.

Toch is dit dan ook lekker hoor :

Libertango, a song by Astor Piazzolla, Ikumi Nakayama, Munich Piano Trio on Spotify - open.spotify.com